III SA/Gl 1014/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut po rozpoznaniu w dniu 30 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Pismem z dnia 13 sierpnia 2018 r. zaskarżono decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego mający wpływ na możliwość utrzymania się jego i jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, że przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia żądania, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania (zob. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To bowiem w interesie strony leży możliwie najbardziej wyczerpujące wskazanie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskodawca jest zatem zobowiązany do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (zob. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby Sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Rozpatrując wniosek skarżącego stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim za niewystarczające uznano odwołanie się do ogólnych stwierdzeń, że wykonanie decyzji spowoduje uszczerbek majątkowy. Argumentacja ta nie została bowiem poparta żadnymi dowodami, które chociażby zobrazowały aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącego i jego rodziny. Wnioskodawca nie przedłożył jakichkolwiek dokumentów dotyczących posiadanego majątku, wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych czy też deklaracji podatkowych. Tymczasem do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym i finansowym wnioskodawcy. Bez tego rodzaju dokumentacji niemożliwe jest dokonanie oceny, czy w kontekście aktualnej sytuacji finansowej wnioskodawcy wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy także, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Mając zatem na względzie, że skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających jej żądania, jak również fakt, że okoliczności takich nie dostrzegł Sąd na podstawie analizy całokształtu akt sprawy, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.