III SA/Gl 208/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie interpretacji indywidualnej wydanej przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych w kwestii podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę.

W dniu 22 sierpnia 2016 r. wpłynął do organu wniosek P. J. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie powstania obowiązku podatkowego w przypadku otrzymania całości lub części zapłaty na rzecz usług [...] opodatkowanych według szczególnej procedury VAT-marża. W wyniku rozpatrzenia wniosku organ wydał interpretacją indywidualną z [...] r. znak [...], w której uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe. W interpretacji organ zawarł pouczenie, że stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na interpretację z powodu jej niezgodności z prawem po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa. Interpretacja została doręczona 14 listopada 2016 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zatem czternastodniowy termin do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa przypadał na dzień 28 listopada 2016 r. W dniu 1 grudnia 2016 r. wpłynęło do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 28 listopada 2016 r. nadane w urzędzie pocztowym 29 listopada 2016 r. Pismem z dnia 29 grudnia 2016 r. została udzielona odpowiedź na wezwanie w której Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej wcześniej interpretacji indywidulanej przepisów prawa podatkowego. Pismem z dnia 27 stycznia 2017 r. P. J. złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach skargę na interpretację indywidualną z dnia [...] r., która została nadana w urzędzie pocztowym 30 stycznia 2017 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na uchybienie terminu przez skarżącego do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 52 § 1 ustawy z 30 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwaną dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postepowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu inne czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Ten tryb dotyczy więc m.in. wydawanych przez organy podatkowe pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Oznacza to, ze skargę do sadu administracyjnego na interpretację indywidualną można wnieść po uprzednim wezwaniu organu, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od doręczenia interpretacji. Przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. określając zasady dopuszczalności skargi na interpretację indywidualną wymienia dwa warunki jej dopuszczalności: skarga może zostać przyjęta przez sad do merytorycznego rozpoznania, o ile wyczerpany zostanie tok instancji, czyli strona skarżąca wezwie organ, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa, a wezwanie to skieruje do organu w określonym w ustawie terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie terminu nastąpił bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Wskazane warunki muszą wystąpić łącznie, czyli strona wzywając organ do usunięcia naruszenia prawa, musi dokonać tej czynności w terminie czternastu dni od dnia, w którym dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o wydaniu interpretacji. Niespełnienie któregokolwiek z warunków czyni skargę niedopuszczalną. Po dokonaniu analizy stanu faktycznego sprawy i przytoczonych przepisów Sąd stwierdził, że termin dla wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, wskazany w art. 52 § 3 p.p.s.a. rozpoczął swój bieg od dnia doręczenia skarżącemu interpretacji indywidualnej, czyli od dnia 14 listopada 2016 r. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżący nadał w urzędzie pocztowym w dniu 29 listopada 2016 r., czyli z naruszeniem ustawowego terminu, co potwierdza data stempla pocztowego w aktach sprawy. W niniejszej sprawie warunkiem wniesienia skargi na interpretację indywidualną było wcześniejsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skoro jednak zostało ono złożone po terminie, to nie można uznać, ze strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przez organem właściwym w sprawie, tj. w tym przypadku nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa. Mając na uwadze powyższe skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 3 p.p.s.a.