III SA/Gl 1110/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Gminy B. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 26 września 2025 r. nr IFIII.4131.1.85.2025 w przedmiocie przyjęcia gminnego programu rewitalizacji oddala skargę.

Pismem z 28 października 2025r. Gmina B. złożyła skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego (dalej: Wojewoda) z dnia 26 września 2025r., nr IFIII.4131.1.85.2025 o stwierdzeniu nieważności uchwały Nr [...] Rady Gminy B. z dnia 28 sierpnia 2025 r. w sprawie przyjęcia Gminnego Programu Rewitalizacji dla obszaru rewitalizacji Gminy w całości jako sprzecznej z art. 15 ust. 1 pkt 5 przepisów ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 278, dalej: u.r.), dalej: uchwała. Podstawą prawną wydanego rozstrzygnięcia był art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 1153 ze zm.; dalej: u.s.g.). W wydanym rozstrzygnięciu Wojewoda zauważył, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 5 u.r. gminny program rewitalizacji winien zawierać opis przedsięwzięć rewitalizacyjnych, w szczególności o charakterze społecznym oraz gospodarczym, środowiskowym, przestrzenno-funkcjonalnym lub technicznym, w tym: a) listę planowanych podstawowych przedsięwzięć rewitalizacyjnych, wraz z ich opisami zawierającymi w odniesieniu do każdego przedsięwzięcia: nazwę i wskazanie podmiotów je realizujących, zakres realizowanych zadań, lokalizację, szacowaną wartość, prognozowane rezultaty wraz ze sposobem ich oceny w odniesieniu do celów rewitalizacji, opis działań zapewniających dostępność osobom ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, o ile dane te są możliwe do wskazania, b) charakterystykę pozostałych dopuszczalnych przedsięwzięć rewitalizacyjnych, realizujących kierunki działań, o których mowa w pkt 4. Stwierdził, iż z u.r. wynika, że przedsięwzięcia rewitalizacyjne określone w gminnym programie rewitalizacji mogą być realizowane nie tylko przez organ gminy ale także przez inne podmioty bowiem ustawa nie zawiera zamkniętej listy podmiotów, które mogą realizować przedsięwzięcia rewitalizacyjne. Stwierdził, iż stosownie do art. 16 ust. 1 u.r. zamieszczenie w gminnym programie rewitalizacji w ramach listy planowanych podstawowych przedsięwzięć rewitalizacyinych (o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a), przedsięwzięcia rewitalizacyjnego, którego realizacja stanowi zadanie podmiotu innego niż gmina wymaga zgody tego podmiotu. Ustawodawca nie określa w tym przepisie formy wyrażenia tej zgody. T. Bąkowski w komentarzu do u.r. {Ustawa o rewitalizacji. Komentarz, Warszawa 2017, art. 16) stwierdza, że: Przy braku w komentowanej ustawie stosownych uregulowań co do formy takiego oświadczenia, należy odwołać się do wyrażonej w art. 14 § 1 k.p.a. zasady pisemności, która w obecnym kształcie sprowadza się do dyrektywy, w myśl której sprawy załatwia się w formie pisemnej, która może przyjąć postać tradycyjną bądź też dokumentu elektronicznego. Wskazał, iż Gminny Program Rewitalizacji dla obszaru rewitalizacji gminy B., przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Gminy B. z dnia 28 sierpnia 2025 r. (dalej GPRB), na liście planowanych podstawowych przedsięwzięć rewitalizacyjnych, zawartej w pkt. 7.3. w tabeli nr 7.3. wyszczególnia między innymi zadanie [...] - przestrzeń społeczna i edukacyjna oraz Stworzenie miejsca aktywności i integracji w [...]. W opisie tych przedsięwzięć jako podmiot realizujący wskazano: podmioty publiczne i/lub prywatne. Ponadto w zawartej w pkt 8.2 tabeli nr 74 określającej szacunkowe środki finansowe wskazano finansowanie obu tych przedsięwzięć ze środków pochodzących ze źródeł prywatnych (odpowiednio na poziomie 500 000,00 PLN oraz 100 500,00 PLN) oraz środków pochodzących z funduszy UE: EFRR i EFS+ (odpowiednio na poziomie 500 000,00 PLN oraz 595 000,00 PLN). W tabeli nr 74 nie wskazano żadnych środków na finansowanie tych przedsięwzięć pochodzących ze źródeł krajowych publicznych. GPRB nie wskazuje jednak konkretnych podmiotów prywatnych, które realizować bądź współdziałać mają przy realizacji podstawowych przedsięwzięć jak i ponosić przewidziane w GPRB koszty ich realizacji. Stanowi to naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a u.r. nakazującego wskazanie w opisie każdego podstawowego przedsięwzięcia rewitalizacyjnego podmiotów je realizujących również, wskazanego w art. 16 ust. 1 ustawy o rewitalizacji, warunku pozyskania zgody, innych niż gmina, podmiotów na wprowadzenie do gminnego programu rewitalizacji przedsięwzięć, które mają realizować. W ocenie Wojewody oczywistym jest, iż bez konkretnego wskazania podmiotu, nie można uzyskać takiej zgody, a tym samym potwierdzenia warunków realizacji i zasad finansowania tych przedsięwzięć. Gminny program rewitalizacji jest dokumentem strategicznym, jednak ustawodawca wymaga określenia w nim konkretnych przedsięwzięć rewitalizacyjnych jakie mają przyczyniać się do wyprowadzenia obszaru rewitalizacji ze stanu kryzysowego. W art. 15 ust. 1 pkt. 5 u.r., wyróżnione zostały dwie kategorie przedsięwzięć jakie powinny zostać wskazane w gminnym programie rewitalizacji, zróżnicowane pod względem wymaganego poziomu szczegółowości ich opisu. Pierwszą kategorię stanowi lista planowanych podstawowych przedsięwzięć rewitalizacyjnych (lit. a), czyli konkretnie sformułowanych przedsięwzięć, precyzyjnie określających zakres działań rewitalizacyjnych. Konieczność przedstawienia szczegółowych opisów i parametrów przedsięwzięć zamieszczonych na tej liście wynika bezpośrednio z art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a u.r., w którym wskazane zostały obowiązkowe elementy opisu każdego podstawowego przedsięwzięcia rewitalizacyjnego (w tym obowiązek wskazania podmiotów realizujących poszczególne przedsięwzięcia). Drugą kategorię stanowi charakterystyka pozostałych dopuszczalnych przedsięwzięć rewitalizacyjnych (lit. b), czyli przedsięwzięć, które na etapie formułowania gminnego programu rewitalizacji z jakiś względów nie mogą jeszcze zostać opisane w sposób tak szczegółowy, lecz w postaci ogólnej charakterystyki (nie muszą określać również podmiotu których będzie je realizował). Gmina B. decydując się na umieszczenie projektów: [...] -przestrzeń społeczna i edukacyjna oraz Stworzenie miejsca aktywności i integracji społecznej w [...] na liście przedsięwziąć podstawowych w GPRB była zobowiązana do sformułowania ich szczegółowego opisu wymaganego przepisem art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a u.r., w tym wskazania podmiotów je realizujących. Zdaniem Wojewody wskazane w opisie ww. przedsięwzięć określenie podmiotów realizujących jako podmioty publiczne i/lub prywatne sformułowane jest w sposób zbyt ogólny, a ponadto zapis w postaci zarówno alternatywy jak i koniunkcji, wyklucza w zasadzie możliwość ustalenia, podmiotu który miałby realizować te zadania. W ocenie Wojewody działanie Rady jest niespójne z określonymi w szacunkowych ramach finansowych GPRB (pkt 8.2 tabela nr 74) sposobami finansowania tych przedsięwzięć (ze źródeł prywatnych oraz środków pochodzących z funduszy UE). Ponieważ dla realizacji obu ww. przedsięwzięć nie przewidziano żadnych środków pochodzących ze źródeł krajowych publicznych przesądzono jednocześnie, iż odpowiadać za nie będą podmioty inne niż gmina. Zdaniem organu nadzoru jeżeli wymagane przepisem art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a u.r. dane nie były dostępne lub możliwe do określenia podczas opracowania GPRB, to przedsięwzięcia te nie powinny zostać zamieszczone na liście planowanych podstawowych przedsięwzięć rewitalizacyjnych lecz zakwalifikowane do pozostałych dopuszczalnych przedsięwzięć rewitalizacyjnych, dla których tak szczegółowy opis (w tym wskazanie konkretnych realizujących je podmiotów) nie jest wymagany. Organ nadzoru nie podzielił również interpretacji Wójta Gminy B. przepisu art. 16 ust. 1 u.r., iż: zapisy art. 16 ust. 1 tej samej ustawy mają charakter warunkowy i dotyczą uzyskania zgody od konkretnego podmiotu jeśli został zidentyfikowany i przesądzono o konkretnej, formule przedsięwzięcia. Zaznaczył, iż w przeciwieństwie do przedsięwzięć rewitalizacyjnych organów gminy, które mogą być przez nie programowanie swobodnie, wprowadzenie do gminnego programu rewitalizacji - podstawowych przedsięwzięć rewitalizacyjnych - podmiotów innych niż gmina, wymaga uprzedniego uzyskania ich zgody. Warunek ten jest obligatoryjny, a zgoda ma charakter kategoryczny. Wyrażone w jej ramach stanowisko podmiotu współdziałającego jest dla organów gminy wiążące. Tak też brak zgody podmiotu (innego niż gmina), który realizować ma podstawowe przedsięwzięcie rewitalizacyjne stanowi przeszkodę w zamieszczeniu" tego przedsięwzięcia w gminnym programie rewitalizacji na liście planowanych podstawowych przedsięwzięć rewitalizacyjnych z art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a u.r. Gmina B. pomimo, iż w GPRB przewidziała, że przedsięwzięcia [...] - przestrzeń społeczna i edukacyjna oraz Stworzenie miejsca aktywności i integracji społecznej w [...] mogą realizować także podmioty inne niż gmina, nie zidentyfikowała tych podmiotów oraz w konsekwencji nie przedstawiła zgód na zamieszczenie tych przedsięwzięć na liście podstawowych przedsięwzięć rewitalizacyjnych. Brak jednoznacznego wskazana podmiotów jakie realizować mają dwa spośród podstawowych przedsięwzięć rewitalizacyjnych wskazanych w GPRB oraz brak wymaganych zgód podmiotów innych niż gminą na zamieszczenie tych przedsięwzięć w GPRB, należy zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały. W skardze do WSA w Gliwicach Gmina B. wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego w całości. W skardze zarzuciła organowi nadzoru: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. przepisu art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a oraz art. 16 ust 1 u.r. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż gminny program rewitalizacji musi na etapie uchwalania imiennie identyfikować podmioty prywatne realizujące podstawowe przedsięwzięcia rewitalizacyjne oraz dysponować ich zgodą; 2) naruszenie przepisów postępowania: - art. 91 ust. 1 w zw. z art. 91 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153, zwanej dalej u.s.g.), poprzez błędne zakwalifikowanie stwierdzonych uchybień uchwały jako istotne naruszenie prawa; - art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; zm.: Dz. U, z 2025 r. poz. 769) dalej k.p.a w zw. z art. 91 ust. 5 u.s.g., polegające na arbitralnym i niejednolitym stosowaniu kryteriów nadzoru wobec analogicznych uchwał różnych gmin. Zdaniem Gminy Wojewoda w sposób nieuprawniony zakwalifikował domniemane uchybienia jako "istotne naruszenie prawa", ignorując strategiczny charakter Gminnego Programu Rewitalizacji oraz dopuszczalne metody wykładni przepisów ustawy o rewitalizacji. Dokonał niedopuszczalnej wykładni rozszerzającej art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a u.r. stawiając znak równości pomiędzy ustawowym wymogiem "wskazania podmiotów a obowiązkiem ich " imiennego zidentyfikowania na etapie tworzenia dokumentu strategicznego. Także zarzut naruszenia art. 16 ust. 1 u.r. opiera się na błędnym założeniu, iż obowiązek uzyskania zgody od podmiotu prywatnego powstanie zanim ten podmiot zostanie w ogóle zidentyfikowany i wybrany do realizacji zadania. Gmina zwróciła uwagę, iż działanie Wojewody jest rażąco niekonsekwentne i arbitralne. Ten sam organ nadzoru nie wniósł zastrzeżeń do Gminnych Programów Rewitalizacji Gminy W. i Gminy Z., które zawierały identyczne lub bardzo podobne sformułowania dotyczące ogólnego wskazania kategorii podmiotów realizujących przedsięwzięcia. Wskazała. iż taka praktyka stanowi jawne naruszenie zasady równego traktowania podmiotów znajdujących się w tej samej sytuacji prawnej i podważa zaufanie do organów państwa. Nadto zaskarżone rozstrzygnięcie wywołuje nieodwracalne, negatywne skutki dla interesu publicznego. Unieważnienie Gminnego Programu Rewitalizacji paraliżuje cały proces rewitalizacji w Gminie, blokując możliwość pozyskania środków zewnętrznych i opóźniając realizację kluczowych projektów społecznych, co bezpośrednio szkodzi mieszkańcom obszarów zdegradowanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, stosownie do art. 3 § 1 i 7 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej "p.p.s.a."). Dodatkowo zauważyć należy, że kryterium sądowej kontroli zgodności z prawem aktów nadzoru nad samorządem terytorialnym pozostaje w bezpośrednim związku z kryterium stosowanym przez organ nadzoru w przypadku podjęcia określonego środka nadzoru. Zatem badając zgodność z prawem aktu nadzoru sąd upoważniony jest także do oceny, czy w istocie zaskarżona uchwała narusza prawo i czy jest to takie uchybienie, które powinno skutkować stwierdzeniem jej nieważności. W przeciwnym bowiem wypadku kontrolowane rozstrzygnięcie nadzorcze naruszałoby gwarantowaną konstytucyjnie samodzielność gminy i wymagałoby usunięcia z obrotu prawnego. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Śląskiego przez Sąd wykazała, że jest ono zgodne z prawem. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego stanowi art. 91 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465, 1572,1907 i 1940 – dalej "u.s.g.") zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Natomiast według art. 91 ust. 4 u.s.g. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Warunki formalne do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego zostały spełnione. Wobec przedłożenia Wojewodzie w dniu 28 sierpnia 2025 r. r. przedmiotowej uchwały Rady Gminy B. z dnia 28 sierpnia 2025 r., kwestionowane rozstrzygnięcie Wojewody Śląskiego wydane zostało w ustawowym terminie. Podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy są istotne naruszenia prawa, przy czym art. 91 ust. 1 u.s.g. nie typizuje takich istotnych naruszeń prawa, podobnie jak nie charakteryzuje nieistotnych naruszeń prawa, które ustawodawca uwzględnił w art. 91 ust. 4 u.s.g., sankcjonując w odmienny niż stwierdzenie nieważności sposób tę kategorię wadliwości wymienionych aktów organu gminy. W orzecznictwie sądów administracyjnych do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, przyjmuje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, czy też naruszenie procedury podjęcia uchwały. Z nieistotnym naruszeniem prawa, które nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały, mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty można postawić tezę, że również przy ich zachowaniu zostałaby podjęta uchwała o treści identycznej co zaskarżona. Innymi słowy, chodzi o takie sytuacje, gdy popełnione przy podejmowaniu uchwały naruszenia przepisów proceduralnych nie miały wpływu na jej treść. Za nieistotne naruszenie należy uznać takie, które jest mniej doniosłe w porównaniu z innymi przypadkami wadliwości, jak nieścisłość prawna czy też błąd, który nie ma wpływu na istotną treść aktu. Na sesji w dniu 28 sierpnia 2025 r. Rada Gminy B. przyjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przyjęcia Gminnego Programu Rewitalizacji dla obszaru rewitalizacji Gminy B. Wskazana uchwała została doręczona organowi nadzoru, który w toku oceny jej legalności uznał, iż jest ona niezgodna z prawem a to art. 15 ust. 1 pkt 5 lit.a i art. 16 ust. 1 u.r. Niezgodność ta w jego ocenie dotyczy części listy planowanych podstawowych przedsięwzięć rewitalizacyjnych, zawartej w pkt. 7.3. w tabeli nr 70 gdzie wyszczególniono między innymi zadania: [...] przestrzeń społeczna i edukacyjna oraz Stworzenie miejsca aktywności i integracji społecznej w [...]. W opisie tych przedsięwzięć jako podmiot realizujący wskazano podmioty publiczne i/lub prywatne, a w zawartej w pkt 8.2 tabeli nr 74 określającej szacunkowe środki finansowe wskazano finansowanie obu tych przedsięwzięć ze środków pochodzących ze źródeł oraz środków pochodzących z funduszy UE. W tabeli nr 74 nie wskazano żadnych środków na finansowanie tych przedsięwzięć pochodzących ze źródeł krajowych publicznych. Skutkiem stwierdzonego istotnego naruszenia prawa w dniu 28 sierpnia 2025r. Wojewoda wydał rozstrzygnięcie nadzorcze o nr IF.III.4131.1.85.2025 stwierdzające nieważność spornej uchwały. Nie znajdując formalnoprawnych przeszkód do rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach był zatem zobligowany rozstrzygnąć czy w istocie Radzie Gminy B. można przypisać zarzucane w rozstrzygnięciu nadzorczym uchybienia. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest sposób zredagowania planowanych podstawowych przedsięwzięć rewitalizacyjnych dot. [...] przestrzeń społeczna i edukacyjna oraz Stworzenie miejsca aktywności i integracji społecznej w [...] w uchwale nr [...] w sprawie przyjęcia Gminnego Programu Rewitalizacji dla obszaru Rewitalizacji Gminy B. Według Wojewody zakwestionowane postanowienia uchwały naruszają art. 15 ust. 1 pkt 5 lit.a i art. 16 ust. 1 u.r. co stanowi o istotnym naruszeniu prawa w tym zakresie. Natomiast Rada Gminy B. jest zdania przeciwnego i stoi na stanowisku, iż podjęta uchwała jest zgodna z prawem. W ocenie Sądu stanowisko Wojewody przyjęte w spornym rozstrzygnięciu jest prawidłowe jak i przyjęta w nim wykładnia przepisów ustawy o rewitalizacji. W ocenie Sądu Wojewoda słusznie uznał w sprawie, iż sporna uchwała jest dotkniętą istotnym naruszeniem prawa. Jak stanowi art. 14 ust 1 ustawy o rewitalizacji będący m.in. podstawa prawną uchwały nr [...] Gminny program rewitalizacji przyjmuje, w drodze uchwały, rada gminy. Gminny program rewitalizacji winien spełniać wymagania z art. 15 ust. 1 u.r. a zatem zawierać w szczególności: 1) szczegółową diagnozę obszaru rewitalizacji, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2, obejmującą analizę negatywnych zjawisk, o których mowa w art. 9 ust. 1, oraz lokalnych potencjałów występujących na terenie tego obszaru; 2) opis sposobu realizacji przez gminny program rewitalizacji dokumentów strategicznych gminy, w tym strategii rozwoju gminy lub strategii rozwoju ponadlokalnego, oraz strategii rozwiązywania problemów społecznych; 3) opis wizji stanu obszaru po przeprowadzeniu rewitalizacji; 4) cele rewitalizacji oraz odpowiadające im kierunki działań służących eliminacji lub ograniczeniu negatywnych zjawisk, o których mowa w art. 9 ust. 1; 5) opis przedsięwzięć rewitalizacyjnych, w szczególności o charakterze społecznym oraz gospodarczym, środowiskowym, przestrzenno-funkcjonalnym lub technicznym, w tym: a) listę planowanych podstawowych przedsięwzięć rewitalizacyjnych, wraz z ich opisami zawierającymi w odniesieniu do każdego przedsięwzięcia: nazwę i wskazanie podmiotów je realizujących, zakres realizowanych zadań, lokalizację, szacowaną wartość, prognozowane rezultaty wraz ze sposobem ich oceny w odniesieniu do celów rewitalizacji, opis działań zapewniających dostępność osobom ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, o ile dane te są możliwe do wskazania,(......). Po myśli natomiast art. 16 ust. 1 u.r. zamieszczenie w gminnym programie rewitalizacji, w ramach listy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a, przedsięwzięcia rewitalizacyjnego, którego realizacja stanowi zadanie podmiotu innego niż gmina, wymaga zgody tego podmiotu. Odczytując w/w przepisy w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż Gminny program rewitalizacji winien spełniać wymagania określone w art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a u.r. czyli w odniesieniu do listy opisanych planowanych przedsięwzięć rewitalizacyjnych zawierać wskazanie nazwy podmiotów je realizujących. W tym zaś zakresie jak wyżej opisano Gmina B. pomimo, iż w GPRB przewidziała, że przedsięwzięcia [...] - przestrzeń społeczna i edukacyjna oraz Stworzenie miejsca aktywności i integracji społecznej w [...] mogą realizować także podmioty inne niż gmina, nie wskazała podmiotów które te przedsięwzięcia rewitalizacyjne będą wykonywać i je realizować . Rację ma Wojewoda także wskazując, iż Gmina zamieszczając w gminnym programie rewitalizacji, w ramach listy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a, przedsięwzięcia rewitalizacyjnego, którego realizacja stanowi zadanie podmiotu innego niż gmina winna posiadać zgodę podmiotu realizującego planowane przedsięwzięcie rewitalizacyjne. Wymóg ten wynika ekspressis verbis z art. 16 ust. 1 u.r. Tego zaś wymogu prawnego Gmina także nie dochowała. Sąd w konsekwencji w całości podziela zatem pogląd Wojewody, iż brak precyzyjnego wskazana podmiotów jakie realizować mają w/w przedsięwzięcia wskazane w GPRB oraz brak wymaganych zgód podmiotów innych niż gmina na zamieszczenie tych przedsięwzięć w GPRB, należy zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa. Zaznaczenia wymaga, iż organ wykonujący kompetencję prawodawcy zawartą w upoważnieniu ustawowym jest obowiązany działać ściśle w granicach tego upoważnienia. Z konstytucyjnej zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP) wynika, że zadania i kompetencje, sposób ich wykonania oraz więzi między podmiotami administracji publicznej są uregulowane prawnie. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, realizując przysługujące mu kompetencje powinien ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu kompetencyjnym. Przekroczenie kompetencji lub jej niewypełnienie przez radę przy podejmowaniu uchwały powinno być traktowane jako istotne naruszenie prawa, skutkujące nieważnością uchwały odpowiednio: w zakresie, w którym przekroczono przyznane kompetencje. Zdaniem Sądu Rada Gminy B. podejmując uchwałę nr [...] dot. Gminnego Programu Rewitalizacji dla obszaru B. nie wypełniła wymogów jakie przewidują obowiązujące przepisy prawa wynikające z art. 14 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a , art. 16 u.r. Skoro bowiem art. 15 i art. 16 u.r. w sposób precyzyjny wskazuje jakie minimalne zapisy Gminny program rewitalizacji winien zawierać to winny one być w spornej uchwale dochowane. Reasumując należy stwierdzić, iż organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, który przyjął Gminny Program Rewitalizacji dla obszaru Rewitalizacji Gminy B. nie dotrzymał w/w wymogów prawa. W związku z powyższym Sąd w składzie orzekającym uznał, że podniesione w skardze zarzuty nie są uzasadnione. Przyjęty w treści skargi sposób wykładni art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a , art. 16 u.r jest sprzeczny z literalnym ich brzmieniem czego skład orzekający nie akceptuje. Przyjęcie interpretacji po myśli strony skarżącej skutkowałoby nieuprawnioną wykładnią rozszerzającą w odniesieniu do norm prawnych z art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a i 16 u.r. i w sposób jawny stałoby w sprzeczności z ich wykładnią językową. Odnosząc się natomiast do zarzutu, iż w obrocie prawnym funkcjonują uchwały z analogicznymi postanowieniami, wobec których nie wszczęto postępowania nadzorczego to nie może on mieć wpływu na legalność spornej uchwały. Niezastosowanie bowiem do innych uchwał przewidzianych ustawowo środków nadzorczych nie może oznaczać, iż praktyka ta będzie nadal zachowana, a ponadto organ ma możliwość złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze znajduje oparcie w przepisach prawa. Z tych wszystkich względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku i skargę oddalono.