III SA/Gl 206/23

Dnia 17 maja 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2023 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C Sp. z o.o. w L. na czynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł (słownie: dwieście), 3) oddalić wniosek o zasądzenie kosztów w pozostałym zakresie.

Pismem z dnia 16 lutego 2023 r. C Sp. z o.o. wniosło do WSA w Gliwicach skargę na czynność Prezydenta Miasta K. w postaci wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej za styczeń 2023 r. dla słuchaczy: S w K.. W jego ocenie przez dokonaną czynność doszło do naruszenia art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych poprzez nieprzekazanie w styczniu 2023 r. dotacji w pełnej wysokości, tj. wysokości równej kwocie przewidzianej na jednego ucznia w części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostki samorządu terytorialnego na ilość słuchaczy wskazanych przez szkoły, a tym samym brak było podstaw do zaniżenia kwoty jej wypłacenia. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na brak właściwość sądu administracyjnego w tej sprawie – ewentualnie o oddalenie skargi wobec jej bezzasadności. Następnie pismem z dnia 28 kwietnia 2023 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł do WSA w Gliwicach wniosek o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 3600 zł. Pełnomocnik wskazał, iż w wyniku weryfikacji niedopłat należnych skarżącej z tytułu zaniżenia dotacji oświatowej, organ przelewem z 27 lutego 2023 r. dokonał ostatecznego wyrównania niedopłat, co oznacza, że uwzględnił skargę w trybie autokontroli stosownie do art. 54 § 3 p.p.s.a. Ponieważ wskutek tego postępowanie stało się bezprzedmiotowe, zasadne jest jego umorzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność cofnięcia skargi jest – zgodnie z art. 60 zdanie 3. p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest jednak tylko w przypadku ustalenia, że zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Oceniana przez pryzmat powołanego przepisu czynność cofnięcia skargi nie budzi wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd nie badał skargi, w tym nie analizował jej dopuszczalności, lecz orzekł o umorzeniu postępowania sądowego. W pkt 2 postanowienia orzekł o zwrocie 200 zł uiszczonych tytułem wpisu od skargi. Zgodnie bowiem z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Natomiast w punkcie 3 oddalił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania w pozostałym zakresie. Powodem takiego rozstrzygnięcia był fakt, że Sąd umorzył postępowanie nie na skutek uwzględniania skargi przez organ, lecz z powodu jej skutecznego cofnięcia, przez co wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego stał się bezprzedmiotowy. Zgodnie bowiem z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd przysługuje skarżącemu od organu zwrot kosztów postepowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. A contrario oznacza to, że w sytuacji, gdy nie doszło do uwzględnienia skargi (wobec umorzenia postępowania będącego skutkiem jej cofnięcia), brak jest podstawy prawnej w przepisach p.p.s.a. do zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego. Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdza orzeczenie NSA o sygn. I GZ 33/22 dotyczące analogicznej kwestii.