III SA/Gd 724/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 12 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. – M. i I. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 18 września 2018 r. sygn. akt [...] w przedmiocie opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

A.K. – M. i I. M. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 18 września 2018 r. sygn. akt [...], na mocy której organ II instancji utrzymał decyzję Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K. z dnia 29 czerwca 2018 r. nr [...] w zakresie pkt 1 tj. w części ustalającej od skarżących solidarną opłatę za pobyt ich syna –K. M. w placówce opiekuńczo wychowawczej za okres od 1 grudnia 2017 r. do 31 marca 2018 r. w wysokości 2736 zł miesięcznie, za okres od 1 kwietnia 2018 r. do 31 maja 2018 r. w wysokości 2799 zł miesięcznie i za okres od 1 czerwca 2018 r. do 30 listopada 2018 r. w wysokości 2799 zł miesięcznie. W złożonej skardze A. K. – M. i I. M. powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wystąpili do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że aktualnie muszą wydać 12 000 złotych na korepetycje i zajęcia socjoterapeutyczne dla młodszego syna, S. M., co wynika z pilnej konieczności wyrównania jego poziomu edukacji oraz dodatkowo ponieść koszty w wysokości 35 000 zł związane z naprawą przeciekającego dachu domu, w którym mieszka matka I. M., która jest osobą starszą, utrzymującą się z emerytury i wobec której syn jest zobowiązany do pomocy. Skarżący wskazali, że "brak zrealizowania powyższych działań wskazuje, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków tak w życiu S. M., jak i w domu matki I. M.". Sąd stwierdza, że przestawione wyżej uzasadnienie wniosku jest niewystarczające dla dokonania oceny wystąpienia w sprawie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Strona sprzecznie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. przyjmuje, że za wystąpienie przesłanek należy uznać już samo prawdopodobieństwo ich wystąpienia. Stąd też uzasadniając wniosek nie przestawia żadnych konkretnych okoliczności, ani dokumentów, które świadczyłyby o rzeczywistym wystąpieniu, a nie tylko potencjalnej możliwości zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie ma zaś obowiązku poszukiwania, czy w sprawie występują okoliczności wskazujące na konieczność wstrzymania wykonania decyzji. Na gruncie procedury sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji nigdy nie jest bowiem stosowna z urzędu i rozważana w każdej zawisłej przed Sądem sprawie, lecz tylko na wniosek strony skarżącej Zasadą pozostaje zatem, że zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę, a nie przez Sąd. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ale przede wszystkim ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Do wykazania zaistnienia ww. przesłanek nie jest więc wystarczające, choćby bardzo prawdopodobne, samo twierdzenie strony, że wystąpienie określonych okoliczności będzie miało dany skutek. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem pozwalać na stwierdzenie, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy, w związku z zaistnieniem konkretnych okoliczności, które jednocześnie mogą być łatwo zweryfikowane przez Sąd. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również mieć możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 2910/11, opubl. w Lex nr 1104112). Samo pogorszenie sytuacji majątkowej strony nie stanowi skonkretyzowanego argumentu przemawiającego za wstrzymaniem wykonania decyzji. Z uzasadnienia wniosku wynika, że w ocenie strony pogorszenie się sytuacji majątkowej wpłynie z kolei negatywnie na byt rodziny skarżących – ich młodszego syna i matki skarżącego. Strona w żaden sposób nie uprawdopodobniła ww. twierdzenia. Sądowi nie jest zaś znana sytuacja majątkowa ani życiowa skarżących. Na tą okoliczność wnioskodawcy nie przestawili żadnych dokumentów. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na postawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.