III SA/Gd 874/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.G. na postanowienie Wojewody z dnia 22 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku o udostępnienie danych z rejestrów ewidencji ludności postanawia odmówić uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2016 r.

Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę P. G. na postanowienie Wojewody, utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 12 lipca 2016 r., którym zwrócono P. Go. wniosek o udostępnienie danych z rejestrów ewidencji ludności, dotyczących L. N.. Skarżący jest radcą prawnym, którego Sąd Rejonowy Gdańsk - Południe postanowieniem z dnia 14 października 2014 r. ustanowił kuratorem dla nieznanego z miejsca pobytu dłużnika L. N.. W dniu 5 stycznia 2017 r. skarżący P. G. wniósł o uzupełnienie wyroku poprzez przyznanie, według norm przepisanych, od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego P. G. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w niniejszym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z przepisu tego wynika, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku wydanego przez sąd administracyjny jedynie w ściśle określonych sytuacjach – braku orzeczenia o całości skargi albo braku dodatkowego orzeczenia, które należało zamieścić z urzędu. Dodatkowe orzeczenie może dotyczyć np. rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, które według przepisów ustawy sąd powinien zamieścić w wyroku. Wyrok tutejszego Sądu z dnia 21 grudnia 2016 r. rozstrzyga o całości skargi, orzekając o jej oddaleniu. W niniejszej sprawie nie zachodzi też sytuacja, by sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Podkreślenia wymaga, że stroną niniejszego postępowania nie jest osoba, dla której r.pr. P. G. został ustanowiony kuratorem, lecz sam P. G.. Tak więc skarżący, który wystąpił o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w niniejszym postępowaniu, w niniejszej sprawie reprezentuje jedynie własną osobę, nie zaś osobę, dla której ustanowiono go kuratorem. Obowiązek orzeczenia o kosztach postępowania określony został w art. 209 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Obowiązek ten nie dotyczy sytuacji, jaka ma miejsce w niniejszym przypadku. Powyższy przepis nakłada na sąd obowiązek rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201 (o umorzeniu postępowania z powodu uwzględnienia skargi przez organ administracji w trybie autokontroli lub o umorzeniu postępowania w następstwie postępowania mediacyjnego) oraz w art. 203 i art. 204 (czyli wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej). Żaden z wyżej opisanych przypadków nie miał miejsca w przedmiotowym postępowaniu. Ponadto sam fakt posiadania przez skarżącego, który występuje w sprawie ze skargą w swoim imieniu, uprawnień radcy prawnego, nie rodzi skutku w postaci obowiązku zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Nadmienić na marginesie należy, choć w niniejszej sprawie przypadek taki nie zachodzi, że według przepisów ustawy sąd nie ma też obowiązku zamieszczenia w wyroku orzeczenia o kosztach niepłaconej pomocy prawnej dla radcy prawnego , ustanowionego z urzędu dla strony postępowania ( art. 250, art. 254§1 , art. 258 - 260 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 157 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.