III SA/Gd 90/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. na czynność Prezydenta Miasta z dnia 21 czerwca 2002 r., nr [...] w przedmiocie wymiany prawa jazdy postanawia: odrzucić skargę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na czynność Prezydenta Miasta z 21 czerwca 2002r. w przedmiocie wymiany prawa jazdy wniósł P. G. Z uwagi na wątpliwości co do przedmiotu zaskarżenia, wynikające z uzasadnienia skargi, zarządzeniem z dnia 18 lutego 2019 r., przewodniczący wydziału wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez udzielenie informacji na piśmie w 2 egzemplarzach, czy przedmiotem zaskarżenia jest czynność Prezydenta Miasta z dnia 21 czerwca 2002 r. w przedmiocie wymiany prawa jazdy nr [...] – a jeśli nie, to należało jednoznacznie wskazać, co jest przedmiotem zaskarżenia, podać numer i datę zaskarżonej decyzji lub czynności w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący w swym piśmie datowanym 18 marca 2019r. podtrzymał określenie przedmiotu skargi jako czynności Prezydenta Miasta z dnia 21 czerwca 2002r. Z akt administracyjnych wynika, że 21 czerwca 2002r. wydano skarżącemu prawo jazdy, co potwierdził własnoręcznym podpisem. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74 poz. 368 ze zm.) obowiązującej w określonej powyżej dacie, skargę wnosiło się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a w innych przypadkach w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu aktu lub innej czynności organu uzasadniającej wniesienie skargi. Zatem termin do wniesienia skargi na kwestionowaną czynność upłynął skarżącemu w dacie 21 lipca 2002r. Podkreślenia wymaga, że rzeczą sądu administracyjnego w obecnym stanie prawnym jest orzekanie w sprawach skarg na konkretne akty lub czynności wymienione w art. 3 §2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej w skrócie jako "p.p.s.a."). Dlatego też ustawodawca w art. 57 § 1 p.p.s.a. nałożył na stronę skarżącą obowiązek wskazania w skardze zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Sąd administracyjny nie może rozpoznać skargi na inny akt lub decyzję niż przedmiot zaskarżenia określony w skardze, gdyż wykroczyłby w ten sposób poza granice sprawy, naruszając tym samym art. 134§1 p.p.s.a. Sąd pozostawał zatem związany określeniem przedmiotu zaskarżenia określonym przez stronę skarżącą. Sąd administracyjny nie jest także uprawniony, by samodzielnie poszukiwać sposobu rozwiązania problemu prawnego strony, w oderwaniu od konkretnego przedmiotu zaskarżenia, wskazanego przez stronę. Konsekwencją wniesienia skargi po upływie terminu jest stosownie do treści art.58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jej odrzucenie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.