III SA/Gd 83/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego S. B. o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną D. M. w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: przyznać radcy prawnemu S. B. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu obejmującej sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

D. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 10 listopada 2016 r. w przedmiocie zasiłku celowego. Wyrokiem z 9 marca 2017 r. tutejszy Sąd skargę oddalił. Na skutek złożonego przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy postanowieniem z 13 marca 2017 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ustanowił na jej rzecz radcę prawnego. Okręgowa Izby Radców Prawnych jako pełnomocnika skarżącego wskazała radcę prawnego S. B.. W dniu 28 kwietnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów udzielonej skarżącej pomocy prawnej z urzędu. Do wniosku pełnomocnik załączył odpis opinii prawnej o stwierdzeniu braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Zważono, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Mając na uwadze, iż postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało w dniu 22 grudnia 2016 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym), a opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej sporządzona w ramach postępowania w drugiej instancji pochodzi z 28 kwietnia 2017 r., zastosowanie w sprawie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tj. Dz. U. z 2016 poz. 1715), dalej zwanym rozporządzeniem. Według treści § 21 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia, sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stanowi czynność objętą postępowaniem przed sądem administracyjnym w drugiej instancji. Stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych. Z uwagi na fakt, iż stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c wynosi 240 zł, tym samym przysługująca radcy prawnemu, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 180 zł. Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie radca prawny S. B. sporządzając stosowną opinię zapoznał się ze sprawą, a zatem czynność ta jest usługą prawną wykonaną przez niego i mieści się w ramach nieopłaconej pomocy prawnej (art. 250 p.p.s.a.), za którą przysługuje pełnomocnikowi prawo do otrzymania stosownego wynagrodzenia, jeżeli koszty te nie zostały uiszczone. W związku z powyższym w niniejszej sprawie należało zasądzić na rzecz pełnomocnika tytułem sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stawkę w wysokości 180 złotych. Stawkę tę zgodnie z § 4 ust. 3 wskazanego wyżej rozporządzenia należało podwyższyć o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Z tych względów, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.