III SA/Gl 1065/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Sędzia WSA Dorota Fleszer, Protokolant Antonina Karmańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi R. F. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 19 września 2025 r. nr: F/ZWO/7/O/25/TS w przedmiocie odmowy ponownego przeliczenia i wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. z 5 sierpnia 2025 r., nr [...].

Przedmiotem skargi R. F. (dalej skarżący, strona) jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach wydana w przedmiocie odmowy ponownego przeliczenia i wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Decyzją z dnia 5 sierpnia 2025 r. (NR [...]) Komendant Miejski Policji w B. (dalej organ pierwszej instancji), wydaną na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 636, dalej ustawa o Policji) w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 roku, zm. Dz. U. z 2023 roku, poz. 347), art. 154 § 1 i 2 oraz art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 dalej k.p.a.) - po rozpatrzeniu - wniosku skarżącego 3 lipca 2025 roku do Komendanta Miejskiego Policji w [...] (data wpływu 07 lipca 2025 roku) w przedmiocie uchylenia Decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 25 maja 2021 roku, jak również zrealizowania czynności materialno-technicznej polegającej na przeliczeniu i wypłacie stronie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, odmówił uchylenia Decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 25 maja 2021 roku (dalej Decyzja ostateczna) w sprawie odmowy ponownego przeliczenia i wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za 26 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego i 9 dni niewykorzystanego urlopu dodatkowego oraz 35 dni urlopu przysługującego, a niewykorzystanego w roku poprzedzającym zwolnienie, tj. 2014, jak również zrealizowania czynności materialno-technicznej polegającej na przeliczeniu i wypłacie stronie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za w/w niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. 2. Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając m.in., iż jego wniosek z dnia 21 listopada 2018 roku w sprawie ponownego przeliczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, został rozstrzygnięty w drodze decyzji administracyjnej dopiero po ponad dwóch latach, co - zdaniem strony, stanowi naruszenie zasady wynikającej z art. 12 k.p.a. Ponadto strona podniosła, iż w oparciu o wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 roku (sygn. akt K 7/15) jej prawo do sprawiedliwego i zgodnego z Konstytucją naliczenia ekwiwalentu za urlop zostało naruszone, a tym samym Decyzja ostateczna powinna być uchylona trybie art. 154 § 1 k.p.a. 3. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach (dalej Komendant lub organ odwoławczy) decyzją z dnia 19 września 2025 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 107 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy, argumentował, że organ pierwszej instancji, wydając Decyzję ostateczną, oparł swoje rozstrzygnięcie na treści przepisów art. 114 art. i 115a ustawy o Policji oraz w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 roku o wsparciu służb mundurowych. Przepisy te nadal obowiązują i stanowią część porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej, a w związku z tym korzystały i w dalszym ciągu korzystają z domniemania konstytucyjności. W kompetencji organu administracji publicznej nie leży ocena zgodności danego przepisu prawa z ustawą zasadniczą ani kształtowanie sytuacji prawnej strony wbrew jednoznacznym i nie budzącym wątpliwości rozwiązaniom prawnym. Idąc dalej - należy uznać, że odmowa zastosowania przez sądy administracyjne w wyrokowaniu art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nie oznacza, iż przepis ten nie obowiązuje w porządku prawnym oraz że organy władzy publicznej nie mają obowiązku do niego się zastosować. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji, rozpatrując wniosek strony z dnia 3 lipca 2025 roku, prawidłowo przyjął w odniesieniu do Decyzji ostatecznej, iż decyzja ta jest prawidłowa i nie jest obarczona wadami kwalifikowanymi. W konsekwencji organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że brak jest przesłanek uniemożliwiających rozstrzygnięcie sprawy w trybie art. 154 k.p.a. Organ pierwszej instancji odmówił uchylenia Decyzji ostatecznej z uwagi na fakt, iż rozstrzygnięcie to miało charakter decyzji administracyjnej o charakterze związanym. Organ, w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, wskazał na istnienie w orzecznictwie oraz doktrynie dwóch alternatywnych stanowisk, z których jedno, przeważające, przewiduje, iż zastosowanie trybu wzruszenia decyzji ostatecznych przewidzianego w art. 154 k.p.a. jest zarezerwowane wyłącznie w odniesieniu do decyzji uznaniowych, drugie natomiast, diametralnie odmienne stanowisko, dopuszcza zmianę lub uchylenie na podstawie art. 154 k.p.a. także decyzji o charakterze związanym, pod warunkiem wszakże, że taka zmiana nie prowadzi do sprzeczności z powszechnie obowiązującą normą prawną oraz nie stoi w kontrze do całości systemu prawnego. Przesłanka związanego charakteru Decyzji ostatecznej była okolicznością mającą wpływ na kierunek rozstrzygnięcia przyjętego przez organ pierwszej instancji, a co za tym idzie kwestia analizy przesłanek interesu społecznego i słusznego interesu strony została przez ten organ rozpatrzona w sposób właściwy, z przywołaniem adekwatnego orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Odnosząc się natomiast do podniesionej przez stronę kwestii przewlekłości postępowania administracyjnego, organ odwoławczy zauważył, że zagadnienie to zostało uregulowane w art. 37 k.p.a., a strona na żadnym etapie prowadzonego postępowania administracyjnego nie skorzystała z przysługujących jej w tym zakresie uprawnień i nie podniosła w stosunku do organu administracji zarzutu bezczynności ani przewlekłości. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości oraz, na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a., o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy i zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy: 1) art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli, jak również interesu społecznego; 2) art. 8 k.p.a. z uwagi brak pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej poprzez rozpatrywanie odwołania jedynie pod kątem zgodności decyzji z przepisami prawa, a z rażącym pominięciem słusznego interesu obywateli; 3) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez szczątkowe rozpatrzenie całej dokumentacji dowodowej i nieuwzględnienie wynikającego z niej słusznego interesu strony; 4) art. 138 § 2 i § 2a w zw. 154 § 1 i § 2 k.p.a. polegającego na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji nr [...] z dnia 5 sierpnia 2025 r., w sytuacji w której organ ten błędnie uznał, iż brak jest przesłanek do rozstrzygnięcia sprawy w trybie art. 154 k.p.a., weryfikując jedynie wadliwość prawną uprzedniej decyzji bez uwzględnienia przemawiającego za uchyleniem decyzji słusznego interesu strony. Skarżący wyjaśnił, że 21 listopada 2018 r. zwrócił się do organu pierwszej instancji z wnioskiem o ponowne przeliczenie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, co było ściśle związane z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 (publikacja w Dz.U. z 2018 roku, nr 2102), który to orzekł, iż art. 115a Ustawy o Policji, na podstawie którego stronie naliczono ekwiwalent za łącznie 70 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego jest sprzeczny z Konstytucją RP. Podkreślił, że zwrócił się do organu z wnioskiem na podstawie art. 145a § 1 k.p.a. i z zachowaniem terminu określonym w art. 145a § 2 k.p.a. W postępowaniu tym odmówiono mu dokonania czynności, o którą wnosił. Organ nie uwzględnił niekonstytucyjności przepisów, na podstawie których wypłacono ekwiwalent, tym samym naruszył zasadę art. 7 k.p.a. gdyż uznany za niezgodny z Konstytucją RP przepis prawny znacząco pomniejszał wysokość wypłacanego mu ekwiwalentu poprzez zastosowanie mnożnika 1/30, tj. mniej korzystnego od tego, który stosowano wobec funkcjonariuszy pozostałych służb mundurowych. W związku z powyższym skierował wniosek do organu w trybie art. 154 k.p.a. z uwagi na fakt, iż jego interes wciąż nie został zaspokojony pomimo wyeliminowania z obrotu prawnego (przez orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego) przepisu, na podstawie którego nabył prawo do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Jednak organ nie podjął próby ustalenia słusznego interesu strony lub interesu społecznego, a skupił się głównie na wadliwości Decyzji ostatecznej, co stanowi naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 8 k.p.a. 5. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Badając sprawę w tak zakreślonych granicach, Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 154 § 1 k.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zatem postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. zmierza do zbadania czy zachodzą przesłanki przemawiające za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Tymi przesłankami są decyzja ostateczna, która nie tworzy praw nabytych dla żadnej ze stron postępowania oraz istnienie interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Do organu orzekającego w sprawie należy ocena, czy w rozpatrywanym przypadku interes społeczny lub słuszny interes strony przemawia za wzruszeniem decyzji ostatecznej. Odnosząc się do kwestii dopuszczalności zastosowania trybu przewidzianego w art. 154 k.p.a. do tzw. decyzji związanych, istotnie, zagadnienie to nie jest jednolicie postrzegane w orzecznictwie sądów administracyjnych. W ocenie Sądu, zgodnie z treścią art. 154 § 1 k.p.a., tym nadzwyczajnym trybem mogą być objęte ostateczne decyzje, na mocy których strona nie nabyła prawa. Z przepisu tego nie wynika, by dany tryb dotyczył tylko decyzji uznaniowych, a nie miał zastosowania do decyzji związanych. Przepis art. 154 k.p.a. nie wymienia szczegółowych, poza klauzulą interesu społecznego i słusznego interesu strony, przyczyn uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której strona nie nabyła prawa. Zaznaczyć bowiem należy, w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 154 k.p.a. organ administracji publicznej nie dokonuje kontroli ostatecznej decyzji pod kątem merytorycznym, w aspekcie jej zgodności z prawem, tj. nie bada, czy orzeczenie to zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a więc także, czy przekroczono granice przyznanego ustawą uznania administracyjnego (tak NSA w wyroku z dnia z dnia 15 maja 2026 r., sygn. akt III OSK 2383/25; LEX nr 4093687). Przedmiotem oceny organu administracji jest bowiem tylko to, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji administracyjnej przemawia interes społeczny albo słuszny interes strony, co może dotyczyć zarówno decyzji uznaniowych, jak i związanych (tak A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, System informacji prawnej LEX/el.2024). Jednocześnie należy mieć na uwadze, że niezależnie od charakteru ostatecznej decyzji, kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma w istocie to, że zmiana lub uchylenie decyzji z powodu przesłanek wymienionych w art. 154 § 1 k.p.a., w żadnym razie nie może prowadzić do wydania orzeczenia sprzecznego z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 2016 r., I OSK 3065/15). Zatem decyzje związane mogą podlegać weryfikacji w trybie przewidzianym w art. 154 k.p.a. wówczas, gdy spełnione zostały wymienione w tym przepisie przesłanki. W realiach prawnych niniejszej sprawy sposób ustalania wysokości ekwiwalentu określa art. 115a ustawy o Policji, który do dnia 5 listopada 2018 r. stanowił, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Następnie po ogłoszeniu 6 listopada 2018 r. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, doszło do zmiany ustawy o Policji i 1 października 2020 r., weszła w życie ustawa z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1610). Zgodnie z przepisem zawartym w jej art. 1 pkt 16, art. 115a ustawy o Policji otrzymał brzmienie: "Ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym." Jednocześnie na podstawie art. 9 ust. 1 przywołanej ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r., przepis art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. W orzecznictwie przyjmuje się, że jedną z przyczyn zastosowania art. 154 k.p.a. może być zmiana wykładni prawa dokonana po wydaniu decyzji ostatecznej, a odnosząca się do podstawy prawnej wydania weryfikowanej decyzji ostatecznej, ponieważ celem zastosowania tego przepisu nie jest eliminowanie, na zasadzie tzw. uznania administracyjnego, decyzji administracyjnej, ze względu na jej istotną wadliwość, ale ze względu na wystąpienie innych przesłanek, także tych pozaprawnych (por. wyrok NSA z 9 listopada 2007 r., I OSK 1531/06). Istnienie zatem słusznego interesu jako przesłanka do uruchomienia trybu z art. 154 k.p.a. musi być rozważana w odniesieniu do rozwiązań materialnoprawnych, na podstawie których wydana została ostateczna decyzja. W tym kontekście ewolucja wykładni prawa może stanowić podstawę do stwierdzenia, że za zmianą lub uchyleniem decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony (zob. wyrok NSA z dnia z dnia 15 maja 2026 r., sygn. akt III OSK 2383/25; LEX nr 4093687). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że w świetle jednolitej wykładni przyjętej w orzecznictwie sądów administracyjnych nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności jest stanowisko wyrażone przez organ w kwestionowanej w trybie art. 154 § 1 k.p.a. Decyzji ostatecznej, który dokonał literalnej wykładni art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych, wyłączającej możliwość zastosowania zgodnych z Konstytucją RP zasad obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wobec funkcjonariuszy, którzy zostali zwolnieni ze służby przed 6 listopada 2018 r., a wnioski o wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego złożyli po tej dacie, czyli tak, jak skarżący. W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego przyjęcie za prawidłową wykładnię przepisów przejściowych zastosowaną przez organy oznaczałoby istnienie zjawiska tzw. "wtórnej niekonstytucyjności", które polega na tym, że ustawodawca powtarza rozwiązania normatywne uznane już raz za niekonstytucyjne. Oznaczałoby to, że ustawodawca przepisami przejściowymi próbuje ograniczyć zakres zastosowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, a nadto narusza konstytucyjną zasadę powszechnej mocy obowiązującej wyroków TK, które wiążą również ustawodawcę. Sąd w pełni podziela stanowisko NSA zawarte w wyrokach: z 5 grudnia 2024 r., sygn. akt III OSK 5842/21 (publ. LEX nr 3791446) oraz z 15 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 5647/21 (publ. LEX nr 3649061), że od dnia opublikowania wyroku TK z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, tj. od 6 listopada 2018 r., część art. 115a ustawy o Policji (w brzmieniu uwzględniającym współczynnik ekwiwalentu pieniężnego w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym) została wyeliminowana z obrotu prawnego, a tym samym nie może być podstawą do orzekania w procesie stosowania prawa (por. również wyrok NSA z 23 lutego 2021 r., sygn. akt III OSK 2832/21, publ. LEX nr 3146689), niezależnie od tego, czy rozstrzygnięcie dotyczy stanu faktycznego sprzed ogłoszenia orzeczenia Trybunału, czy też zaistniałego po tej dacie. Zasady, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych, oznaczają zatem konieczność wzięcia pod uwagę przy wykładni przepisu art. 115a ustawy o Policji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. Pojęcie "zasad" ustalenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy należy odróżnić od sposobu jego obliczania. Skoro ww. wyrok TK usunął z systemu prawnego niekonstytucyjne brzmienie art. 115a ustawy o Policji w zakresie współczynnika 1/30, to posłużenie się przez ustawodawcę w art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych sformułowaniem "na zasadach wynikających z przepisów ustawy" oznacza, iż należy stosować art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, jednak z wyłączeniem tej jego części (dotyczącej współczynnika ekwiwalentu w wysokości 1/30), która została uznana za sprzeczną z przepisami ustawy zasadniczej i którą należy wypełnić treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego (zob. wyrok WSA z dnia 14 sierpnia 2025 r., sygn.akt VIII SA/Wa 472/25). Przeciwne rozumienie ww. przepisu ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych prowadziłoby do stosowania wyroku Trybunału jedynie na przyszłość (od dnia jego publikacji), z wyłączeniem skutku retroaktywnego, co niewątpliwie naruszałoby art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Wówczas trudno byłoby mówić o ekwiwalentności wypłaconego funkcjonariuszowi Policji przed 6 listopada 2018 r. świadczenia za niewykorzystany urlop, o czym wyraźnie rozstrzygnął Trybunał w wyroku w sprawie K 7/15, a tym samym o zrealizowaniu zagwarantowanego konstytucyjnie prawa do urlopu (art. 66 ust. 2 Konstytucji RP). Reasumując, organy nie rozważyły w sposób należyty, czy w przypadku skarżącego zachodzi interes społeczny lub słuszny interes strony. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji koncentruje się na błędnych założeniach, że w trybie art. 154 k.p.a. może być zmieniona lub uchylona tylko decyzja uznaniowa oraz, że Decyzja ostateczna była zgodna z prawem. Dlatego, w świetle powyższych rozważań, w niniejszej sprawie konieczne jest ponowne przeanalizowanie przesłanek interesu społecznego oraz słusznego interesu Skarżącego, warunkujących uchylenie lub zmianę decyzji o odmowie wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy oraz nadgodziny w trybie art. 154 k.p.a. - z uwzględnieniem stanowiska Sądu wyrażonego w niniejszej sprawie. Organy powinny w swoich rozważaniach uwzględnić przede wszystkim to, że społecznie pożądane jest takie postępowanie organów władzy publicznej, aby prawa pracownicze były przestrzegane, a wynagrodzenie należne pracownikowi (ekwiwalent urlopu jako równoważnik tego wynagrodzenia) zostało w całości wypłacone. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 154 § 1 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego - art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych w związku z art. 115a i art. 107 ust. 2 ustawy o Policji przez ich błędną wykładnię, co miało wpływ na wynik sprawy. Zasadnym było zatem wyeliminowane ich z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) w związku z art. 135 p.p.s.a. Rozpatrując ponownie sprawę, organy uwzględnią przedstawioną powyżej ocenę prawną i wskazania Sądu (art. 153 p.p.s.a.).