III SA/Gl 1074/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. w Z. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] r., nr [...] w opłaty eksploatacyjnej w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.

Pismem z 10 listopada 2017 r. A sp. z o.o. w Z. działając za pośrednictwem pełnomocnika, złożył skargę na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] r., nr [...] w opłaty eksploatacyjnej, w skardze zawarł wniosek o wstrzymania wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego podniósł, że wykonanie decyzji, uniemożliwi skarżącej prowadzenie jakiekolwiek działalności gospodarczej i doprowadzi do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji do upadłości tj. skutku trudnego do odwrócenia. Ponadto podkreślił, że egzekucja kwoty określonej w decyzji uniemożliwi spłatę dotychczasowych zobowiązań spółki oraz doprowadzi do konieczności zbycia na niekorzystnych warunkach majątku nieruchomego spółki, z którego uzyskuje ona dochody. Na koniec wskazał, że waga i słuszność zarzutów stawianych w niniejszej skardze niewątpliwie przemawiają za wstrzymaniem wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie Sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04, Lex nr 799468 oraz postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04, Lex nr 1405434 i z dnia 31 sierpnia 2004 r. sygn. akt FZ 267/04 – niepubl.). W ocenie Sądu okoliczności takie nie zostały w rozpoznawanej sprawie wskazane. Nie wynika to również z okoliczności i charakteru sprawy, Obowiązkiem wnioskodawcy jest bowiem wykazanie, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji. Powyższe w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło. Wskazać należy, że każda decyzja dotycząca należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. W tym miejscu należy wyjaśnić, że sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi co do zasady, do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 października 2010 r. (sygn. akt I FZ 317/10) egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona musi bowiem wykazać następstwo czynności egzekucyjnych, które może rodzić zagrożenie o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Natomiast w treści skargi ograniczono się jedynie do ogólnych informacji na temat ryzyka wyrządzenia znacznej szkody w wyniku wyegzekwowania przez organ egzekucyjny kwoty od strony skarżącej, która ma trudną jak to określił sytuację finansową, ale nie poparł tego faktu żadnymi konkretnymi dowodami, nie załączył żadnych dokumentów, które obrazowałyby sytuację finansową strony skarżącej. W tej sytuacji brak było podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji.