III SA/Gl 125/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 13 maja 2024 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku- Białej z dna 18 grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego postanawia odrzucić skargę.

Decyzją ostateczną z 18 grudnia 2023 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku- Białej uchyliło zaskarżoną przez E. N. decyzję Prezydenta Miasta B. z 5 lipca 2023 r. nr [...] odmawiającą wydania zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego w i orzekło co do istoty sprawy. Na decyzję tę skargę wniósł Prezydent Miasta B. wnosząc o jej uchylenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku- Białej w odpowiedzi na skargę wniosło w pierwszej kolejności o jej odrzucenie z uwagi na okoliczność, że skarżący jako organ administracyjny nie jest podmiotem uprawnionym do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 – dalej "p.p.s.a.") - w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, a art. 50 p.p.s.a. wymienia uprawnionych do wniesienia skargi. Zarówno te przepisy p.p.s.a. jak i art. 28 i 29 kpa definiujące pojęcie strony nie wskazują, by uprawnionym do wniesienia skargi był organ administracyjny prowadzący postępowanie - w tym wypadku prezydent miasta. Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 2001 r. sygn.. akt I SA 398/00 (LEX nr 54728) "na podstawie określonych kompetencji, gmina realizuje władztwo administracyjne i działa jako organ administracji publicznej, a w postępowaniu administracyjnym zajmuje pozycję organu prowadzącego postępowanie. Natomiast jako osoba prawna jest władna do wykonywania przysługujących jej praw i obowiązków i wtedy może występować w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. Jednakże, gdy obowiązujące prawo powierza jednostce samorządu terytorialnego kompetencję do rozstrzygania w drodze decyzji o prawach lub obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej, to jednostka ta nie staje się stroną tego postępowania nawet wówczas, gdy decyzja ta wywołuje określone skutki cywilnoprawne dla tej jednostki samorządu terytorialnego." Szczególnie dobitnie pogląd ten został zaakcentowany w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 października 1990r., SA/Wr 990/90 (ONSA 1990/4/7). Stwierdzono w nim, że bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy, gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzję wydaje wójt tej gminy; ani gmina, ani żaden jej organ nie są uprawnieni do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego. W ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja jednak dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu wyłącza możliwość równoczesnego występowania w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji. Ponadto przyznanie organowi orzekającemu statusu strony uprawnionej do złożenia odwołania od własnej decyzji czy złożenia skargi godziłoby w elementarne zasady i wartości obowiązujące w tym postępowaniu, skoro organ administracji publicznej stawałby się "sędzią we własnej sprawie". Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę Prezydenta Miasta B. na decyzję organu odwoławczego Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku- Białej, którą to decyzją zmieniono decyzję wydaną w I instancji przez tegoż Prezydenta Miasta B. za niedopuszczalną i na mocy art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji