III SA/Gd 823/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 10 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

M. B. zaskarżył decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 lipca 2017 r. (nr [...]) dotyczącą nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, twierdząc, że wyegzekwowanie tej kary pieniężnej może doprowadzić do nieodwracalnych następstw w postaci "ruiny finansowej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skarżący uprawniony jest do złożenia stosownego wniosku o udzielenie mu ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że wstrzymanie wykonania aktu jest możliwe, jeśli taki akt podlega wykonaniu. W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma regulacja art. 93 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 (tj. karę za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego) nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4-6. Stosownie zaś do art. 93 ust. 2 ustawy decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. W świetle cytowanego przepisu, do czasu wydania w ww. sprawie rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie podlega wykonaniu. W orzecznictwie wyrażany jest pogląd, że instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności, o której mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a. nie ma charakteru bezwzględnego bowiem przepisy szczególne mogą wprowadzać odmienne uregulowania tej kwestii (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 281/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu szczególne uregulowanie wynikające z art. 93 ust. 2 ustawy wyłącza w niniejszej sprawie konieczność badania przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 93 ust. 2 ustawy orzekł jak w sentencji.