III SA/Gl 181/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Nita, po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej, w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W piśmie datowanym na 3 stycznia 2017 r., Skarżący reprezentowany przez adwokata wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej. Skarga ta wpłynęła do organu drugiej instancji w dniu 20 stycznia 2017 r. We wspomnianym piśmie procesowym, Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Uzasadniając ten wniosek wskazano na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do – jak to określono - konieczności zamknięcia prowadzonej działalności gospodarczej i zwolnienia zatrudnianych osób, albowiem Skarżący nie dysponuje środkami pieniężnymi koniecznymi – jak to ujęto - dla jej zaspokojenia. Nawet zaś w przypadku ewentualnego późniejszego zwycięstwa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie będzie już można wznowić działalności. Co więcej, przez cały czas trwania postępowania sądowoadministracyjnego Skarżący nie będzie mógł prowadzić działalności, ani zatrudniać pracowników, co doprowadzi do utraty znacznych, spodziewanych zysków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne ku temu okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przedstawionego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie Sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, przy czym obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, (LEX nr 1624317), obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Skarżący musi więc wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Jednocześnie, podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od Sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 59/12, LEX nr 1116218). Ponieważ żadna z okoliczności stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, określonych w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie została uprawdopodobniona przez Skarżącego, należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.