III SA/Gl 278/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 6 maja 2021 r. sprawy ze skargi J.C. na pismo Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie: noty księgowej z tytułu rekompensaty za nieterminowe uregulowanie faktury postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia [...] r. J.C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na pismo Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie noty księgowej z tytułu rekompensaty za nieterminowe uregulowanie faktury. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej powoływanej jako p.p.s.a., zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, gdyż objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zgodnie z art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że jak już wskazano na wstępie, z treści skargi wynika, że skarżący oczekuje anulowania noty księgowej z dnia [...] r., nr [...] z tytułu rekompensaty za nieterminowe uregulowanie faktury. Zdaniem Sądu, skarga nie podlega kognicji sądów administracyjnych, gdyż sprawa, której dotyczy żądanie skarżącego nie należy do kategorii spraw o których mowa w art. 3 ustawy p.p.s.a. Rozważając sprawę na wstępie należy podkreślić, że jej źródłem jest umowa najmu zawarta [...] r. nr [...], której przedmiotem jest oddanie w najem garażu. Z momentem zawarcia umowy najmu pomiędzy stronami powstał stosunek o charakterze cywilnoprawnym. Zaskarżone pismo z pismo Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] nie stanowi podejmowanego w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Innymi słowy, nie stanowi autorytatywnej wypowiedzi władzy administracyjnej lecz dotyczy skutków niewykonania przez skarżącego zobowiązań przewidzianych umową zawartą [...] r. Starosta [...], zgodnie z postanowieniami umowy tj. § 5 pkt 4, zgodnie z którym "Za opóźnienie w zapłacie czynszu pobierane będą odsetki ustawowe", wystawił zaskarżoną notę księgową. Oczywistym zatem jest, że spory w tym zakresie podlegają dochodzeniu na drodze postępowania cywilnego. Zdaniem Sądu nie powinno zatem budzić wątpliwości, że spór zaistniały między Starostą [...] a skarżącym jest sprawą cywilną, która nie podlega kognicji sądów administracyjnych. W związku z tym stwierdzić należy, iż na pismo z [...] r., nr [...] skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, co stanowi przesłankę do odrzucenia skargi będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. skargę należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.