III SA/Gd 92/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. D. na decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia 27 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu postanawia: odrzucić skargę.

Decyzją z dnia 27 grudnia 2016 r. nr [...] Marszałek Województwa [...] zobowiązał beneficjenta – K. D. do zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji środków przyznanych w ramach umowy o dofinansowanie nr [...] z dnia 12 lutego 2014 r. ze zm. w wysokości 27.144,68 zł wraz z odsetkami. W wydanej decyzji zawarto pouczenie (s. 28), że stronie przysługuje prawo wniesienia odwołania od decyzji do Instytucji Zarządzającej Programem Operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007 - 2013" – Ministra Gospodarski Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, które należy wnieść za pośrednictwem organu, który wydał decyzję pierwszoinstancyjną w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł E. D., ojciec zobowiązanego, zaznaczając, że działa w sprawie jako pełnomocnik syna. Decyzją z dnia 20 lutego 2017 r. nr [...] Minister Gospodarski Morskiej i Żeglugi Śródlądowej umorzył postępowanie odwoławcze wskazując, że E. D. nie przedstawił na wezwanie upoważnienia do działania w imieniu syna. Organ stwierdził, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego i umorzył postępowanie odwoławcze w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 tej ustawy. E. D. zakwestionował decyzję organu odwoławczego w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z powodu nieuiszczenia wpisu od skargi, postanowieniem z dnia 21 czerwca 2017 r. wydanym w sprawie o sygnaturze V SA/Wa 799/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę E. D. na decyzję Ministra Gospodarski Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 20 lutego 20176 r. nr [...]. W dniu 5 lutego 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła przekazana prze organ skarga na opisaną wyżej decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia 27 grudnia 2016 nr [...]. Skarga została popisana przez E. D., który zadeklarował, że skargę wnosi z upoważnienia syna K. D. W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa [...] wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 punkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazując, że sprawa została już rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem o odrzuceniu skargi z dnia 21 czerwca 2017 r. (sygn. akt V SA/Wa 799/17). Jednocześnie organ wskazał, że w sprawie zachodzi przesłanka odrzucenia skargi określona w art. 58 § 1 punkt 6 wskazanej ustawy. Wniesiona skarga dotyczy bowiem decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Ponieważ do skargi nie dołączono pełnomocnictwa upoważniającego E. D. do reprezentowania K. D. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 lutego 2018 r. wezwano E. D. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie stosownego pełnomocnictwa lub ewentualnie podpisanie skargi przez K. D. W wydanym zarządzeniu określono termin na jego wykonanie wynoszący 7 dni oraz rygor odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało prawidłowe doręczone E. D. w dniu 15 lutego 2018 r. W dniu 27 lutego 2018 r. do Sądu wpłynęło nadane w dniu 21 lutego 2018 r. powiadomienie dotyczące dokonania wpisu do Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę w sprawie nie zachodzi stan powagi rzeczy osądzonej. Brak jest zatem podstaw do odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 punkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a."). Na mocy postanowienia z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 799/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił bowiem skargę E. D. na ostateczną decyzję Ministra Gospodarski Morskiej i Żeglugi Śródlądowej. Powyższe oznacza, że kwestia zgodności z prawem decyzji odwoławczej, wydanej względem E. D. , a tym bardziej kwestia zgodności z prawem decyzji organu pierwszej instancji wydanej względem K. D., z przyczyn proceduralnych nie była i nie mogła być merytorycznie rozpoznana. Jak wynika z akt administracyjnych, decyzja organu odwoławczego nie odnosiła się w ogóle do merytorycznej kwestii obowiązku zwrotu dofinansowania, lecz do konieczności umorzenia postępowania z powodu wniesienia odwołania przez osobę nie będącą stroną w sprawie. E. D. zakwestionował powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego w drodze skargi do sądu administracyjnego, jednak skarga ta została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z uwagi na brak uiszczenia opłaty sądowej. Skarga wniesiona obecnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie może być merytorycznie rozpoznana z innych przyczyn, które określa art. 58 § 1 w punktach 3 i 6 p.p.s.a., stanowiących dwie, odrębne podstawy do odrzucenia skargi przez Sąd. W pierwszej kolejności należy wskazać, że pomimo stosownego wezwania braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w przewidzianym terminie. Okoliczność ta stanowi podstawę do odrzucenia skargi określoną w art. 58 § 1 punkt 3 p.p.s.a. Odnosząc się do tej kwestii Sąd wskazuje, że skarga nie została podpisana przez K. D., a E. D. nie wykazał w sposób należyty, aby był upoważniony przez syna do wniesienia skargi i działania w jego imieniu przed sądem administracyjnym. Należy mieć przy tym na uwadze, że pełnomocnictwo ogólne ujawnione w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych obejmuje umocowanie do działania we wszystkich sprawach podatkowych oraz w innych sprawach należących do właściwości organów podatkowych (zob. art. 138d § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa; tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.). Pełnomocnictwo to nie obejmuje zatem swym zakresem umocowania do działania przed sądem administracyjnym. W drugiej kolejności Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a.). Mając na uwadze powyżej przedstawione wskazania co do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy uznać należy, że na decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji nie służy skarga do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie E. D. wskazał, że działając w imieniu syna domaga się od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "umorzenia w całości decyzji z dnia 27 grudnia 2016 r. nr [...] r. znak [...], [...], wydanej przez Marszałka Województwa [...]" (skierowane do Sądu za pośrednictwem organu pismo procesowe z dnia 22 grudnia 2017 r.) Na wezwanie organu o sprecyzowanie charakteru prawnego złożonego pisma, E. D. wyjaśnił, że " jego pismo z dnia 22 grudnia 2017 r., jest pozwem do Sądu o wydanie orzeczenia sądowego uchylającego decyzję nr [...] z dnia 27 grudnia 2016 r." Na tej podstawie skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo z dnia 22 grudnia 2017 r. (które wpłynęło do tutejszego Sądu w dniu 5 lutego 2018 r.) ostało zakwalifikowane jako skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia 27 grudnia 2016 r. nr [...]. Strona złożyła zatem skargę na decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji, od której nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Okoliczność ta obliguje Sąd do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej na postawie samodzielnej przesłanki określonej art. 58 § 1 punkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 punkt 3 i pkt 6 p.p.s.a.