III SA/Gl 458/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys - Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 4 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej postanawia: umorzyć postępowanie sądowe

Pismem z dnia [...] r. J.S. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...] z dnia [...]r. w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej. Pismem z dnia [...]r. skarżąca cofnęła skargę i wniosła o zwolnienie jej z kosztów postępowania sądowego ze względu na trudną sytuację finansową. Jak wskazała, prowadzi wyłącznie lokalny bar w okolicy wejścia do rodzinnych ogródków działkowych. Działalność ta została zamknięta z powodu pandemii, a skarżąca nie ma innego źródła dochodu. Z tego powodu – jak wskazała – obowiązek poniesienia ewentualnych kosztów sądowych byłby trudny do realizacji. W związku z treścią powyższego pisma, tut. Sąd zarządzeniem z 1 czerwca 2021 r. wezwał skarżącą do sprecyzowania w terminie 7 dni czy w kontekście zawartego w piśmie wniosku o prawo pomocy jej rzeczywistą intencją jest cofnięcie skargi. W wezwaniu Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie wniosek o prawo pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów postępowania jest niecelowy, gdyż sprawa ta jest zwolniona z kosztów sądowych na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., w związku z czym postępowanie w tym przedmiocie podlegało będzie umorzeniu. Wskazał również, że bez względu na powyższe, jeżeli intencją skarżącej jest cofnięcie skargi, postępowanie w przedmiocie prawa pomocy podlegało będzie umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Ponadto pouczył skarżącą, że w świetle art. 200 a contrario p.p.s.a. w razie nie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji nie przysługuje organowi od skarżącego prawo zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Oznacza to, że – wbrew wnioskowi organu zawartemu w odpowiedzi na skargę - skarżąca nie może zostać obciążona zwrotem kosztów zastępstwa procesowego. Sąd podkreślił, że brak odpowiedzi w wyznaczonym terminie skutkował będzie uznaniem, że intencją skarżącej jest cofnięcie skargi. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 14 czerwca 2021 r. W wyznaczonym terminie – tj. do dnia 21 czerwca 2021 r. – skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie. Wobec powyższego, postanowieniem z dnia 28 lipca 2021 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie wywołane wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych. W uzasadnieniu do wyżej wymienionego postanowienia referendarz wskazał, że wobec treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. e p.p.s.a. wniosek o prawo pomocy złożony przez skarżącą nie podlegał merytorycznemu rozpoznaniu, zaś postępowanie nim zainicjowane należało umorzyć na podstawie art. 249a p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast zgodnie z regulacją art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przyczyny, które nakazywałyby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Z powodu zawarcia w jednym piśmie procesowym oświadczenia o cofnięciu skargi i wniosku o prawo pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych Sąd wezwał skarżącą do sprecyzowania czy jej rzeczywistą intencją jest cofnięcie skargi. Wobec braku odpowiedzi doszło do skutecznego cofnięcia skargi, w związku z czym postępowanie sądowe należało umorzyć. W związku z powyższym, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 oraz § 2 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.