III SA/Gd 790/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na orzeczenie Powiatowej Komisji Ziemskiej z dnia 13 lutego 1959 r., nr [...] w przedmiocie przydzielenia siedliska postanawia: odrzucić skargę.

J. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego skargę, wskazując w jej treści, że domaga się przywrócenia własności nieruchomości i podając szereg orzeczeń organów administracji publicznej dotyczących nieruchomości. Skarżąca wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL oraz jednoznaczne określenie, co jest przedmiotem zaskarżenia - przez podanie numeru i daty zaskarżonej decyzji lub czynności, podała numer PESEL oraz wyjaśniła pismem z dnia 10 grudnia 2019 r. ( data stempla pocztowego), że wnosi o uchylenie - na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - orzeczenia Powiatowej Komisji Ziemskiej z dnia 13 lutego 1959 r., nr [...], które dołączyła. Orzeczenie to ( sprostowane postanowieniem z dnia 7 czerwca 1982 r.) dotyczy przydzielenia A. M. i H. S. wspólnego siedliska o powierzchni ogólnej 0,50 ha wraz z domem mieszkalnym dla każdego po 1/2 z wspólnego siedliska, to jest działki nr 26. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ) - dalej jako: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Zaskarżone przez skarżącą orzeczenie zostało wydane przez Powiatową Komisję Ziemską, która w niniejszej sprawie orzekała jako organ pierwszej instancji. Na mocy art. 8 lit. b dekretu z dnia 13 września 1946 r. o organizacji komisji ziemskich (Dz. U. Nr 61, poz. 340) kompetencje do wydawania orzeczeń we wszystkich sprawach, w których stosownie do przepisów szczególnych zastrzeżony jest udział pełnomocnika do spraw reformy rolnej, przyznano powiatowym komisjom ziemskim, w stosunku do których organem drugiej instancji była wojewódzka komisja ziemska ( art. 5 lit. c w/w dekretu). Zaskarżone orzeczenie zawiera zgodne z przepisami ww. dekretu pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Wojewódzkiej Komisji Ziemskiej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej. W tej sytuacji stwierdzić należy, że od zaskarżonego orzeczenia przysługiwało prawo wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia - Wojewódzkiej Komisji Ziemskiej. Wniesiona przez skarżącą skarga musi być zatem uznana za wniesioną bez wyczerpania środków zaskarżenia. Wyjaśnić też należy, odnosząc się do zawartego w piśmie uzupełniającym skargę żądania uchylenia zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. , że zgodnie z tym przepisem to organ administracji publicznej , a nie sąd administracyjny, stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdzając, że skarga z powodu nie wyczerpania środków zaskarżenia jest niedopuszczalna, odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.