III SA/Gd 94/18

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 22 lutego 2018 r. (data stempla pocztowego), skarżąca B. P. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz z dokumentów źródłowych przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego (dodatkowego oświadczenia z dnia 3 kwietnia 2018 r., zaświadczenia z powiatowego urzędu pracy z dnia 20 marca 2018 r., zaświadczenia z ośrodka pomocy społecznej z dnia 20 marca 2018 r.) wynika, że wnioskodawczyni od grudnia ubiegłego roku jest zarejestrowana w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, ma na utrzymaniu małoletnią córkę, na którą otrzymuje alimenty w kwocie 350 zł, pobiera świadczenie wychowawcze w kwocie 500 zł i zasiłek rodzinny wraz z dodatkiem na pokrycie wydatków na dojazd dziecka do szkoły w wysokości 193 zł, uzyskuje dochód w wysokości 200 zł miesięcznie z prac dorywczych. Wnioskodawczyni nie jest właścicielką żadnych nieruchomości, nie posiada jakichkolwiek oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, jej córka posiada udział (we współwłasności z ojcem) w nieruchomości rolnej, która nie przynosi jej dochodów. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, uznano, że wnioskodawczyni wykazała, że nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia – bez uszczerbku koniecznego utrzymania – kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia w szczególności brak jakichkolwiek oszczędności oraz wysokość dochodu (1.243 zł), którym dysponuje wnioskodawczyni, przeznaczonego na potrzeby dwóch osób. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.