III SA/Gl 13/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 1 grudnia 2016 r. skarżący wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. W treści skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednocześnie nie wskazując okoliczności uzasadniających ten wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej – p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu, a jej zastosowanie uzależnione jest od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki zarówno na wnioskodawcę, jak i na Sąd, który winien dokonać analizy akt sprawy. Podkreślić jednak należy, że to w interesie strony leży możliwie najbardziej wyczerpujące wskazanie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, dlatego też wniosek taki powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest bowiem wystarczające samo stwierdzenie strony, jak i wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków (por. postanowienie NSA z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt I GZ 552/16, CBOiSA). Jednocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że brak uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę wniosku. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy wnioskodawca nie przedstawia konkretnych argumentów wskazujących na zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, obowiązkiem sądu jest samodzielne poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt II GZ 524/15, CBOiSA). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, ani nawet nie uprawdopodobnił aby zaistniały ustawowe przesłanki przemawiające za zastosowaniem ochrony tymczasowej. Pomimo ciążącego na nim obowiązku skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz nie przedstawił żadnych dowodów na jego poparcie. Skarżący ograniczył się w tym zakresie jedynie do sformułowania samego wniosku nie wskazując przy tym, na jakiej podstawie domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, tj. czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Również, w aktach sprawy nie znajdują się żadne dokumenty, mogące wskazywać na zaistnienie w odniesieniu do skarżącego którejkolwiek z przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. W takiej sytuacji Sąd nie może przeprowadzać postępowania wyjaśniającego z urzędu w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani tym bardziej domniemywać okoliczności, które przemawiałyby za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku strony. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.