III SA/Gl 1391/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys- Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 9 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w R. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłat eksploatacyjnych w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o zasądzenie kosztów sądowych postanawia: zasądzić od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 508,05 zł (pięćset osiem złotych i pięć groszy)

W skardze na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z [...] r. zawarty został m. in. wniosek o zasądzenie od organu odwoławczego kosztów postępowania sądowego. Na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej rozszerzył ten wniosek i przedstawił spis kosztów, jakie poniósł w sprawie. Wniósł o zasądzenie na jego rzecz m. in. kwoty 468,05 zł stanowiącą koszty dojazdu z R. do G. i z powrotem oraz kwoty 40 zł stanowiącej opłatę za przejazd na autostradzie między K. a K. Wyrokiem z 22 lutego 2017 r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję; kwestię kosztów postępowania sądowego postanawiając rozstrzygnąć odrębnym postanowieniem na rozprawie. Postanowieniem z 21 marca 2017 r. zasądzono od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 697 zł. (wpis w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł). Ponieważ od tego punktu postanowienia nie złożono środka odwoławczego, zatem stało się ono prawomocne. Natomiast w pkt 2 powyższego postanowienia Sąd odmówił zasądzenia kosztów postępowania w pozostałej części. Ten punkt postanowienia został zaskarżony zażaleniem. Postanowieniem z 27 czerwca 2017 r. (sygn.. akt II GZ 455/17) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie w pkt 2 i przekazał w tym zakresie sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zarzuty zażalenia uznając stawiennictwo pełnomocnika na rozprawie za uzasadnione charakterem sprawy a zarazem niezbędne dla odparcia ewentualnych argumentów organu odwoławczego innych niż podane w odpowiedzi na skargę. Jednocześnie nakazał Sądowi I instancji ustalenie, czy kwota złożona w zestawieniu kosztów złożonych na rozprawie została prawidłowo obliczona i udokumentowana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 190 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., określanej odtąd skrótem "p.p.s.a."), Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Tym samym Sąd rozpoznający ponownie sprawę przejmuje jako własną argumentację przedstawioną w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie uznania kosztów dojazdu pełnomocnika na rozprawę w dniu 22 lutego 2017 r. za wydatki niezbędne do celowego dochodzenia praw. Natomiast w zakresie, jaki pozostawiono do rozstrzygnięcia Sądowi, przyjęto następujące ustalenia. Pełnomocnik strony skarżącej w oświadczeniu złożonym na rozprawie przedstawił zastawienie kosztów, jednakże nie dokumentując szczegółowo poniesionych wydatków. Ponieważ jednak okolicznością bezsporną jest jego obecność na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 r., w obliczu faktu, że siedziba jego kancelarii znajduje się w R., uznać należy, że musiał ponieść wydatki związanie z dojazdem. W związku z faktem, że brak jest bezpośredniego połączenia kolejowego między R. a G., natomiast dojazd pociągiem przy uwzględnieniu przesiadek przekraczałby 6 godzin (wiedza ogólnie dostępna) i biorąc pod uwagę kwestię, że rozprawa była wyznaczona na godzinę 11.30 uznać należy za wysoce prawdopodobne, że pełnomocnik rzeczywiście skorzystał z własnego samochodu. Wyliczenie odległości broni się w świetle powszechnie dostępnych danych nawigacyjnych. Stawka za przejechany kilometr, wyliczona zgodnie z § 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. nr 27, poz. 271 ze zm.), została wskazana prawidłowo. Wprawdzie wspomniane rozporządzenie wskazuje różne rodzaje stawek dla samochodów osobowych w zależności od pojemności skokowej silnika, jednakże samochody o pojemności skokowej poniżej 900 cm3 stanowią zdecydowaną rzadkość. Należy wreszcie podkreślić, że z R. do G. możliwy jest dojazd za pośrednictwem dwóch tras, jedna, krótsza z przejazdem przez płatną autostradę A-4 na odcinku między K. a K. i druga, omijająca autostradę, jednak obiektywnie dłuższa a przez to rzadziej używana. Dlatego również oświadczenie o pokryciu przez pełnomocnika opłat za skorzystanie z autostrady uznać należy za wiarygodne Wobec powyższego Sąd, w oparciu o art. 205 § 1 p.p.s.a. przyznał na rzecz pełnomocnika oprócz kwoty 697 zł wynikającej z postanowienia z 21 marca 2017 r. także 508,05 zł na który złożyły się kwota 468,05 zł stanowiąca zwrot kosztów przejazdu obliczona według stawki za 1 kilometr wynikającej z § 2 pkt 1 lit. B wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. 280 km x 2 x 0.8358 zł oraz kwota 40 zł stanowiąca opłatę za przejazd autostrad płatną na odcinku K.- K. i z powrotem) wyliczona według cennika koncesjonariusza B S.A. Tym samym Sąd w oparciu o art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.