III SA/Gl 404/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 22 lutego 2022 r. nr 2401-IOA.4055.6.2021.BF w przedmiocie odmowy wydania dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terenie kraju postanawia: odrzucić skargę.

Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 – dalej p.p.s.a.), skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, że skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 22 lutego 2022 r. nr 2401-IOA.4055.6.2021.BF w przedmiocie odmowy wydania dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terenie kraju. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zaskarżone postanowienie, zawierające prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie zaskarżenia, zostało doręczone skarżącemu 25 lutego 2022 r. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem 28 marca 2022 r. Tymczasem jak wynika z akt sprawy skarżący nadał skargę w placówce pocztowej 24 marca 2022 r. jednakże wbrew pouczeniu zaadresował przesyłkę na adres Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. Następnie za pośrednictwem poczty służbowej skarga została przekazana Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, gdzie wpłynęła dopiero w dniu 6 kwietnia 2022 r. Powyższe oznacza, że skarżący uchybił ustawowemu terminowi do wniesienia skargi. Podkreślić należy, że przepis art. 54 § 1 p.p.s.a. jednoznacznie precyzuje, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Oznacza to, że dokonując oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania skargi do organu pierwszej instancji, bowiem jest on organem niewłaściwym w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji nie ma znaczenia, że skarżący w otwartym terminie nadał skargę do organu pierwszej instancji, gdyż decydująca jest data przekazania skargi organowi właściwemu tj. Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Katowicach. Skoro nastąpiło to po terminie, to skarga jest spóźniona. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.