III SA/Gl 240/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys –Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie zażalenia na postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy postanawia: odrzucić zażalenie.

S.J. reprezentowany przez doradcę podatkowego R.K. pismem z [...] r. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 12 czerwca 2018 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego z 2 maja 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 197 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302, dalej zwaną p.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, szczegółowo wymienione w pkt 1-10 tego przepisu. Jeżeli zaś chodzi o kwestię prawa pomocy, to w myśl art. 258 § 1 i § 4 p.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje, co do zasady, referendarz sądowy, zaś środkiem odwoławczym przysługującym od jego postanowień i zarządzeń jest sprzeciw (art. 259 p.p.s.a.). Sprzeciw ten rozpoznaje sąd, który zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Skoro więc właściwy miejscowo sąd, w którym orzeka referendarz, od którego postanowienia wniesiono sprzeciw, rozpoznając ten środek odwoławczy orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to wydane przez niego postanowienie, na podstawie art. 260 p.p.s.a. jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. Nie budzi przy tym wątpliwości, że prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcia nie wynika w tym przypadku także z żadnego przepisu szczególnego. W niniejszej sprawie postanowienie Sądu z 12 czerwca 2018 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z 2 maja 2018 r., było prawomocne, w związku z tym skarżącemu nie przysługiwało prawo do wniesienia od niego zażalenia. Podkreślić należy, iż na mocy art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 tej ustawy. W myśl zaś art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając więc na uwadze to, że wniesione w niniejszej sprawie przez skarżącego zażalenie jest niedopuszczalne, gdyż taki środek odwoławczy nie przysługuje od prawomocnych postanowień, Sąd, na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 178 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.