III SA/Gl 1076/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Sędzia WSA Dorota Fleszer, Protokolant Antonina Karmańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Śląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Częstochowie z dnia 18 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej oddala skargę.

Przedmiotem skargi K. G. (dalej skarżąca lub strona) jest decyzja Dyrektora Śląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Częstochowie wydana w przedmiocie płatności rolko-srodowiskowo-klimatycznej. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. (dalej "organ pierwszej instancji") decyzją z dnia 3 kwietnia 2025 r., wydaną na podstawie art. 26 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 29 ust. 2 pkt 1 oraz art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2023 r., poz. 2298, dalej "ustawa PROW 2014-2020"), § 2, § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 415, z późn. zm., dalej "rozporządzenie rolno-środowiskowo-klimatyczne"), art. 5 ust. 1 i ust. 2 lit b), art. 18 ust. 6 rozporządzenia Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48, z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku o przyznanie płatności na rok 2024, w którym ubiegano się o przyznanie płatności w ramach Działania rolno-środowiskowo-klimatycznego PROW 2014-2020, zwanej dalej "płatnością rolno-środowiskowo-klimatyczną", 1) przyznał skarżącej płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2024 w łącznej wysokości 99.528,32 zł, w tym: 1. Wariant: 4.5 Półnaturalne łąki świeże w wysokości 99.528,32 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 9.378,43 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia i nałożył sankcję w wysokości 14.866,81 zł, która będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych; 2) ustalił obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym stanowiący powierzchnię: 1. Zobowiązanie Wariant: 4.5 Półnaturalne łąki świeże podjęte w dniu 2022-03-15 na powierzchnię 77,49 ha. Organ pierwszej instancji podał, że skarżąca we wniosku o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2024 zadeklarowała: Wariant 4.5 Półnaturalne łąki świeże, na powierzchni 77,67 ha, na działkach ewidencyjnych zlokalizowanych w woj. śląskim, powiat [...] gminy [...], [...], [...], [...], obręby [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Organ wyjaśnił, że dane wniosku zostały poddane kontroli zgodności, kompletności oraz kontroli administracyjnej polegającej na automatycznym sprawdzeniu danych wprowadzonych na podstawie wniosku, zmiany, wycofania, z danymi wniosków innych rolników zawartymi w ewidencji producentów oraz danymi przedmiotowymi zawartymi w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS) i systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt (IRZ), w celu uniknięcia nienależnego przyznania pomocy w odniesieniu do tych samych działek referencyjnych z uwzględnieniem granic powierzchni deklarowanych do płatności i powierzchni niezgłoszonych do płatności wyrysowanych przez rolników, dla tego samego roku gospodarczego oraz w celu zapobieżenia nienależnej kumulacji pomocy przyznanej na podstawie odrębnych schematów pomocowych. Podczas kontroli administracyjnej stwierdzone zostały nieprawidłowości względem działek ewidencyjnych: [...], [...] i [...], które zostały zadeklarowane na innych wnioskach pomocowych w kampanii składania wniosku. Ponadto geometria deklarowana dla zadeklarowanej powierzchni działki rolnej ww. działek wskazuje na geometrię deklarowaną wskazaną przez innych rolników. Powyższa nieprawidłowość stanowi tzw. "konflikt kontroli krzyżowej" polegający na zadeklarowaniu w tym samym roku gospodarczym tej samej powierzchni działki ewidencyjnej/rolnej przez co najmniej dwóch rolników. Organ pierwszej instancji, na podstawie art. 50 § 1 k.p.a., zobowiązał stronę oraz producentów (rolników) którzy zadeklarowali konfliktową powierzchnię na działkach ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] do złożenia wyjaśnień (wezwanie Nr [...] z dnia 20 lutego 2025 r.). W dniu 18 marca 2025 r., w odpowiedzi na wezwanie, skarżąca oświadczyła: "W przypadku działki [...] położonej w miejscowości Z. - niezmiennie od 2017 r. użytkuję w/w działkę. Nie posiadam pisemnej umowy ze wszystkimi właścicielami. W 2024 r. również kosiłam w/w nieruchomość, gdyż realizuję na niej pakiet prś. Jestem użytkownikiem w/w działki. Corocznie jestem wzywana do niej jako krzyżówka i corocznie wskazuję oraz wykazuję, iż jestem użytkownikiem. Działkę dzierżawię na podstawie umowy ustnej ze współwłaścicielami bądź na podstawie umowy z W. G.. Cała dokumentacja znajduje się już w aktach ARiMR, gdyż z powodu wskazanej działki toczy się już postępowanie sądowe. Procedura jest mi znana. Nie wycofuję się z w/w działki — jestem nastawiona na sąd administracyjny, jak w latach ubiegłych." "W przypadku działki [...] położonej w L. - niezmiennie od 2019 r. użytkuję w/w działkę. Nie posiadam pisemnej umowy z właścicielem. W 2024 r. również kosiłam w/w nieruchomość. Krzyżówka z lat ubiegłych. Jestem faktycznym użytkownikiem w/w działki." "W przypadku działki [...] położonej w Z.. Jestem faktycznym użytkownikiem działki z wezwania jednak nie posiadam umowy pisemnej na w/w działkę. Mam wiedzę, że działki mogły zmienić właściciela. Wcześniej użytkowałam w/w działkę za zgodą wcześniejszego właściciela (T. S. ). Nie wiem kto podaje w/w działkę skoro na pewno jej nie użytkuje. W 2024 r. prowadziłam na tych działkach wykaszanie w ramach prsia". W sprawie działki ewidencyjnej nr [...] drugi producent również przedłożył pisemne wyjaśnienia w przedmiotowej kwestii, oświadczając 17 lutego 2025 r., iż użytkował rolniczo działkę w roku 2024 oraz posiada na użytkowanie pisemną zgodę właściciela działki, którą przedłożył w [...] Biurze Powiatowym. Do pisma załączył również Księgę Wieczystą spornej działki. W sprawie działki ewidencyjnej nr [...] drugi producent również przedłożył pisemne wyjaśnienia w przedmiotowej kwestii, oświadczając 19 marca 2025 r., iż użytkował rolniczo działkę w roku 2024 oraz posiada ponad 65% współwłasności w tej działce. W sprawie działki ewidencyjnej nr [...] drugi producent przedłożył pisemne wyjaśnienie, oświadczając dnia 25 lutego 2025 r., iż użytkował rolniczo sporną działkę w roku 2024, która jest jego własnością. Do pisma załączył również Księgę Wieczystą spornej działki. Organ pierwszej instancji, uzasadniając decyzję odwołał się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ETS) z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie C-216/19 oraz § 34 ust. 1 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego i wyjaśnił, iż nieposiadanie tytułu prawnego do gruntów należących do osób innych niż wymienione w art. 20 ust. 4 ustawy PROW 2014-2020, czyli w przypadku gruntów należących do osób prywatnych i potwierdzenie, że dany rolnik nie jest faktycznym użytkownikiem gruntów deklarowanych do płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, oznacza brak spełnienia warunku przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej. W obu tych przypadkach w danym roku działka rolna podlega wykluczeniu z płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (bez zastosowania sankcji z tytułu przedeklarowania powierzchni w danym roku) oraz płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna podlega zwrotowi. Zdaniem organu skarżąca nie wykazała tytułu prawnego do spornych działek. Łączna powierzchnia wykluczona bez sankcji z tytułu kontroli krzyżowej wyniosła 4,21 ha. 2. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca zarzuciła: 1) Naruszenie przepisów prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji: a) art. 107 § 1 k.p.a poprzez jego błędne zastosowanie; decyzja została wydana bez pełnej podstawy prawnej, gdyż w rzeczywistości poza podstawą polskich przepisów prawa, przedmiotowa decyzja została wydana w oparciu o wyrok TSUE z dnia 17 grudnia 2020 r. o sygn. akt C-216/19 oraz o przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009, b) 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, c) art. 75 k.p.a. poprzez naruszenie zasady nakazującej dopuszczenie jako dowodu w sprawie wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem i ograniczenie postępowania dowodowego w zakresie ustalenia posiadania przez skarżącą działek ewidencyjnych [...], [...] i [...], a także naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów, przejawiające się ograniczeniem postępowania dowodowego do złożenia przez skarżącą deklaracji o użytkowaniu rolniczym, bez wezwania do dodatkowych wyjaśnień, w sytuacji w której organ powziął wątpliwość co do użytkowania przez skarżącą wykluczonych z płatności działek ewidencyjnych, d) art. 7a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść strony i ograniczenie w ten sposób prawa wynikającego z możliwości uzyskania pełnej kwoty wynikającej z przyznanej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, e) przepisu art. 6 i 75 § 1 k.p.a. poprzez oparcie ustaleń na wyroku TSUE z dnia 17 grudnia 2020 r. (sygn. akt C-216/19), który nie stanowi właściwego źródła dowodowego w sprawie, zamiast na wyroku TSUE z dnia 14 października 2010 r. w sprawie L. D. (sygn. akt C-61/09), co skutkowało wydaniem błędnego rozstrzygnięcia; organ wadliwie powołał się na wyrok TSUE, który nie miał bezpośredniego zastosowania w niniejszej sprawie, co doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem zasady legalizmu. 3. Dyrektor Śląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Częstochowie (dalej również organ odwoławczy) decyzją z dnia 18 września 2025 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tj. Dz.U. 2023 r., poz. 1199 ze zm.) i § 2, § 4, § 11, § 12, § 33, § 34a rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że dane zadeklarowane we wniosku przez rolnika podlegają weryfikacji przez organ prowadzący postępowanie, tj. ARiMR, przy zastosowaniu m.in. k.p.a. ustawy PROW 2014-2020 oraz przepisów prawa unijnego. W myśl art. 20 ust. 1 ustawy PROW 2014-2020, jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gospodarstwa rolnego lub gruntu i pomoc jest przyznawana do powierzchni gruntu, a grunt ten stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, pomoc przysługuje posiadaczowi zależnemu gruntu. Jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie lub własność gospodarstwa rolnego lub gruntu i pomoc jest przyznawana do powierzchni gruntu, a grunt ten stanowi przedmiot współposiadania lub współwłasności, pomoc przysługuje temu współposiadaczowi lub współwłaścicielowi gruntu, co do którego pozostali współposiadacze lub współwłaściciele wyrazili zgodę na piśmie. Zgodę, o której mowa w ust. 2, dołącza się do wniosku o przyznanie pomocy. Jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gospodarstwa rolnego lub gruntu i pomoc jest przyznawana do powierzchni gruntu, to taka pomoc do gruntu będącego własnością Skarbu Państwa, państwowej osoby prawnej, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządowej osoby prawnej przysługuje podmiotowi, który ma do tego gruntu tytuł prawny, z tym że w przypadku działań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 10-12 - podmiotowi, który, na dzień 31 maja danego roku, ma do tego gruntu tytuł prawny. Warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gospodarstwa rolnego lub gruntu, jeżeli grunt ten stanowi przedmiot współposiadania, pomoc przysługuje temu współposiadaczowi gruntu, co do którego pozostali współposiadacze wyrazili pisemną zgodę. Zgodnie z art. 698 § 1 Kodeksu cywilnego bez zgody wydzierżawiającego dzierżawca nie może oddawać przedmiotu dzierżawy osobie trzeciej do bezpłatnego używania ani go poddzierżawiać. W wyroku C-216/19 Trybunał Sprawiedliwości dokonał interpretacji art. 24 rozporządzenia (UE) 1307/2013 w kontekście prawnego dysponowania gruntami rolnymi. Zgodnie z wyrokiem w przypadku, gdy wniosek o przyznanie pomocy został złożony zarówno przez właściciela gruntów rolnych, jak i przez osobę trzecią, która faktycznie wykorzystuje te obszary bez jakiejkolwiek podstawy prawnej w rozumieniu tego przepisu kwalifikujące się hektary odpowiadające rzeczonym obszarom są "w dyspozycji" jedynie właściciela tych obszarów. Zdaniem organu odwoławczego z treści wyroku TSUE wynika, że organ nie jest zobowiązany do badania każdego wnioskodawcy, czy posiada on tytuł prawny do deklarowanych działek ewidencyjnych. Powyższe zasady powinny być stosowane jedynie w dwóch przypadkach: 1) gdy zostanie stwierdzony błąd kontroli krzyżowej, 2) gdy organ uzyska informację (np. poprzez donos), iż zadeklarowana działka rolna jest użytkowana bezumownie. W sytuacji zaistnienia powyższych okoliczności organ prowadzący postępowanie powinien ustalić faktycznego użytkownika działki rolnej oraz zbadać czy użytkownik posiada tytuł prawny do działki (np. umowę dzierżawy/oświadczenie). Płatności będą przysługiwać temu rolnikowi, który użytkuje działkę oraz posiada do niej tytuł prawny. Organ odwoławczy wskazał, iż kwestią sporną jest ustalenie, czy skarżąca posiadała na dzień 31 maja 2024 r. tytuł prawny do spornych działek rolnych. Ze stanu faktycznego wynika, że skarżąca zadeklarowała we wniosku o płatności rolno-środowiskowo-klimatyczne na rok 2024 m.in. działki rolne AC, D i B, które w tym samym roku zostały również zadeklarowane przez innych producentów. W złożonym oświadczeniu skarżąca poinformowała, iż użytkuje działki nr [...] oraz [...], ale nie posiada pisemnej umowy z właścicielem. Natomiast działka ewidencyjna nr [...] jest przez stronę użytkowane na podstawie umowy ustnej z współwłaścicielami bądź na podstawie umowy z W. G.. W sprawie konfliktu kontroli krzyżowej działki ewidencyjnej nr [...] drugi producent również oświadczył, iż użytkował rolniczo działkę w roku 2024 oraz posiada na użytkowanie pisemną zgodę właściciela działki, którą przedłożył w [...] Biurze Powiatowym. Do pisma załączył również Księgę Wieczystą spornej działki. W sprawie działki ewidencyjnej nr [...] drugi producent oświadczył, iż użytkował rolniczo w/w działkę w roku 2024 oraz posiada ponad 65% współwłasności w tej działce. Z kolei w sprawie działki ewidencyjnej nr [...] drugi producent oświadczył, iż użytkował rolniczo sporną działkę w rok 2024, która jest jego własnością. Do pisma załączył również Księgę Wieczystą spornej działki. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji zasadnie odmówił przyznania skarżącej płatności do powierzchni 4,21 ha działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...], dla których stwierdzono błąd kontroli krzyżowej, z uwagi na nieudokumentowanie posiadania tytułu prawnego. Organ odwoławczy podkreślił, iż zarówno w odniesieniu do działki nr [...] oraz nr [...] i [...] żadna ze stron konfliktu kontroli krzyżowej nie wycofała się z deklaracji spornych działek. Zgodnie z obowiązującym trybem obsługi wniosków, w przypadku gdy zostanie stwierdzony błąd kontroli krzyżowej, co ma miejsce w niniejszej sprawie, organ zobowiązany jest do dokonania weryfikacji dwóch elementów: 1) ustalenie faktycznego użytkownika zadeklarowanej powierzchni oraz 2) zbadanie, czy ten użytkownik posiada do tej powierzchni tytuł prawny, tj. tytuł własności, umowę dzierżawy, w tym ustną. Płatności przysługują temu rolnikowi, który użytkuje działkę oraz posiada prawo do jej użytkowania (posiada do niej tytuł prawny). Zatem jeśli skarżąca użytkowała i posiadała sporne działki na podstawie umowy ustnej, to w ocenie organu odwoławczego zasadnym jest poinformowanie przez stronę o tym i przedłożenie, jako dowodu, oświadczenia w tym zakresie podpisanego przez wydzierżawiającego, który posiada tytuł prawny, czego jednak nie uczyniła. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na dyspozycję art. 80 k.p.a., który nakazuje ocenę poszczególnych dowodów w kontekście całości materiału dowodowego. ARiMR zobowiązana jest do wyjaśnienia w postępowaniu, kto użytkuje działkę rolną objętą dwoma lub większą liczbą wniosków, przy czym nie rozstrzyga sporu pomiędzy rolnikami, a jedynie rozstrzyga, któremu z nich przysługuje płatność. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy podkreślił, że płatność przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowany obszar wyznaczony dla działki ewidencyjnej (MKO). Dostępna w systemie lACSPlus ortofotomapa, to źródło dokonywania pomiarów powierzchni. Stosowane zasady weryfikacji powierzchni zgodne są z obowiązującym prawem wspólnotowym. Zgodnie z § 15 ust. 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego: przy ustalaniu wysokości płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej przysługującej do gruntów uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa odpowiednio w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2024 system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 stosuje się na poziomie działek referencyjnych. Działka referencyjna obejmuje jednostkę gruntu stanowiącą powierzchnię użytków rolnych zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. W stosownych przypadkach, działka referencyjna obejmuje również obszary, o których mowa w art. 32 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz grunty rolne, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013. Państwa członkowskie wytyczają działkę referencyjną w sposób gwarantujący, że działka referencyjna jest mierzalna, umożliwia niepowtarzalną i jednoznaczną lokalizację każdej zgłaszanej corocznie działki rolnej i co do zasady jest stabilna w czasie. W sprawie weryfikacja przez organ pierwszej instancji powierzchni uprawnionej na działkach potwierdziła mniejszą wartość kwalifikowaną, niż deklarowała strona, co ustalono w procesie kontroli administracyjnej z wykorzystaniem systemowej bazy danych referencyjnych oraz dostępnej ortofotomapy. Wyjaśnienia i argumentacja strony, zawarta w piśmie odwoławczym, stanowiła przesłankę do przeprowadzenia przez organ odwoławczy ponownej weryfikacji spornych działek przy pomocy Biura Kontroli na Miejscu Śląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR. Biuro Kontroli na Miejscu poinformowało, że Maksymalny Kwalifikowalny Obszar MKO został ustalony na podstawie weryfikacji terenowej przeprowadzonej w dniach od 16 października 2024 r. do 18 października 2024 r. oraz aktualnej Ortofotomapy LPIS 2023 i ustalenia w tym zakresie są zgodne z dokonanymi przez organ pierwszej instancji. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez organ odwoławczy w dniu 18 września 2025 r., ewentualnie o jej uchylenie oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła: A. Naruszenie przepisów postępowania prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji, tj.: a) art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z przepisem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji bez podstawy prawnej, gdyż w rzeczywistości poza podstawą polskich przepisów prawa, przedmiotowa decyzja została wydana w oparciu o wyrok TSUE z dnia 17 grudnia 2020 r. o sygn. akt C-216/19 oraz przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009. Decyzja nie zawiera podstawy prawnej, ponieważ jak wskazuje uzasadnienie prawne decyzji odmówiono płatności do działek numer [...] (działka rolna [...]), [...] (działka rolna [...]) oraz [...] (działka rolna [...]) jedynie na podstawie przepisów ww. rozporządzenia oraz wyroku TSUE, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Względnie, w sytuacji gdy Sąd nie podzieli słuszności ww. zarzutu i uzna, że nie zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, zaskarżonej decyzji zarzuciła: B. Naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie, dlaczego organ odmawia przyznania ww. środków, jeśli zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz wyjaśnieniami zamieszczonymi w wytycznych przez sam ARiMR środki te powinny zostać przyznane, jak również wydanie decyzji bez pełnej podstawy prawnej, tj. w oparciu o wyrok TSUE z dnia 17 grudnia 2020 r. o sygn. C-216/19 oraz przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009, z pominięciem w podstawie prawnej decyzji wiążących polskich przepisów prawa, b) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie, w sytuacji gdy organ odwoławczy zobowiązany był stwierdzić nieważność decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., względnie uchylić zaskarżoną decyzję w całości, ponieważ została ona wydana bez podstawy prawnej - w rzeczywistości poza podstawą polskich przepisów prawa, zaskarżona decyzja została wydana także w oparciu o wyrok TSUE z dnia 17 grudnia 2020 r. o sygn. C-216/19 oraz przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009, c) art. 75 k.p.a. poprzez naruszenie zasady nakazującej dopuszczenie jako dowodu w sprawie wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, przejawiającej się ograniczeniem postępowania dowodowego w zakresie ustalenia posiadania przez skarżącą działek ewidencyjnych nr [...] (działka rolna [...], [...] (działka rolna [...]) oraz [...] (działka rolna [...]), a także naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, d) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i i rozpatrzyć cały materiał dowodowy poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, przejawiające się ograniczeniem postępowania dowodowego do złożenia przez skarżącą deklaracji o użytkowaniu rolnym, bez wezwania do dodatkowych wyjaśnień, w sytuacji w której organ powziął wątpliwość co do użytkowania przez skarżącą wykluczonych z płatności działek ewidencyjnych; e) art. 6 k.p.a. poprzez oparcie ustaleń na wyroku TSUE z dnia 17 grudnia 2020 r. (sygn. akt C-216/19), który nie stanowi właściwego źródła dowodowego w sprawie, zamiast na wyroku TSUE z dnia 14 października 2010 r. w sprawie L. D. (sygn. akt C-61/09), co skutkowało wydaniem błędnego rozstrzygnięcia; organ wadliwie powołał się na wyrok TSUE, który nie miał bezpośredniego zastosowania w niniejszej sprawie, co doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem zasady legalizmu, f) art. 7a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść strony i ograniczenie w ten sposób prawa wynikającego z możliwości uzyskania pełnej kwoty wynikającej z przyznanej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej. C. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: a) § 2, § 4, § 11, § 12, § 33, § 34a rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego poprzez ich błędną wykładnię i wydanie decyzji odmawiającej przyznania płatności do działek o numerach [...] (położonej w L.), [...] (położonej w Z.) oraz [...] (położonej w Z.), w sytuacji kiedy w zaistniałym stanie faktycznym spełnione zostały przesłanki do ubiegania się o ww. środki i skarżąca powinna je otrzymać oraz przyjęcia za podstawę wydania decyzji odmownej przyznania płatności do ww. działek argumentacji z wyroku TSUE z dnia 17 grudnia 2020 r. o sygn. C-216/19 i pominięcie wniosków wynikających np. z wyroku z dnia 14 października 2010 r., L. D. sygn. akt C-61/09. Zdaniem skarżącej spełnia ona wszystkie przesłanki, aby otrzymać pełną płatność i od dawna czuje się posiadaczką działki numer [...] (położonej w L.), [...] (położonej w Z.) oraz działki [...] (położonej w Z.). Skarżąca powołała się na orzeczenia sądów administracyjnych, w których wielokrotnie zwracano uwagę na to, że dla prawa do otrzymania płatności liczy się faktyczne korzystanie z gruntów. Idea płatności obszarowych wynika ze wspólnotowej polityki wspierania dochodów rolników i dotyczy pomocy finansowej udzielanej tylko tym podmiotom, które są faktycznymi użytkownikami gruntów rolnych. W ocenie skarżącej organ błędnie ustalił i zakwalifikował, że przy przyznaniu płatności obszarowych nie ma znaczenia faktyczne korzystanie z gruntów, co z kolei spowodowało odmowę przyznania środków. Skarżąca wskazała, że zgodnie z przedstawioną linią orzeczniczą nie ma znaczenia kto posiada tytuł własności do gruntu, ale faktyczne korzystanie z gruntów, które w stanie faktycznym ma miejsce, a nie zostało przez organ uwzględnione. W zaskarżonej decyzji jako podstawę prawną nieprzyznania płatności do działek nr [...], [...] i [...] zastosowano wyrok TSUE z dnia 17 grudnia 2020 r. o sygn. C-216/19, powołując się wyłącznie na ten jeden element w uzasadnieniu prawnym. Polski organ administracyjny stosujący polskie przepisy ustawy ustanowione na podstawie unijnych rozporządzeń, najpierw przywołuje polskie przesłanki przyznania płatności, by zaraz później odmówić płatności wyłącznie na podstawie wyroku sądu zagranicznego bez podania przesłanek niespełnienia wymogów w prawie polskim do przyznania płatności. Skarżąca podniosła, że traktaty założycielskie nie przyznają orzeczeniom TSUE mocy powszechnie wiążącej (nie zaliczają orzecznictwa TSUE do źródeł unijnego prawa). Państwa Członkowskie nie wyraziły zgody na taką moc tych orzeczeń, w konsekwencji czego - poza sprawą, jakiej dotyczy dany wyrok - ich sądy (inne organy stosujące prawo) nie muszą się treści tych orzeczeń bezwzględnie lub nawet wcale stosować (zob. M. K., Granice związania orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej). Zdaniem skarżącej organ zignorował treść złożonego przez skarżącą oświadczenia, które stanowiło odpowiedź na wezwanie nr [...] z dnia 20 lutego 2025 r. We wskazanym oświadczeniu skarżąca wypowiedziała się w przedmiocie działek określonych jako sporne. Z wyjaśnień tych jasno wynika, iż użytkuje ona ww. działki niezmiennie od kilku lat. Ojciec skarżącej – W. G. wyraził ustną zgodę na gospodarowanie przez nią na użytkach rolnych stanowiących działki ewidencyjne o numerach [...] (działka rolna [...]), [...] (działka rolna [...]) oraz [...] (działka rolna [...]). Wobec tego skarżąca podjęła zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne. Co więcej, Biuro Powiatowe ARiMR w Z. co najmniej od 2017 r. posiada wiedzę odnośnie tego, iż skarżąca jest jedynym faktycznym użytkownikiem wskazanych działek rolnych, a korzystanie przez nią z tych działek odbywa się za wiedzą i zgodą właściciela gruntów. Powyższe potwierdzają również złożone przez skarżącą w dniu 20 lutego 2025 r. wyjaśnienia, z których wynika, iż od 2017 r. nieprzerwanie użytkuje działkę ewidencyjną nr [...] położoną w miejscowości Z.. Działka ta jest użytkowana przez skarżącą na podstawie ustnej umowy dzierżawy zawartej ze współwłaścicielami bądź z W. G.. W odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...] położonej w miejscowości L., skarżąca wskazała, że użytkuje ją nieprzerwanie od 2019 r., będąc jej faktycznym użytkownikiem, co potwierdza m.in. wykonywanie prac agrotechnicznych, w tym koszenia w 2024 r. Z kolei działka nr [...], położona w miejscowości Z., jest użytkowana przez skarżącą za zgodą jej poprzedniego właściciela – T. S.. W roku 2024 skarżąca wykonywała na niej prace polegające na wykaszaniu, co potwierdza faktyczne korzystanie z nieruchomości. W opinii skarżącej organ odwoławczy wskutek błędnego ustalenia stanu faktycznego dokonał jego błędnej kwalifikacji na podstawie orzeczenia TSUE z dnia 17 grudnia 2020 r. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia wprost z sytuacją opisaną w tym orzeczeniu, a mianowicie z sytuacją, w której wniosek został złożony zarówno przez właściciela jak i osoby trzecie, z których zarówno właściciel jak i osoba trzecia podnosi jakikolwiek skuteczny tytuł prawny w odniesieniu do danych obszarów rolnych. W związku z tym, podążając za TSUE, skoro nie wystąpiły takie okoliczności jakie przewiduje do stosowania TSUE w wyroku z dnia 17 grudnia 2020 r. o sygn. c-216/19, ale wystąpiły inne okoliczności, należy stosować wyrok z dnia 14 października 2010 r., wydany w sprawie L. D. sygn. C-61/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, ze zm. - dalej także: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Dokonując kontroli wydanych w sprawie decyzji, Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie dotyczy działek o numerach ewidencyjnych: [...], [...] i [...], o łącznej powierzchni 4,21 ha, co do których wniosek o płatność na 2024 r. w ramach Działania rolno-środowiskowo-klimatycznego PROW 2014-2020 prócz skarżącej złożyli również inny rolnicy. W sprawie wystąpił konflikt krzyżowy, który został rozstrzygnięty przez organy zgodnie z prawem. Zgodnie z art. 4 ustawy PROW 2014-2020 zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), zwanej dalej "Kodeksem postępowania administracyjnego", chyba że ustawa stanowi inaczej. Art. 27 ustawy PROW 2014-2020 stanowi inaczej, i tak: W postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (ust. 1). Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (ust. 2). Porównanie tej regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a. wskazuje, że obowiązkiem organu jest wyczerpujące rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przede wszystkim przez stronę. Na organach nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności. W postępowaniu w sprawie przyznania płatności to nie organ administracji publicznej, a posiadacz (faktycznie korzystający) gruntów ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest to zatem oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne. Ciężar wykazania spełnienia przesłanek, od których uzależnione jest uprawnienie do płatności obciąża rolnika, który wnioskował o przyznanie płatności (zob. wyrok NSA z dnia: 13 stycznia 2026 r., I GSK 78/23, LEX nr 4037757; 26 lutego 2026 r., I GSK 1295/23, LEX nr 4090884). W ocenie Sądu zarzuty naruszenia przepisów postępowania są bezzasadne. W sprawie organy działały w sprawie zgodnie z prawem (art. 6 k.p.a.), podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), a nadto zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz dokonały swobodnej jego oceny (art. 80 k.p.a.), co zresztą znalazło wyraz w uzasadnieniach wydanych przez nie decyzji (art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.). Wydane w sprawie decyzje zawierają wszystkie elementy składowe określone w art. 107 k.p.a., w tym podstawę prawną. Powołane przez organ przepisy rozporządzeń UE są elementem polskiego porządku prawnego, a wyroki TSUE stanowią ich jednolitą interpretacje. Stosownie do art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W sprawie o przyznanie płatności organ administracji publicznej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z prawidłowo poczynionych przez organy ustaleń w zakresie stanu faktycznego wynika jednoznacznie, że skarżąca nie posiada tytułu prawnego do spornych działek. Skarżąca złożyła wniosek o płatność na 2024 r. stąd należy stosować rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1307/2013 z 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U. UE. L. 2013.347.608). Zgodnie z art. 24 ust. 2 Rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, z wyjątkiem przypadku działania siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności liczba uprawnień do płatności przydzielona rolnikowi jest równa liczbie kwalifikujących się hektarów, które rolnik ten deklaruje w swoim wniosku o przyznanie pomocy zgodnie z art. 72 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 i które są w jego dyspozycji w dniu określonym przez dane państwo członkowskie. Zatem zasadą jest, że płatność jest udzielana producentowi rolnemu do działek rolnych, na których producent ten prowadzi działalność rolniczą. TSUE w wyroku o sygn. akt C-216/19 dokonał wykładni art. 24. ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. W tezie 1. wyroku TSUE stwierdził, że: "Artykuł 24 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy wniosek o przyznanie pomocy został złożony zarówno przez właściciela gruntów rolnych, jak i przez osobę trzecią, która faktycznie wykorzystuje te obszary bez jakiegokolwiek podstawy prawnej, w rozumieniu tego przepisu kwalifikujące się hektary odpowiadające rzeczonym obszarom są "w dyspozycji" jedynie właściciela tych obszarów." Z orzeczenia TSUE wynika zatem, że w przypadku konfliktu krzyżowego, a więc gdy o te same kwalifikujące się hektary wnioskuje więcej niż jeden podmiot, nie mogą być uznane za będące "w dyspozycji" osoby trzeciej, jeżeli korzysta ona z nich bez ważnej podstawy prawnej (np. umowy dzierżawy czy innej umowy użytkowania). Inaczej mówiąc, w sytuacjach spornych, gdzie dwa podmioty występują o płatności do tego samego obszaru, warunkiem niejako dodatkowym przyznania płatności - oprócz tych fundamentalnych określonych w art. 7 i 8 ustawy o płatnościach, a więc przede wszystkim użytkowania tych gruntów - jest legitymowanie się tytułem prawnym do wskazanych we wniosku działek. Zatem w przypadku spraw spornych - aby uzyskać płatności spełnić należy oba warunki, tzn. użytkować grunty rolniczo i posiadać tytuł prawny (zob. WSA w Białymstoku w wyroku z 2 listopada 2022 r., sygn. akt [...]). Jak bowiem wynika z ww. wyroku TSUE w przypadku wykrycia dwóch lub więcej konkurencyjnych wniosków o płatności domniemanie prawdziwości wniosku zostaje podważone i organy zobowiązane są do prowadzenia szczegółowego postępowania (t. 39 i 40). W takiej dopiero więc sytuacji konieczne będzie odwołanie się do prawa rolnika do danego gruntu w aspekcie przyznania mu płatności (zob. wyrok NSA z dnia 30 lipca 2025 r., I GSK 651/24 wydany w sprawie ze skargi skarżącej na decyzję Dyrektora Śląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Częstochowie z dnia 9 maja 2023 r.). W sprawie, wbrew zarzutom skargi, organ pierwszej instancji, wobec wystąpienia konfliktu krzyżowego, wezwał skarżącą i rolników, którzy złożyli wnioski o płatność w 2024 r. do złożenia wyjaśnień. Skarżąca w dniu 18 marca 2025 r. w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 20 lutego 2025 r. oświadczyła: cyt. "W przypadku działki [...] położonej w miejscowości Z. - niezmiennie od 2017 r. użytkuję w/w działkę. Nie posiadam pisemnej umowy ze wszystkimi właścicielami. W 2024 r. również kosiłam w/w nieruchomość, gdyż realizuję na niej pakiet prś. Jestem użytkownikiem w/w działki. Corocznie jestem wzywana do niej jako krzyżówka i corocznie wskazuję oraz wykazuję, iż jestem użytkownikiem. Działkę dzierżawię na podstawie umowy ustnej ze współwłaścicielami bądź na podstawie umowy z W. G.. Cała dokumentacja znajduje się już w aktach ARiMR, gdyż z powodu wskazanej działki toczy się już postępowanie sądowe. Procedura jest mi znana. Nie wycofuję się z w/w działki -jestem nastawiona na sąd administracyjny, jak w latach ubiegłych." "W przypadku działki [...] położonej w L. - niezmiennie od 2019 r. użytkuję w/w działkę. Nie posiadam pisemnej umowy z właścicielem. W 2024 r. również kosiłam w/w nieruchomość. Krzyżówka z lat ubiegłych. Jestem faktycznym użytkownikiem w/w działki." "W przypadku działki [...] położonej w Z.. Jestem faktycznym użytkownikiem działki z wezwania jednak nie posiadam umowy pisemnej na w/w działkę. Mam wiedzę, że działki mogły zmienić właściciela. Wcześniej użytkowałam w/w działkę za zgodą wcześniejszego właściciela (T. S. ). Nie wiem kto podaje w/w działkę skoro na pewno jej nie użytkuje. W 2024 r. prowadziłam na tych działkach wykaszanie w ramach prsia". W sprawie działki ewidencyjnej nr [...] drugi producent również przedłożył pisemne wyjaśnienia w przedmiotowej kwestii, oświadczając w dniu 17 lutego 2025 r., iż użytkował rolniczo działkę na podstawie zgody właściciela działki W. B. oraz posiada na użytkowanie pisemną zgodę właściciela działki. Akta administracyjne zawierają pisemne oświadczenie W. B. z 27 marca 2023 r. o wyrażeniu zgody na wykaszanie m.in. tej działki przez W. D. oraz dane z elektronicznej księgi wieczystej potwierdzające własność W. B. działki nr [...]. W sprawie działki ewidencyjnej nr [...] drugi producent również przedłożył pisemne wyjaśnienia, oświadczając w dniu 19 marca 2025 r., iż użytkował rolniczo działkę w roku 2024 oraz posiada ponad 65% współwłasności w tej działce. W sprawie działki ewidencyjnej nr [...] drugi producent przedłożył pisemne wyjaśnienie, oświadczając w dniu 25 lutego 2025 r., że użytkował rolniczo sporną działkę w rok 2024, która jest jego własnością. Do pisma załączył dane z elektronicznej księgi wieczystej potwierdzające jego prawo współwłasności do przedmiotowej działki. W sprawie, wobec złożenia konkurencyjnych wniosków o płatność i wystąpienia konfliktu krzyżowego skarżąca, aby otrzymać płatność na sporne działki ewidencyjne powinna spełnić dwa warunki - użytkować grunty rolniczo i posiadać tytuł prawny do nich. Skarżąca ani we wniosku o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2024, ani w toku postępowania administracyjnego nie wykazała, że posiada tytuł prawny do spornych działek. W zakresie działki [...] skarżąca powołała się na ustną umowę dzierżawy ze współwłaścicielami "bądź" na umowę z W. G.. Co do działki [...] skarżąca powołała się na ustną zgodę byłego właściciela, oświadczając, że ma wiedzę o zmianie właściciela działki. Skarżąca oświadczyła, że nie posiada pisemnej zgody na użytkowanie działek. Słusznie organ zauważył, że skoro skarżąca tytuł prawny do spornych działek wywodzi z ustnych umów, powinna zadbać, aby zostały potwierdzone pisemnie i wykazać przed organem prawo do ich użytkowania. Natomiast tytuły prawne do spornych działek wykazali ww. rolnicy, którzy również złożyli wnioski o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2024 r. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał zarzuty skarżącej za bezzasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.