III SA/Gl 251/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys – Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 1 2 3

1 U Z A S A D N I E N I E Pismem z 13 lutego 2017 r. złożono skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W skardze złożony został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano na sprzeczność art. 89 ust. 1 pkt i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 471) z prawem Unii Europejskiej. Powołano się na stanowisko w piśmiennictwie zgodnie, z którym w sytuacji sporu co do zgodności prawa krajowego z prawem unijnym sąd administracyjny winien pominąć przepis prawa krajowego uniemożliwiający udzielenie ochrony tymczasowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej odtąd "p.p.s.a."), sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie wystąpienia przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej należy do wnioskującego o jej udzielenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce wówczas, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Oznacza to tym samym, że powodem wstrzymania nie może być podnoszona przez stronę skarżącą sprzeczność decyzji z obowiązującym prawem a tym samym także sprzeczność prawa krajowego z prawem wspólnotowym. Samo subiektywne przeświadczenie strony skarżącej, jakoby skarżony akt był merytorycznie niesłuszny i naruszał prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania tegoż aktu. Sąd zajmując się przedmiotowym wnioskiem nie bada prawidłowości zaskarżonej decyzji a jedynie konsekwencje jej wydania dla sytuacji strony skarżącej. To, czy rzeczywiście istnieją podstawy do uwzględnienia skargi, sąd ustala dopiero rozpoznając sprawę merytorycznie. Należy w tym miejscu podkreślić, że przyjęcie toku rozumowania zaprezentowanego w uzasadnieniu skargi prowadzi do uznania, że w sytuacji podniesienia samego tylko zarzutu sprzeczności między krajową ustawą a prawem wspólnotowym wiązałoby się z obowiązkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Taka interpretacja kłóciłaby się z określoną w art. 61 § p.p.s.a. zasadą wykonalności aktów i czynności. Należy wreszcie zwrócić uwagę, że w skardze dla poparcia tezy wnioskodawcy nie powołano się na jakikolwiek przepis prawa wspólnotowego przewidujący obligatoryjną ochronę tymczasową przed sądem krajowym ani też na jakiekolwiek orzeczenie Europejskiego Trybunał Sprawiedliwości lub sądu krajowego w tej materii. Natomiast poglądy zaprezentowane w piśmiennictwie są jedynie opiniami ich autorów i nie mają mocy wiążącej dla sądu, w przeciwieństwie do wiążących go przepisów stosowanej ustawy. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji – na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a..