III SA/Gl 1457/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Protokolant Starszy referent Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2017 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję nr [...] z [...] r. Naczelnika Urzędu Celnego w B. , który określił przedsiębiorcy E. M. w podatku akcyzowym za październik 2014 r. zobowiązanie w kwocie 98 854,00 zł. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej zwana w skrócie op), art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 21 ust. 1, art. 22, art. 39 ust. 1 pkt 2, art.47 ust. 1 pkt 5, art. 92, art. 94 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 752 ze zm. – dalej zwana w skrócie upa) oraz § 13 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 8 lutego 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. z 2013 r., poz. 212, dalej rozporządzenie). Rozstrzygniecie zapadło w poniższym stanie faktycznym i prawnym. E. M. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą "A" z siedzibą w Z. w ramach, której, we własnym zakładzie "B" , produkuje piwo. W roku 2015 jego działalność została objęta kontrolą podatkową w zakresie prawidłowości rozliczania podatku akcyzowego zakończoną Protokołem z [...] r. potwierdzającym nieprawidłowości w rozliczeniu tego podatku. Kontrolujący ustalili, że przedsiębiorca nienależnie wykazywał w deklaracji w pozycji "zwolnienia i obniżenia" kwoty podatku, które stanowią uszczuplenie a zarazem różnicę do zadeklarowania oraz zapłaty. Nie wypełnił, bowiem warunku zwolnienia określonego w § 13 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, które pozbawia zwolnienia podatników wytwarzających piwo na podstawie licencji uzyskanej od innego przedsiębiorcy. W miesiącu październiku 2014 r. E. wykazał kwotę zwolnienia w wysokości 27 034,00, którą organ zakwestionował i wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w celu określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za ten miesiąc w prawidłowej wysokości. Podatnik zakwestionował ustalenia kontroli, jednakże jego zastrzeżenia nie zostały przez organ podatkowy uwzględnione. Posiłkując się ustaleniami kontroli organ ustalił, że przedsiębiorca w okresie od maja 2014 r. do czerwca 2015 r. produkował piwo, ale nie posiadał składu podatkowego i rozliczał się w systemie przedpłat akcyzy. Składał deklaracje AKC-PA, obliczał i płacił podatek akcyzowy na podstawie przewidywanych - planowanych ilości wybitej brzeczki gorącej dla poszczególnych rodzajów piwa, o określonych stopniach Plato. Natomiast w składanej deklaracji AKC-4, jako podstawę obliczania akcyzy należnej przyjmował faktyczne ilości piwa otrzymane z produkcji, tj. zapisane w Kartach przebiegu gotowania warki oraz Księdze przychodów i rozchodów piwa. W roku 2014 podatnik, jako początkujący przedsiębiorca (rozpoczynający produkcję) korzystał ze zwolnienia limitu ilościowego, którego nie przekroczył. W roku 2015 korzystał również ze zwolnienia, ale dla małych producentów, którzy w roku poprzednim nie sprzedali więcej niż 20 000 hl piwa. Kontrola wykazała, że przedsiębiorca produkował własne warki (nr [...]) dystrybuowane do hurtowni piwa oraz piwa na zlecenie innych kontrahentów, jak "C" Sp. z o.o. w P. , ‘D" S.C. w Z. , "E" S.C. Z. A., S. M. w Ż., "F" Sp. z o.o. w Ż. , "G" w Z. , R. K. S. we W. i "H" Sp. z o.o. w Ż. . Z kontrahentami tymi E. M. podpisywał tożsame w brzmieniu umowy "mające na względzie wspólne interesy związane z produkcją i sprzedażą piwa" sprowadzające się do produkcji piwa we własnym zakładzie na podstawie receptury i surowca zlecającego. Umowy z poszczególnymi zleceniodawcami, którymi byli inni producenci piwa, różniły się ilością produkowanego piwa lub szczegółami rozliczeń finansowych. Zleceniodawca był jednocześnie dystrybutorem piwa (wyjątek "F" ). Organ przytoczył brzmienie przykładowej umowy z "F" z 1 czerwca 2014 r., z której wynika, że "Zleceniodawca dostarczy Wykonawcy Specyfikacje Produkcji zawierającą informacje o rodzaju i ilości piw warzonych (...). Wykaz surowców wraz z recepturą (...)". Ustalono też, że piwo, które winno być dystrybuowane przez "F" było rozprowadzane przez "H" Sp. z o.o. w Ż. . Jednocześnie organ ustalił, że "C" , ‘D" , R. oraz W. prowadziły hurtową sprzedaż piwa własnej marki wyprodukowanego na ich zlecenie przez inne podmioty prócz "A" w Z. czy P. . Zleceniodawca dostarczał surowce z certyfikatami, jakości, receptury piwa, opakowania i etykiety oraz zaliczkę na podatek akcyzowy. E. M. użyczał linii produkcyjnej, produkował piwo i sprzedawał go zlecającemu. Ustalono też, że "F" jest właścicielem znaków towarowych i receptur piwa produkowanego pod marką "F" . Nie posiada koncesji na sprzedaż hurtową i detaliczną piwa ani jego produkcję. Na jego rzecz działalność w tym zakresie prowadzi "E" S.C., natomiast właścicielem znaku towarowego, słowno-graficznego umieszczonego na etykietach piwa marki "F" jest "E" , który jest jednocześnie członkiem "F" i wspólnikiem "E" S.C. Podkreślił też, że w zamian za zlecenie produkcji piwa E. M. przyjął zobowiązanie przestrzegania metod produkcji i dystrybucji oraz zachowania tajemnicy dotyczącej szczegółów specyfikacji produkcji, tj. zasypu surowców, metod technologicznych produkcji, znaków towarowych, itp. Organ nie uwzględnił wniosków dowodowych złożonych przez podatnika pismem z [...] r., przesłuchania świadków J.S. i M.K. uznając, że okoliczności, na które maja zostać przesłuchani zostały już wyjaśnione innymi dowodami, w tym oświadczeniami podatnika. Postępowanie podatkowe zakończyło się wydaniem decyzji z [...] r. określającej E. M. (M. ) zobowiązania w podatku akcyzowym za październik 2014 r. w kwocie 98 854,00zł. Żądając uchylenia decyzji organu I instancji w całości i orzeczenia, co do istoty sprawy, względnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, podatnik podniósł zarzuty naruszenia: 1. § 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 3 pkt 3 rozporządzenia przez bezpodstawne uznanie, że nie spełnił wszystkich warunków zwolnienia z podatku akcyzowego, podczas gdy okoliczności sprawy wskazują przeciwnie; 2. art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 92/83/WE z 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków od alkoholu i napojów alkoholowych, przez uznanie, że podatnik nie spełnia przesłanek zawartych w tych przepisach, podczas gdy okoliczności sprawy wskazują, że podatnik winien być klasyfikowany, jako "niezależny, mały browar"; 3. art. 120 i art. 122 § 1 op przez zastosowanie tez wyroku TSUE z 4 czerwca 2015 r. C-285/14, który wiąże w konkretnej sprawie i wydanym w innym stanie faktycznym; 4. art. 120, art. 187 § 1 i art. 191 op przez dowolne ustalenie stanu faktycznego i uznanie, że działał na podstawie licencji; 5. art. 2a op przez rozstrzyganie wątpliwości, co do interpretacji na niekorzyść podatnika i uznanie, że działał na podstawie licencji; 6. art. 21 § 3 op w zw. z art. 94 ust. 3 upa w zw. z § 2 i 3 ust. 2 rozporządzenia poprzez wadliwe określenie wysokości zobowiązania podatkowego, w oparciu o nieprawidłowa podstawę opodatkowania; 7. art. 122 i art. 188 op przez odmowę przeprowadzenia dowodów, które mają istotne znaczenie w sprawie. Dyrektor Izby Celnej w K. nie uwzględnił zarzutów oraz argumentów odwołania i zaskarżoną decyzją z [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że istota sporu sprowadza się do zasadności określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc październik 2014 r. z tytułu produkcji wyrobów akcyzowych (piwa), a w szczególności braku możliwości korzystania przez podatnika ze zwolnienia podatkowego w sytuacji produkowania piwa na zlecenie i według receptury oraz technologii (licencji) innego podmiotu. Przywołał obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne zawarte w ustawie o podatku akcyzowym oraz rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie zwolnień, wydanego na podstawie delegacji ustawowej (art. 39 ust. 1 pkt 2 upa). Podkreślił, że regulacje te stanowią implementację art. 4 dyrektywy Rady 92/83/EWG, której celem było udzielenie wsparcia małym producentom, produkującym niejednokrotnie piwa tradycyjne, niszowe, oparte na własnej recepturze (wyrok TSUE z 4 czerwca 2015 r. C-285/14). Preferencja dotyczy bezpośrednio stawki podatkowej i jak każde odstępstwo od zasady podstawowej opodatkowania produkcji wyrobu akcyzowego musi być interpretowana ściśle. Browar, który chciałby skorzystać ze stawki obniżonej musi spełniać przesłankę ilościową (nie więcej niż 200 000 hl rocznie) i jakościową (niezależność prawna i ekonomiczna od innych browarów), która nie została zdefiniowana i musi być analizowana indywidualnie w aspekcie faktycznej możliwości wywierania wpływu (każda forma zależności ekonomicznej, Wyrok TSUE z 2 kwietnia 2009 r. C-83/08) na małego producenta. Innymi słowy browar nie może produkować piwa zgodnie z porozumieniem upoważniającym go do posługiwania się znakami towarowymi i metodami produkcji podmiotu trzeciego. Przenosząc powyższe na stan faktyczny sprawy organ stwierdził, że podatnik na podstawie umowy produkuje piwo z powierzonych surowców, bez przeniesienia prawa własności, na podstawie powierzonej receptury i zgodnie z wytycznymi użycia. Jak oświadczył podatnik (pismo z 25 listopada 2015 r. i 4 grudnia 2015 r.), produkuje piwa zleconych przez kontrahentów marek przy zastosowaniu powierzonych surowców dostarczanych przez poszczególne firmy i według indywidualnych receptur tychże firm. Upoważnienie do korzystania z receptur wynika z umowy. Tym samym mały zakład, który wytwarza piwo z wykorzystaniem metod produkcji innego podmiotu nie może korzystać z obniżonej stawki podatku akcyzowego, którą wykazywał podatnik w deklaracjach podatkowych. Stąd Dyrektor Izby Celnej w K. uznał, że zgodnie z art. 94 ust. 3 upa podstawą opodatkowania piwa jest liczba hektolitrów gotowego wyrobu na stopień Plato a stawka akcyzy, w myśl art. 94 ust. 4 upa na piwo wynosi 7,79 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu. Przyjmując za podstawę określenia ilości produkcji piwa Kartę przebiegu gotowania warki (przychody z produkcji – ilość piwa do opodatkowania) organ ustalił, że w październiku 2014 r. produkcja piwa wynosiła 12 689,88 hl st. Plato, co odpowiada zobowiązaniu w kwocie 98 854,00 zł. W takiej też kwocie określił zobowiązanie w podatku akcyzowym za ten miesiąc. Nie podzielił też zasadności podniesionych przez E. M. pozostałych zarzutów skargi odnoszących się do wadliwości postępowania podatkowego. Szczegółowo odniósł się do każdego z nich wykazując ich bezzasadność (k. 8-10 decyzji). Nie zgodził się również z twierdzeniem, że orzeczenia TSUE zawierające wykładnię prawa wspólnotowego nie mają charakteru wiążącego oraz, że w sprawie wystąpił wątpliwości, co do treści przepisów prawa, których nie udało się usunąć w drodze wykładni. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, a decyzji organu odwoławczego zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego powielając 7 zarzutów odwołania i dodatkowo zarzucając naruszenie art. 14b § 2, art. 14k § 1 oraz art. 21 § 3 op w związku z art. 94 ust. 1 upa w związku z § 2 i 3 ust. 1 rozporządzenia przez wadliwe określenie zobowiązania w podatku akcyzowym, w oparciu o nieprawidłową podstawę opodatkowania, wynikającą z braku związania interpretacją indywidualną [...] z uwagi na rzekomą zmianę stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. Uzasadnienie skargi stanowi rozwiniecie podniesionych zarzutów z akcentowaniem zawyżenia zobowiązania podatkowego ustalonego na podstawie ilości brzeczki gorącej a nie piwa gotowego koncesjonowanego do sprzedaży. W odpowiedzi na skargę organ II instancji, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej zwana ppsa), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Tylko stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy). Nadmienić trzeba, że w myśl art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Należy zgodzić się z organem podatkowym, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kontroli legalności zakwestionowania prawidłowości rozliczenia w podatku akcyzowym (skorzystania ze zwolnienia) z tytułu produkcji i sprzedaży piwa przez podatnika, przedsiębiorcę E. M. , prowadzącego działalność gospodarczą własną i na zlecenie innych podmiotów w ramach "B" . Jak wykazało postępowanie kontrolne a następnie podatkowe w październiku 2014 r. podatnik korzystał ze zwolnienia podatkowego z § 13 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 8 lutego 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. z 2013 r., poz. 212, dalej rozporządzenie) z naruszeniem jego warunków. Zwolnienie jest realizowane przez obniżenie kwoty akcyzy o kwotę przysługującego zwolnienia. W § 13 rozporządzenia Minister, na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 39 ust. 1 pkt 2 upa, określił warunki zwolnień od podatku akcyzowego podatników produkujących piwo. M.in. w § 13 ust. 3 rozporządzenia nałożył obowiązek złożenia oświadczenia, że są: 1) prawnie i ekonomicznie niezależni od innych przedsiębiorców wytwarzających piwo; 2) posiadają miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w odrębnym miejscu niż inni przedsiębiorcy zajmujący się produkcja piwa; 3) nie wytwarzają piwa na podstawie licencji uzyskanych od innych przedsiębiorców. Należy wskazać, że piwo jest wyrobem akcyzowym zharmonizowanym, którego produkcja i opodatkowanie podatkiem akcyzowym reguluje dyrektywa Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. UE L z dnia 23 marca 1992 r., zwana Dyrektywą horyzontalną) oraz dyrektywą Rady UE 92/83 z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury opodatkowania akcyzą alkoholu i wyrobów alkoholowych zwaną Dyrektywą strukturalną) regulującą kwestie szczegółowe dotyczące opodatkowania akcyzą wyrobów alkoholowych, w tym zakres zwolnień od akcyzy. Z kolei kwestie minimalnych stawek akcyzy na poszczególne wyroby akcyzowe zostały ustalone w dyrektywie Rady UE 92/84 z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek akcyzy na alkohol oraz wyroby alkoholowe (zwanej Dyrektywą taryfową). Zatem Dyrektywa strukturalna określa zasady opodatkowania akcyzą poszczególnych wyrobów uznawanych za wyroby alkoholowe (art. 2), do których zalicza piwo. Natomiast Dyrektywa taryfowa wskazuje minimalne stawki akcyzy na poszczególne wyroby alkoholowe oraz odnosi się do sytuacji, w których poszczególne państwa członkowskie zostały upoważnione do stosowania preferencyjnych stawek akcyzy. M.in. dla zachowania różnorodności produkcji piwa w Unii Europejskiej wprowadzono możliwość udzielania wsparcia na mocy przepisów unijnych przez państwa członkowskie małym producentom, produkującym piwa tradycyjne, niszowe, oparte na własnej recepturze. Preferencja ta dotyczy bezpośrednio stawki podatkowe, która może zostać obniżona o 50% od standardowej, krajowej stawki podatku akcyzowego. Regulacja krajowa stanowi implementacje Dyrektywy strukturalnej, a w szczególności jej art. 4. Polska skorzystała z możliwości wspierania małych przedsiębiorców wprowadzając zwolnienie z § 13 rozporządzenia odnosząc 50% zwolnienia do stawki akcyzy krajowej. Uzależniła też możliwość skorzystania ze zwolnienia do spełnienia warunków określonych w dyrektywie 92/83/EWG, przesłanki ilościowej i jakościowej, której nie zdefiniowano. Jednakże jak należy ją rozumieć wskazał TSUE w wydanych wyrokach, które organ przywołał, niezależnie od wskazania celu wprowadzenie zwolnienia dla małych przedsiębiorców. Sąd stanowisko to w pełni podziela, gdyż wykładnia prawa unijnego przedstawiana w orzeczeniach TSUE, wbrew stanowisku skarżącego ma charakter wiążący nie tylko w danej sprawie. Służy ujednoliceniu wykładni i stosowania prawa unijnego przez wszystkie państwa członkowskie. Zatem jakakolwiek forma zależności ekonomicznej wyłącza stosowanie preferencji podatkowej małego podatnika. Małe browary maja być rzeczywiście a nie formalnie niezależne od wszelkich innych browarów. Zależność ta należy badać w każdej sprawie indywidualnie. Organ podatkowy dopełnił tego obowiązku dokonując szczegółowej analizy umowy, jaką podpisuje każdorazowo E. M. z innym browarem zlecającym mu produkcję piwa według jego indywidualnej receptury, technologii i jego surowców, łącznie z opakowaniami i etykietami. Zlecający określa również ilość produkowanego piwa i dystrybutora. Niezależnie od produkcji zleconej E. M. produkuje piwo według własnej receptury i metody produkcji, czego dowodzi rozliczenie w podatku akcyzowym za maj 2014 r. i marzec 2015 r. Cała pozostała produkcja w okresie objętym kontrolą była wykonywana na zlecenie innych browarów, dysponentów własnej receptury i technologii produkcji piwa, przekazywanej zleceniobiorcy w ramach Specyfikacji Produkcji i zachowaniem zasady poufności. Niedziałanie na mocy licencji, jako warunek zwolnienia, posiłkując się wyrokiem TSUE z 4 czerwca 2015 r. C-285/14 prawidłowo organ zinterpretował, jako "produkcję piwa na mocy jakiegokolwiek upoważnienia, z którego wynika, że rzeczony browar nie jest całkowicie niezależny od podmiotu trzeciego, który udzielił mu tego upoważnienia". W stanie faktycznym kontrolowanej sprawy nie jest sporne, że skarżący produkuje piwo według receptury i technologii zlecającego, z dostarczonych mu surowców, rozlewając piwo do jego opakowań opatrzonych jego znakiem firmowym i otrzymując zaliczkę na przedpłatę podatku akcyzowego należnego z tytułu produkcji piwa. Zakwestionowane rozliczenie podatku akcyzowego z wykorzystaniem prawa do zwolnienia nie dotyczyło piwa produkowanego przez skarżącego według własnej receptury i technologii pod firmą "A" , ale wyłącznie piwa produkowanego na zlecenie innego producenta piwa posiadającego własną markę. Jak wynika z treści umowy E. M. wynajmuje kompletną instalację do produkcji piwa zlokalizowana w Z. (browar), zapewnia dostawę mediów i pracowników do jej obsługi oraz doświadczenie w produkcji piwa, w ilości nie mniejszej niż 10 000 hl gotowego wyrobu. Nie może wykorzystywać technologii ani znaków towarowych zlecającego bez jego pisemnej zgody. Takie zapisy umowy w sposób jednoznaczny wskazują na korzystanie przez podatnika z licencji, rozumianej, jako receptura i technologia produkcji piwa, pozbawiająca prawa do zwolnienia. Zatem zarzut dotyczący błędnych ustaleń stanu faktycznego a także ich oceny tej kwestii okazał się chybiony. Należy też wskazać, że wobec braku definicji licencji w ustawie podatkowej organ prawidłowo uznał, że należy w realiach niniejszej sprawy rozumieć recepturę i technologię produkcji piwa, według której skarżący realizuje umowę produkcji piwa konkretnego producenta - zleceniodawcy. Jak wskazano wyżej skarżący użycza wyłącznie linii technologicznej, pracowników, dostarcza mediów a zleceniodawca surowce, recepturę i technologię, która musi być ściśle przestrzegana, opakowania i etykiety. Wyprodukowane piwo jest wyrobem firmowym zleceniodawcy a nie skarżącego. Nie jest to piwo produkowane przez niego z własnej receptury, jako mały producent. Zasadnie również organ odmówił przeprowadzenia przesłuchań wskazanych świadków, gdyż okoliczności, na które mieli zeznawać zostały wyjaśnione innymi dowodami. Organ wyjaśnił swoje stanowisko w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się natomiast do posiadanej przez skarżącego interpretacji indywidualnej [...] organ wyjaśnił, że nie dotyczy ona identycznego stanu faktycznego. Bowiem skarżący we wniosku wskazał, że ilość wyprodukowanego piwa bedzi dokumentowana "Przekazaniem iwa do magazyny wyrobów gotowych", którego jednak nie wprowadził. Organ oparł się dla wyliczenia wyprodukowanego piwa na, jedynym wiarygodnym dokumencie "Karta przebiegu gotowania warki". Ilość piwa uzyskanego z produkcji była odnotowywana w pozycji "Przychody z produkcji" w księdze przychodu i rozchodu piwa, narzuconej rozporządzeniem ministra Finansów z 7 maja 2010 r. w sprawie kontroli niektórych wyrobów akcyzowych (Dz. U. z 2014 r., poz.349), tak, aby w pozycji "Przychody" mogła znaleźć ilości określające ilość piwa do opodatkowania podatkiem akcyzowym. Mając na względzie powyższe Sąd nie znalazł podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił.