III SA/Gl 221/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 8 grudnia 2025 r. nr SKO.FE/41.4/164/2025/13381 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłaty dodatkowej za postój w strefie płatnego parkowania oddala skargę.

Przedmiot skargi K.S. reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika (dalej: skarżący; strona; Wnioskodawca) stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: organ drugiej instancji; organ odwoławczy, SKO) z 8 grudnia 2025 r. znak: SKO.FE/41.4/164/2025/13381 na podstawie której orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. (dalej: organ pierwszej instancji; Prezydent) z 28 lipca 2025 r. nr [...] w sprawie odmowy umorzenia w całości oraz w części należności miasta K. z tytułu opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za postoje w Strefie Płatnego Parkowania miasta K. pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...]. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Wnioskodawca pismem z 8 października 2024 r. zwrócił się z wnioskiem o umorzenie należności wynikających z upomnienia nr [...], wskazując m.in., że: "w okresie od dnia 14 lutego 2024 r. do dnia 26 lutego 2024 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim (...). W tym kontekście należy wskazać, że zobowiązany przebywając w domu (...) nie miał możliwości uiszczenia opłaty za postój pojazdu (...)". Wraz z ww. pismem wnioskodawca przedłożył zaświadczenia lekarskie potwierdzające niezdolność do pracy w okresie od 14 lutego 2024 r. do 26 lutego 2024 r. oraz wydruk ze strony internetowej [...]. W ww. piśmie, strona podniosła również, że: "(...) pojazd o numerze rejestracyjnym [...] nigdy nie figurował i nadał nie figuruje w (...) systemie. W konsekwencji tego, użytkownik pojazdu został pozbawiony możliwości (...) uregulowania opłaty w terminie 7 dni od daty postoju w stawce 100,00 zł". 2. Organ pierwszej instancji decyzją z 21 stycznia 2025 r. nr [...] na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 7 listopada 2025 r., Dz.U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (aktualny tekst jedn. z 26 września 2025 r., Dz.U. z 2025 r. poz. 1483 ze zm.; dalej: u.f.p.) odmówił umorzenia w całości należności miasta K. należności miasta K. z tytułu opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za postoje w Strefie Płatnego Parkowania miasta K. pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...]. 3. Odwołanie od ww. decyzji Prezydenta z 21 stycznia 2025 r. w ustawowym terminie wniosła strona domagając się jej uchylenia w całości i umorzenia należności, względnie uchylenia zaskarżonej decyzji, na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a., i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. 4. SKO decyzją z 16 maja 2025 r. znak SKO.FE/41.4/39/2025/3531, w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., orzekło o uchyleniu decyzji Prezydenta i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W jej uzasadnieniu nakazano, aby organ pierwszej instancji w ponownie prowadzonym postępowaniu wziął pod uwagę wszystkie wskazane przez stronę okoliczności faktyczne i dowodowy, w szczególności wyjaśnienia zawarte w odwołaniu, a następnie aby jeszcze raz dokonał ich kwalifikacji z perspektywy przesłanek udzielenia ulgi. Zaznaczono również, że jeżeli organ stwierdzi, że podnoszone przez skarżącą okoliczności nie zostały przez nią wykazane, bądź też są nieprawdziwe, to stosownie do art. 79"a" k.p.a. i art. 9 k.p.a. organ powinien stronę o tym poinformować w uzasadnieniu decyzji. Dalej wskazano, że uzasadnienie decyzji ma walor przede wszystkim informacyjny, ale zawiera także elementy wyjaśniające i przekonywujące: wywiera ono różnorodne skutki, powinno zatem przekonywać stronę, że urzędnicy rzetelnie zajęli się daną sprawą i że rozstrzygnięcie nie zapadło w sposób arbitralny, ale po rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy (art. 8 k.p.a. – zasada przekonywania wraz z zasadą pogłębiania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów państwa). 5. Pismem z 18 czerwca 2025 r. znak [...] zatytułowanym jako "zawiadomienie" (doręczonego pełnomocnikowi strony 3 lipca 2025 r.) poinformowano Wnioskodawcę o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w trybie art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a., w terminie 7 dni. Zaznaczano, że po upływie tegoż terminu zostanie wydana decyzja. 6. Pismem procesowym z 9 lipca 2025 r. (nadanym 10 lipca 2025 r.) pełnomocnik strony wskazał, że w pełni podziela argumentację przedstawioną przez SKO w uzasadnieniu wydanej decyzji kasatoryjnej. Wskazano, że uwzględniając jej treść oraz okoliczności niniejszej sprawy, należy przyjąć, że zachodzi podstawa do zastosowania uznania administracyjnego. Mianowicie, w ocenie strony, wielomiesięczna bezczynność w zakresie informowania skarżącego oraz brak podjęcia wymaganych przepisami rozporządzenia działań przedegzekucyjnych uzasadniają zastosowanie ulgi w postaci umorzenia opłaty dodatkowej w całości oraz umorzenia należności za okres od 14 lutego 2024 r. do 26 lutego 2024 r. 7. Decyzją z 28 lipca 2025 r. nr [...] (doręczoną pełnomocnikowi Wnioskodawcy 4 sierpnia 2025 r.) organ pierwszej instancji: (1) odmówił umorzenia w całości należności miasta K. z tytułu opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za postoje pojazdu samochodowego numerze rejestracyjnym [...] w wyznaczonych miejscach na drogach publicznych w Strefie Płatnego Parkowania miasta K. w dniach: 14.02.2024 r., 16.02.2024 r.,19.02.2024 r., 20.02.2024 r., 21.02.2024 r., 22.02.2024 r., 23.02.2024 r., 26.02.2024 r., 01.03.2024 r., 13.03.2024 r., 14.03.2024 r. i 15.03.2024 r. oraz należnych kosztów upomnienia w łącznej kwocie 2.416,00 zł przysługujących od Wnioskodawcy; (2) odmówił umorzenia w części należności miasta K. w zakresie opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za postoje pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] w wyznaczonych miejscach na drogach publicznych w Strefie Płatnego Parkowania miasta K. w dniach: 14.02.2024 r., 16.02.2024 r., 19.02.2024 r., 20.02.2024 r., 21.02.2024 r., 22.02.2024 r., 23.02.2024 r., 26.02.2024 r. w łącznej kwocie 1.600,00 zł przysługujących od Wnioskodawcy. W jej podstawie prawnej organ pierwszej instancji powołał art. 104 k.p.a. oraz art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. "a" i "b" u.f.p. 8. W uzasadnieniu ww. decyzji Prezydenta z 28 lipca 2025 r. argumentowano, że mając na uwadze wskazanie organu odwoławczego dołączono do materiałów postępowania: protokół z kontroli oznakowania płatnych miejsc postojowych w rejonie ul. [...], listę działań podejmowanych w ramach promocji Stref Płatnego Parkowania (jesień 2023), wydruki z trzech numerów informatora "[...]", a także wydruki z portali internetowych z 21.08.2023 r. oraz 1.12.2023 r. fotografię miejsca, w którym samochód odbywał postoje (z widocznym oznakowaniem oraz parkomatem), wydruk ze strony [...] (na potwierdzenie, że pojazd figurował w systemie informatycznym), wydruk z systemu dot. naliczonych opłat dodatkowych w okresie od 1.02.2024 r. do 13.02.2024 r. przy ul. [...], a także wydruk z listą opłat w parkomacie dla pojazdu zobowiązanego. W powołaniu na treść art. 10 k.p.a. i art. 79a k.p.a. organ pierwszej instancji dalej wskazał, że w trwającym postępowaniu nie zostały wykazane następujące okoliczności: (a) szczególna dolegliwość dla zobowiązanego w postaci nadmiernego obciążenia finansowego w przypadku spłaty - chociażby w formie ratalnej - przedmiotowej należności publicznoprawnej; (b) stałe miesięczne wydatki gospodarstwa domowego; (c) dbałość o samokontrolę przysługujących zobowiązanemu uprawnień oraz nałożonych na niego obowiązków, w szczególności w kontekście szeroko prowadzonej kampanii informacyjnej dot. zmian w strefie płatnego parkowania; (d) wadliwość działania systemu informatycznego w zakresie możliwości uzyskania informacji o opłatach dodatkowych; (e) "adekwatność" wysokości opłat dodatkowych jako okoliczność mająca znaczenie dla postępowania w sytuacji, gdy wysokość opłat dodatkowych określona jest obowiązującą uchwałą jako stała stawka; (f) brak wykazania okoliczności zamieszkiwania w strefie płatnego parkowania miasta K. w okresie objętym upomnieniem nr [...]; (g) stosowanie przepisów prawa cywilnego do opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za postoje w strefie płatnego parkowania będących niepodatkowymi należnościami budżetowymi o charakterze publicznoprawnym, założenie, że po poinformowaniu o obowiązku uiszczania opłaty nie doszłoby do kolejnych zdarzeń skutkujących powstaniem obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej; (h) okoliczność, że w okresie od 22.02.2024 r. do 26.02.2024 r. stan zdrowia zobowiązanego nie pozwalał na przemieszczanie się; (i) nieprawidłowe oznakowanie dot. strefy płatnego parkowania w okolicy miejsc postojów. Dalej wyjaśniono - w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji - znaczenie dyrektyw/klauzul generalnych: "ważnego interesu zobowiązanego"; "interesu publicznego"; "względów gospodarczych", uznając, że żadne z nich nie zaktualizowały się w tej sprawie. W ocenie organu pierwszej instancji: opłata dodatkowa, która powstaje z mocy prawa w przypadku nieuiszczenia opłaty za postój jest dolegliwością przewidzianą przez ustawodawcę w ustawie o drogach publicznych, a jej pobór leży w interesie publicznym - jako konsekwencja nieuiszczenia stosunkowo niskiej opłaty za postój - motywuje korzystających ze strefy do terminowego opłacania zobowiązań w odpowiedniej kwocie. Natomiast, zdaniem Prezydenta, przez ważny interes wnioskodawcy należy rozumieć względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika i że umorzenie należności uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które zobowiązany nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. Organ pierwszej instancji dokonał również rozważenia sytuacji finansowej Wnioskodawcy mając na uwadze złożone w toku postępowania administracyjnego dowody, w tym oświadczenie o stanie majątkowym oraz treść umowy o pracę strony. W ocenie Prezydenta "przedstawione wyjaśnienia dotyczące braku posiadanych oszczędności lub uzyskiwanych dochodów są skrajnie niespójne", gdyż wskazana przez stronę suma wydatków przewyższa deklarowany przychód, co budzi uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności złożonych oświadczeń. Organ pierwszej instancji dostrzegł, że zobowiązany do pisma z 31 października 2024 r. załączył historię z rachunku B za okres od 30 września 2023 r. do 30 września 2024 r., z której wynika, że na dzień 30 września 2024 r. suma uznań wynosiła 120.893,26 zł (co miesięcznie daje kwotę w wysokości ok. 10.075,00 zł) przy sumie obciążeń 116.924,98 zł (co miesięcznie daje kwotę w wysokości ok. 9.744,00 zł). Natomiast przedłożenie przez Wnioskodawcę wyłącznie PIT-11, bez dodatkowych dokumentów potwierdzających rzeczywiste dochody i sytuację majątkową w danym okresie, zdaniem Prezydenta, nie pozwala na rzetelną ocenę przesłanek udzielenia ulgi w świetle art. 64 u.f.p. Niespójność danych dochodowych i wydatkowych potwierdza brak spełnienia przesłanki tzw. względów gospodarczych - strona wykazała miesięczne wydatki na poziomie niemal równym lub przewyższającym swoje dochody, co przy deklarowanym braku oszczędności oraz braku wiarygodnych dokumentów potwierdzających pozostałe do spłaty zobowiązania rodzi poważne wątpliwości co do rzetelności złożonych oświadczeń. W aktach sprawy, jak dalej zauważył organ pierwszej instancji, znajdują się fotografie dokumentujące postój pojazdu Wnioskodawcy bez dokonanej opłaty parkingowej. Dodatkowo podkreślić należy, że na większości fotografii pojazd został zaparkowany zaraz obok znaku D-18 oraz w bezpośrednim sąsiedztwie parkomatu (widocznego na zdjęciach). Nie sposób zatem również uznać za zasadny argument Strony dot. "nieprzejrzystego, nieczytelnego systemu", trudno bowiem wyobrazić sobie bardziej ewidentny sposób oznakowania miejsca postojowego, niż znak D-18, miejsce wyznaczone konstrukcyjnie oraz parkomat. W ocenie organu pierwszej instancji: "twierdzenia strony o rzekomej nieczytelności systemu stanowią jedynie próbę przerzucenia odpowiedzialności za własne zaniechania w zakresie zapoznania się z obowiązującymi przepisami i oznakowaniem terenu". Poza tym, jak wskazał następnie Prezydent, Wnioskodawca nigdy nie kwestionował faktu, że pozostawił pojazdu na parkingu należącym do strefy płatnego parkowania. Natomiast opłata dodatkowa powstaje z mocy prawa w związku z nieopłaconym postojem pojazdu w strefie płatnego parkowania, a wykonana fotografia stanowi dowód potwierdzający zaistnienie okoliczności uzasadniających jej naliczenie. Odnosząc się do oceny zaświadczenia lekarskiego okazanego do akt przez stronę z zawartą w nim adnotacją "pacjent może chodzić" Prezydent stwierdził, że choć okoliczność choroby może stanowić pewne utrudnienie, to nie wyłącza automatycznie odpowiedzialności za nieuiszczenie opłaty, zwłaszcza w kontekście dostępnych i powszechnie funkcjonujących rozwiązań technicznych, które umożliwiają jej dokonanie w sposób bezpieczny i zdalny. W ocenie organu pierwszej instancji strona nie dochowała należytej staranności przy analizie lokalnych regulacji i nie podjęła niezbędnych działań w celu ubiegania się o przysługujące jej uprawnienia, mimo że miała ku temu zarówno czas, jak i możliwość. Tym samym nie sposób uznać, aby w niniejszej sprawie zachodziły względy społeczne, które mogłyby uzasadniać odstąpienie od obowiązku poniesienia opłaty dodatkowej. Niedopełnienie obowiązku należytego rozeznania się w zakresie podstawowych informacji oraz brak podjęcia elementarnych kroków w celu skorzystania z dostępnych ulg nie mogą być traktowane jako sytuacja szczególna, wymagająca ochrony czy też wsparcia ze strony organu. Tego rodzaju zachowanie, w ocenie Prezydenta, nie zasługuje na ochronę i nie daje podstaw do zastosowania ulgi. Następnie organ pierwszej instancji wskazał, że wszelkie działania podejmowane przez w zakresie naliczania opłat dodatkowych są podejmowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami, a w szczególności zgodnie z: ustawą o drogach publicznych (w kontekście obowiązywania strefy płatnego parkowania), uchwałą Rady Miasta K. (w kontekście sposobu funkcjonowania strefy, możliwości dokonania opłat, sposoby naliczania opłat dodatkowych etc.), ustawą o finansach publicznych (w przypadku sposobu prowadzenia postępowania w sprawie udzielenia ulgi), ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w przypadku egzekucji należności) i przede wszystkim procedura jest wykonywana w oparciu o przepisy Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Wskazać również należy, że uchwała nr LXVI/1387/23 Rady Miasta Katowice z 27 lipca 2023 r. pomimo jej bardzo szerokiego zaskarżenia przez Prokuratora Okręgowego w K. nie tylko nie została uchylona przez WSA w Gliwicach, ale wręcz Sąd potwierdził jej zgodność z obowiązującym porządkiem prawnym: zarzuty skargi (...) nie wskazują na takie naruszenie prawa przez podjęcie zaskarżonej uchwały, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności (...)" (por. wyrok WSA w Gliwicach z 3 kwietnia 2024 r., III SA/GI1085/23). Natomiast odnosząc się do sporządzenia upomnienia 27 września 2024 r. organ pierwszej instancji podkreślił, że upomnienie w tej sprawie wystosowane zostało niezwłocznie, tj. w realnym terminie, uwzględniającym m.in. okoliczności miejsca i czasu. Upomnienie, w ocenie Prezydenta, nie jest też czynnością dokonywana w postępowaniu egzekucyjnym, ponieważ zawiera ono jedynie wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego w przypadku nie wywiązania się z tego obowiązku. Nie można też uznać, zdaniem Prezydenta, że strona dowiedziała się o przedmiotowych należnościach dopiero z treści upomnienia, skoro po 15 marca 2024 r. zaprzestała korzystania z miejsc postojowych w Strefie Płatnego Parkowania. Taka zmiana zachowania sugeruje, że strona miała świadomość naliczonych opłat i wynikających z nich konsekwencji. Fakt ten znajduje natomiast potwierdzenie również w tym, że strona 20 maja 2024 r. dokonała opłaty za postój w parkomacie przy ul. [...]. W podsumowaniu organ pierwszej instancji wskazał, że dokonując oceny sprawy, nie stwierdził podstaw do zastosowania ulgi w postaci umorzenia należności. Wnioskodawca nie wykazał, by jego sytuacja materialna, zdrowotna lub rodzinna uniemożliwiały uregulowanie należności bez nadmiernego uszczerbku oraz by w sprawie miała wystąpić szczególna dolegliwość dla zobowiązanego w postaci nadmiernego obciążenia finansowego w przypadku spłaty - chociażby ratalnej - przedmiotowej należności publicznoprawnej. Brak jest także podstaw, zdaniem Prezydenta, do zastosowania ulgi z uwagi na interes publiczny lub względy społeczne. Umorzenie należności w tej sprawie naruszałoby zasadę równego traktowania wszystkich użytkowników strefy płatnego parkowania oraz podważałoby porządkowy charakter tego systemu. Zwolnienie z opłaty w przypadkach takich jak ten mogłoby prowadzić do osłabienia jego skuteczności, zachęcać do niestosowania się do obowiązujących przepisów oraz stwarzać wrażenie, że niestosowanie się do obowiązujących przepisów nie wiąże się z żadnymi konsekwencjami. Dodatkowo Prezydent podkreślił, że zobowiązany miał możliwość bieżącego kontrolowania powstałych opłat. 9. Pismem z 18 sierpnia 2025 r. (data nadania 18 sierpnia 2025 r.) pełnomocnik strony wniósł odwołanie od ww. decyzji Prezydenta z 28 lipca 2025 r. domagając się jej uchylenia i umorzenia należności względnie uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenie należności w części tj. w zakresie opłaty dodatkowej naliczonej od 14 lutego 2025 r. do 26 lutego 2025 r. 10. SKO decyzją z 8 grudnia 2025 r. znak SKO.FE/41.4/164/2025/13381 na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. orzekło o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Organ odwoławczy na wstępie zwrócił uwagę, że obowiązująca uchwała Rady Miasta Katowice nr LXVI/1387/23 uchwalona została już 27 lipca 2023 r. Podlegała ona już ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego, zaś ogłoszona została dnia 3 sierpnia 2023 r., zatem dwa miesiące przed wejściem w życie. Dodatkowo podnieść należy, że w piśmie z 8 października 2024 r. Wnioskodawca wskazał, że od 10 lutego 2024 r. zamieszkiwał w K. na Osiedlu [...] na podstawie zawartej umowy najmu, czyli zamieszkał tam po upływie ponad 2 miesięcy od wprowadzenia nowych uregulowań. Zatem przytoczony powyżej czas od ogłoszenia obowiązującej uchwały do wejścia jej w życie był w jego ocenie wystarczający do uzyskania informacji na temat zasad parkowania w strefie płatnego parkowania, granic strefy płatnego parkowania, sposobu uiszczania opłat za postoje, a także faktu, że zawiadomienia o powstaniu z mocy prawa opłat dodatkowych nie będą zostawiane za wycieraczkami pojazdów. Organ odwoławczy dalej wskazał, że postój można opłacić zarówno w parkomacie, jak też poprzez aplikacje mobilne (tj. bez wychodzenia z domu). Należy przy tym podkreślić, że to na użytkowniku pojazdu ciąży ustawowy obowiązek uiszczenia opłaty za postój w sposób prawidłowy i terminowy. Możliwość skorzystania z aplikacji mobilnej, ma szczególne znaczenie w sytuacji wskazywanej w pismach Strony, tj.: "utrzymujące się obawy zakażenia wywoływały obawę o zakażenie innych, przypadkowo spotkanych na klatce schodowej czy w windzie osób". Jeżeli stan zdrowia nie pozwalał Wnioskodawcy — jak twierdzi — wyjść z domu, to zdaniem SKO istniała realna możliwość wywiązania się z obowiązku uiszczenia opłaty właśnie zdalnie — bez narażania innych osób na ewentualne ryzyko zakażenia. Podsumowując, w ocenie SKO, analiza akt sprawy oraz treści uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wskazuje, że w przedmiotowej sprawie podjęto niezbędne działania celem zebrania kompletnego materiału dowodowego, a organ pierwszej instancji dokonał jego wszechstronnej i prawidłowej analizy. SKO przy tym podziela pogląd organu pierwszej instancji, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki, które warunkowałyby umorzenie należności z tytułu opłaty dodatkowej. Rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji nie można też przypisać dowolności. Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w opinii SKO, jest również spójna i logiczna. 11. Na ww. decyzję SKO z 8 grudnia 2025 r. w ustawowym terminie skargę do WSA w Gliwicach złożył pełnomocnik skarżącego zaskarżając ją w całości i podnosząc następujące zarzuty, a mianowicie: I. przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i dowolną ocenę materiału dowodowego, polegające na pozornym uzupełnieniu akt sprawy oraz pominięciu okoliczności świadczących o wadliwym funkcjonowaniu systemu poboru opłat i braku możliwości autokontroli po stronie skarżącego; b. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i dowolną ocenę materiału dowodowego, polegające na pozornym uzupełnieniu akt sprawy oraz pominięciu okoliczności świadczących o wadliwym funkcjonowaniu systemu poboru opłat i braku możliwości autokontroli po stronie skarżącego; c. art. 8 § 1 k.p.a. i art. 9 k.p.a., poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów władzy publicznej oraz obowiązku informacyjnego, polegające na obciążaniu skarżącego opłatami dodatkowymi bez zapewnienia mu uprzedniej, skutecznej i jasnej informacji o ich naliczaniu, przy jednoczesnym wielomiesięcznym zaniechaniu poinformowania o powstałych zaległościach; d. art. 138 § 2 k.p.a., poprzez niezastosowanie się przez organ pierwszej instancji do wiążących wskazań SKO zawartych w uprzedniej decyzji kasatoryjnej oraz zaakceptowanie tego uchybienia przez SKO przy ponownym rozpoznaniu sprawy; e. art. 2 Konstytucji RP, wyrażającego zasadę demokratycznego państwa prawa, w tym zasadę proporcjonalności i sprawiedliwości społecznej, poprzez aprobatę mechanicznego i masowego nakładania opłat dodatkowych, w oderwaniu od indywidualnych okoliczności sprawy oraz uchybień organizacyjnych i technicznych leżących po stronie organu. II. Przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a. § 5 pkt 3 Regulaminu poboru opłat w ŚSPP (Strefa A) oraz SPP (Strefa B) Miasta K., stanowiącego załącznik nr 3 do uchwały nr LXVI/ 1387/23 Rady Miasta Katowice z 27 lipca 2023 r., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że po stronie skarżącego istniała realna możliwość weryfikacji powstania obowiązku uiszczenia opłat dodatkowych, mimo faktycznej dysfunkcji systemu informatycznego obsługującego Strefę Płatnego Parkowania; b. art. 60 u.f.p. oraz art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. "a" i "b" u.f.p., poprzez ich nadmiernie restrykcyjną i zawężającą wykładnię, prowadzącą do nieuzasadnionego ograniczenia stosowania ulg w spłacie należności publicznoprawnych oraz pominięcia ratio legis tych instytucji, jakim jest uwzględnienie szczególnych okoliczności po stronie zobowiązanego i realizacja zasady sprawiedliwości społecznej W konsekwencji strona domagała się: (1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K.; (2) zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przekonywano, że SKO w istocie, w ponownym orzeczeniu utrzymało w mocy decyzję o tożsamej treści i tożsamym uzasadnieniu, jak pierwotnie uchylona decyzja (zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. i art. 9 k.p.a.). Prezydent , jak dalej podnoszono w uzasadnieniu skargi, ograniczył się do dołączenia do akt sprawy protokołu kontroli oznakowania strefy, materiałów promocyjnych, wydruków prasowych i internetowych oraz wydruków z systemu informatycznego, nie dokonując jednak rzeczywistej, nawet pobieżnej analizy, czy działania te zapewniały Skarżącemu realną możliwość bieżącej kontroli naliczanych opłat. Poza tym strona wskazała, że rzeczywistym celem systemu płatnego parkowania było uporządkowanie i zracjonalizowanie przestrzeni parkingowej, to cel ten został całkowicie zniweczony kilkumiesięcznym brakiem reakcji organu na nieprawidłowe (bez opłaty) parkowanie. Takie działanie organu nie może zasługiwać na ochronę prawną, zwłaszcza gdy w tak skrajny sposób podważa zasadę zaufania obywatela do Państwa. . 10. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), określa, jakie naruszenia prawa stanowią podstawę uwzględnienia skargi. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja SKO z 8 grudnia 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszoinstancyjnego wydaną w sprawie odmowy umorzenia w całości oraz w części należności miasta K. z tytułu opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za postoje w Strefie Płatnego Parkowania miasta K. pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...]. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. "a" i lit. "b" ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. z 26 września 2025 r., Dz.U. z 2025 r. poz. 1483 ze zm.; dalej: u.f.p.) W myśl art. 64 ust. 1 pkt 2 u.f.p właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, opłatę taką może umorzyć w całości, jeśli jest to uzasadnione ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym (lit. a), a w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego, może taką opłatę umorzyć w części (lit. b). Umorzenie należności publicznoprawnej następuje więc w ściśle określonej sytuacji. Organ orzekający w sprawie w pierwszej kolejności musi zatem stwierdzić, czy okoliczność taka w ogóle powstała, albowiem jej brak determinuje konieczność wydania rozstrzygnięcia odmownego. W przeciwnym razie organ jest zobligowany do oceny, czy w świetle zaistniałych zdarzeń umorzenie to byłoby zasadne, a przesądza o tym konstrukcja powołanego przepisu, z której jednoznacznie wynika, że nawet w razie spełnienia którejkolwiek z przesłanek umorzenia, należność organ umorzyć może, ale nie musi. Jednocześnie niezbędne staje się podkreślenie, że rolą Sądu orzekającego w przedmiocie legalności takiej decyzji jest zweryfikowanie, czy przedstawione wymogi zostały spełnione. Sąd jest bowiem obowiązany do oceny, czy zaskarżona decyzja odpowiada standardom określonym w obowiązujących przepisach, czy też je narusza w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W przypadku decyzji odmawiającej umorzenia należności ze względu na niezasadność zgłoszonego w tym przedmiocie żądania, zadaniem Sądu nie jest więc ocena słuszności tej kwalifikacji, lecz analiza, czy w świetle okoliczności wynikających z akt sprawy jej podjęcie było dopuszczalne (zgodne z prawem). Sąd bada zatem, czy w danym przypadku organ istotnie mógł wydać rozstrzygnięcie odmowne, a nie to, czy w sytuacji zaistnienia takiej możliwości postąpił poprawnie, podejmując takie - niepomyślne dla Wnioskodawcy - rozstrzygnięcie. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy przeanalizowały zebrany w sprawie materiał dowodowy, wskazując, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, że skarżący spełnił warunki do umorzenia należności w rozumieniu art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. "a" i lit. "b" u.f.p. (umorzenie w całości/umorzenie w części), którego treść stanowi, że w przypadku zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 u.f.p.(w rozpoznawanej sprawie należnością tą jest opłata dodatkowa za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania), właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może je umarzać w całości, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym. Użyte w omawianym przepisie sformułowanie "może" wskazuje, że organ orzekający w przedmiocie umorzenia korzysta ze swobody uznania administracyjnego. Uznaniowy charakter decyzji w sprawie umorzenia wyraża się w tym, że organ ma prawo wyboru rozstrzygnięcia, może zatem w przypadku stwierdzenia przesłanek umorzenia uwzględnić wniosek lub odmówić jego uwzględnienia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że uznanie administracyjne nie powinno i nie może oznaczać dowolności. Oznacza to, że wybór kierunku rozstrzygnięcia może być swobodny, ale winien wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Konsekwencją powyższego jest obowiązek organu administracji publicznej szczególnie starannego prowadzenia postępowania, tak aby czyniło ono zadość obowiązkom płynącym z treści artykułów 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a.i 80 k.p.a. Uzasadnienie powinno zaś odpowiadać warunkom określonym w art. 107 k.p.a., tak aby strona mogła mieć pewność, a Sąd mógł ocenić, że wszystkie podniesione przez nią okoliczności zostały wzięte pod uwagę i poddane ocenie w kontekście mających zastosowanie w sprawie przepisów. W szczególności w uzasadnieniu decyzji negatywnej dla wnioskującego powinno znaleźć się szczegółowe omówienie kwestii istnienia lub nieistnienia okoliczności uzasadniających zastosowanie instytucji umorzenia. Jednak do uznania administracyjnego, a więc możliwości wyboru określonego kierunku rozstrzygnięcia, dochodzi w tego rodzaju sprawach dopiero po ustaleniu zaistnienia którejś z wymienionych w przepisach prawa przesłanek, tj. np. w sytuacji ustalenia przez organ, że w sprawie występuje ważny interes zobowiązanego. W sytuacji, gdy żadna z tych przesłanek nie zostanie spełniona, organ nie ma możliwości wyboru konsekwencji prawnych i bezwzględnie zobowiązany jest odmówić przyznania tego rodzaju ulgi. Biorąc pod uwagę treść art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.f.p., wskazać trzeba, że rozpatrzenie wniosku o umorzenie należności nakłada na organ obowiązek ustalenia w pierwszym rzędzie tego, czy w okolicznościach faktycznych danej sprawy występuje "ważny interes zobowiązanego" lub "interes publiczny", jako dwie równorzędne przesłanki w tym przepisie wymienione. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w wyroku z 24 kwietnia 2014 r., II GSK 335/13, Legalis nr 951507: "działanie w ramach uznania administracyjnego nakłada na organ obowiązek wyważenia interesu publicznego z indywidualnym interesem strony, gdyż zobowiązuje go do tego art. 2 Konstytucji RP w każdym przypadku, w którym w sprawie ma zastosowanie norma prawna uzależniająca załatwienie sprawy od tzw. uznania administracyjnego". Decyzja o charakterze uznaniowym musi więc odpowiednio wyważać interesy przeciwstawnych stron - interes obywatela z interesem publicznym, kierując się przy tym proporcjonalnością uwzględnienia obu rodzajów interesów (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2012 r., I OSK 182/12). Ustawodawca nie zdefiniował w ustawie pojęć "ważnego interesu zobowiązanego" i "interesu publicznego". Z tego względu konkretną treść tych pojęć ustalać należy z uwzględnieniem okoliczności rozpoznawanej sprawy. Niemniej jednak o istnieniu ważnego interesu zobowiązanego oraz interesu publicznego decydują kryteria obiektywne, zgodne z powszechnie obowiązującą hierarchią wartości. W orzecznictwie (wypracowanym na tle tożsamego przepisu art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej) przyjmuje się, że przez ważny interes podatnika należy rozumieć zdarzenia losowe oraz sytuacje osobiste, rodzinne, zdrowotne czy też ekonomiczne (dotyczące majątku, dochodów, wydatków, możliwości płatniczych), które w okolicznościach konkretnego przypadku nie pozwalają na spłatę należności publicznoprawnych bez szczególnej dolegliwości dla zobowiązanego w postaci nadmiernego obciążenia finansowego bądź innych ciężkich skutków. Przy czym pojęcia "ważnego interesu zobowiązanego" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie dochodzonych należności, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. Z kolei przesłankę "interesu publicznego" interpretuje się jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego. W orzecznictwie wskazuje się, że obie te przesłanki (ważny interes zobowiązanego i interes publiczny) mają tę samą wartość i w związku z tym żadna z nich nie powinna być preferowana przy rozpoznawaniu wniosku o umorzenie należności. Organ rozpoznając wniosek nie jest w tym względzie skrępowany stanowiskiem wnioskodawcy oraz jego oceną przesłanek umorzeniowych. Ma jednak obowiązek przeprowadzenia postępowania w sposób umożliwiający wnioskodawcy wykazanie okoliczności uzasadniających umorzenie należności w całości lub w części (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2022 r., I GSK 1117/21). Jednocześnie pamiętać należy, że w postępowaniu o umorzenie należności z tytułu opłat dodatkowych za nieopłacony postój pojazdu w strefie płatnego parkowania organy nie są uprawnione do badania słuszności nałożenia opłat dodatkowych za nieopłacony postój (por. wyrok NSA z 27 maja 2026 r., I GSK 710/25, centralna baza orzeczeń sądów administracyjnych; wyrok NSA z 15 października 2025 r., I GSK 1540/21, Legalis nr 3275022). Uwaga ta ma w kontrolowanej sprawie szczególne znaczenie z następujących powodów. Mianowicie skarżący konsekwentnie w toku postępowania administracyjnego, a obecnie w skardze formułował zarzuty związane z dysfunkcyjnością systemu płatnego parkowania/systemu informatycznego podważając tak sposób pobierania opłat, jak i "w konsekwencji poprawność naliczania opłat" (zarzut z pkt 2 tiret pierwsze). W niniejszej sprawie, na co zwrócił uwagę zwłaszcza organ pierwszej instancji, pobór opłat znajdował swoje uzasadnienie w obowiązującej uchwale Rady Miasta Katowice nr LXVI/1387/23 uchwalonej już 27 lipca 2023 r. Uchwała ta, jak argumentowało natomiast SKO, podlegała ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego, zaś ogłoszona została dnia 3 sierpnia 2023 r., zatem dwa miesiące przed wejściem w życie. Ww. uchwała została zaskarżona przez Prokuratora Okręgowego w K., ale WSA w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z 3 kwietnia 2024 r., III SA/Gl 1085/23, Legalis nr 3220672 skargę oddalił jako bezzasadną. Obecnie oznacza to również, że zarzuty strony związane z podstawą prawną i poprawnością naliczania opłat nie mogą być przedmiotem oceny w ramach niniejszego postępowania – w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłaty dodatkowej. Zgodnie z art. 173 p.p.s.a "orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby". Poza tym ewentualna ingerencja Sądu w ramach podstawy materialnej do naliczania opłat parkingowych i opłat dodatkowych mogłaby podważać zasadę res iudicata, co nie może mieć miejsca. Z wyżej wymienionych powodów Sąd nie uznał, aby organy obu instancji mogły w tej sprawie naruszyć również zasadę demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP). Działanie w granicach prawa i w oparciu o obowiązujące, prawidłowo promulgowane akty prawa miejscowego lub prawa powszechnego nie stanowią o naruszeniu ww. konstytucyjnej zasady niezależnie od stanowisko skarżącego nieakceptującego sposób naliczania opłat, czy podważając ich wysokość. Sąd dostrzega przy tym, że skarżący sformułował komentowany zarzut w związku z "uchybieniami organizacyjnymi i technicznymi leżącymi po stronie organu" (vide: zarzut 1 tiret piąte), jednakże tego typu okoliczności powinny być nie tylko powołane w skardze (cyt.: "sprowadza się do faktycznej dysfunkcjonalności systemu informatycznego, w którym Skarżący, ale nie tylko on, a również pozostali użytkownicy systemu, po zalogowaniu nie widział swojego pojazdu"), ale również udowodnione w sprawie ze względu na to, że z tej przyczyny skarżący formułuje swoje uprawnienie do zastosowania umorzenia należności w trybie u.f.p. Jak wskazał NSA w powołanym już wyroku z 15 października 2025 r., I GSK 1540/21, Legalis nr 3275022: "To strona winna wykazać okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie ulgi w postaci umorzenia należności". W postępowaniu toczącym się wskutek złożenia wniosku o umorzenie należności, to przede wszystkim na stronie zgłaszającej powyższy wniosek spoczywa ciężar wykazania, że zachodzą przesłanki uzasadniające zgłoszone żądanie (np. wyroki NSA z: 13 marca 2013 r., II GSK 2132/11, 2 kwietnia 2014 r., II GSK 157/13; 13 marca 2014 r., II GSK 31/13, tamże), gdyż to stronie znane są okoliczności, które uniemożliwiają jej uregulowanie należności (np. wyrok NSA z 14 marca 2012 r., II GSK 149/11, tamże). Wynika to przede wszystkim z faktu, że umarzanie należności z tytułu opłat dodatkowych za nieopłacony postój pojazdu w strefie płatnego parkowania jest wyjątkiem od zasady obowiązku ich opłacania. Wskazane regulacje nie wykluczają ciążącej na organie administracyjnym zasady prawdy materialnej. Tymczasem w okolicznościach tej sprawy, po wydaniu przez SKO decyzji kasatoryjnej z 16 maja 2025 r., organ pierwszej instancji uzupełnił materiał dowodowy w tej sprawie m.in. poprzez dołączenie dokumentacji fotograficznej, a także wydruków z systemów informatycznych i promocyjnych/informacyjnych związanych z procedurą upubliczniania przez Prezydenta kwestii obowiązku ponoszenia opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania w K. Sąd miał przy tym na uwadze stanowisko skarżącego prezentowane w jego piśmie procesowym z 9 lipca 2025 r., gdzie w ogóle (pomimo zawiadomienia) Wnioskodawca nie odniósł się do ww. materiału dowodowego, tj. nie podjął próby jego zakwestionowania, czy też podważenia jago autentyczności ze względu na uchybienia związane np. z czasową niedostępnością systemu poboru opłat parkingowych. Natomiast organ pierwszej instancji, w ramach kontrolowanej decyzji pierwszoinstancyjnej, zawarł obszerne rozważania o możliwości uiszczania opłat "mobilnie", co ma w tej sprawie znaczenie, o ile uwzględni się stanowisko skarżącego związane z deklarowaną chorobą. Sąd nie dostrzegł również, aby w okolicznościach kontrolowanej sprawy doszło do naruszenia prawa materialnego, w szczególności art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. "a" i lit. "b" u.f.p. Mianowicie odnosząc się do stanowiska formułowanego w skardze (zarzut 2 tiret drugie) co do "nadmiernie restrykcyjnej i zawężającej wykładni" tego przepisu to Sąd podziela uwagi organów obu instancji, że każdy z przepisów wprowadzających ulgi i umorzenia w zobowiązaniach publicznoprawnych powinien być interpretowany zawężająco (jako wyjątek od zasady odpłatności). Niezależnie jednak od ww. uwagi, przede wszystkim redakcja literalna tego przepisu odwołuje się do istnienia kwalifikowanych okoliczności danego przypadku, a zatem nie tylko z występowaniem zdarzeń "uzasadnionych" co charakteryzujących się istnieniem przy tym "ważnego", a nie jakiegokolwiek interesu po stronie Wnioskodawcy. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej odwołał się do tych dyrektyw, a także przedstawił argumentację, że powoływane przez Wnioskodawcę okoliczności za takie nie są uważane. Nie może być zatem mowy o pominięciu ratio legis tego przepisu w rozważaniach prawnych prezentowanych w uzasadnieniu decyzji Prezydenta, gdyż odwołuje się ono do zindywidualizowanego interesu strony, jak i interesu publicznego. Poza tym z treści art. 64 ust. 1 pkt 2 lit b u.f.p. wynika, że ustawodawca traktuje umorzenie należności jako ostateczność (ultimo ratio), preferując rozwiązania inne, takie jak odroczenie spłaty należności lub rozłożenie spłaty należności w całości lub w części. Taka redakcja świadczy, zdaniem Sądu, o determinacji ustawodawcy do tego aby egzekwować należności na rzecz SP lub j.s.t. Sąd miał przy tym na uwadze, że objęta obecną kontrolą Sądu decyzja SKO z 8 grudnia 2025 r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Prezydenta z 28 lipca 2025 r. zostały wydane w wyniku wcześniejszej kontroli organu odwoławczego, którego ocena i wskazania wiążą orzekające ponownie w tej sprawie organy administracji. Z tego obowiązku, w ocenie Sądu, organy prawidłowo się wywiązały uzupełniając materiał dowodowy o dalsze dokumenty, jak przede wszystkim dokonując ich indywidualnej oceny merytorycznej. Mianowicie ocena dokonana w decyzji organu pierwszej instancji egzemplifikuje zarzuty formułowane przez stronę w toku postępowania administracyjnego, a także zawiera ich indywidualną, konkretną ocenę. Organ pierwszej instancji zawarł informacje nie tylko o wykładni prawa (rozumienie klauzul generalnych/dyrektyw), co szczególnie istotne odniósł je do materiału dowodowego jaki strona prezentowała w postępowaniu administracyjnym. Kontrolowane uzasadnienie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji jest obszerne i odnosi się do realiów kontrolowanej sprawy. Organy orzekające w sprawie ustaliły w sposób niewadliwy, że miesięczne wydatki Wnioskodawcy przewyższają otrzymywany dochód. Poza tym trafnie dostrzegły, że złożenie przez stronę wyłącznie dokumentu PIT-11, bez dodatkowych dokumentów potwierdzających rzeczywiste dochody i sytuację majątkową w danym okresie, nie pozwala na rzetelną ocenę przesłanek udzielenia ulgi w świetle art. 64 u.f.p. W związku z powyższym, organy zasadnie wywiodły, iż możliwości finansowe wnioskodawcy pozwalają na spłatę powstałego zadłużenia zwłaszcza o ile uwzględni się wysokość przychodów i wydatków objętych złożonym przez stronę wykazem/historią z rachunku bankowego i porówna z kwotą jaką umorzenia domaga się strona. Sąd zwraca uwagę, że redakcja 64 ust. 1 pkt 2 lit. "b" in fine u.f.p. odnosi się w szczególności do kwestii "możliwości płatniczych zobowiązanego", co zostało omówione w uzasadnieniu zarówno decyzji organu odwoławczego i organu pierwszej instancji, a rozważania te Sąd obecnie aprobuje. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego należy wskazać, że organy prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające z uwzględnieniem reguł w nim obowiązujących, a w szczególności z poszanowaniem art. 7 k.p.a., art. 76 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Organ ustosunkował się do wszystkich okoliczności faktycznych i dowodów podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego, a także ocenił zebrany materiał dowodowy w sposób kompletny, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czyniąc tym samym zadość art. 107 § 3 k.p.a. Organ uznał, a WSA aprobuje taką ocenę jako słuszną, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia ubóstwa oraz uznania, że sytuacja Wnioskodawcy uzasadnia zaistnienia ważnego interesu dłużnika. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 153 p.p.s.a.