III SA/Gd 714/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Adam Osik Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi S. K. na zarządzenie Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 26 czerwca 2024 r. Nr 1183/24 w sprawie ustalenia cen za udostępnienie mienia komunalnego, opłat za usługi cmentarne oraz opłat eksploatacyjnych - na cmentarzach komunalnych na terenie miasta Gdańska 1. oddala skargę w części dotyczącej pozycji 9. i 10. Załącznika do zaskarżonego zarządzenia, 2. odrzuca skargę w pozostałej części.

Prezydent Miasta Gdańska, na podstawie art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2024 r. poz. 609, 721) oraz § 1 pkt 2 uchwały Nr 111/50/2002 Rady Miasta Gdańska z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie powierzenia Prezydentowi Miasta Gdańska uprawnień w zakresie ustalania wysokości niektórych cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, zarządzeniem Nr 1183/24 z dnia 26 czerwca 2024 r. ustalił ceny za udostępnienie mienia komunalnego, opłaty za usługi cmentarne oraz opłaty eksploatacyjne - na cmentarzach komunalnych miasta Gdańska. Ich wysokość została określona w załączniku do zarządzenia. Na powyższe zarządzenie S. K. (dalej: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarżący podniósł zarzut naruszenia: 1/ art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 576 ze zm.), poprzez niezgodne z prawem pobieranie opłat eksploatacyjnych za przedłużanie ważności grobu na 20 lat za groby murowane na cmentarzach komunalnych na podstawie zaskarżonego zarządzenia, podczas gdy ww. przepis stanowi wprost, że przepisy ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do chowania zwłok w grobach murowanych przeznaczonych do pomieszczenia zwłok więcej niż jednej osoby, a także do chowania urn zawierających szczątki ludzkie powstałe w wyniku spopielenia zwłok; 2/ art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 679), poprzez określenie w zaskarżonym zarządzeniu cen za udostępnienie mienia komunalnego, opłat za usługi cmentarne oraz opłat eksploatacyjnych - na cmentarzach komunalnych na terenie miasta Gdańska, podczas gdy ww. przepis pozwala na ustanowienie opłat za usługi komunalne w sytuacji, gdy inna ustawa nie określa zakresu opłat pobieranych na podstawie odrębnych przepisów. W niniejszej sprawie taką ustawą jest ustawa o cmentarzach i chowaniu zmarłych, która w art. 7 ust. 2 zawiera podstawę do nakładania opłat związanych z pochowaniem zwłok. Rada Miasta Gdańska lub Prezydent Miasta Gdańska może zatem ustalić tylko te opłaty, które związane są z pochowaniem zwłok, a nie jakiekolwiek opłaty związane z prowadzeniem cmentarza. W związku z powyższym skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego zarządzenia w całości. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że jest właścicielem grobowca wieloosobowego na cmentarzu A., w którym spoczywają szczątki H. K. , pochowanego 14 stycznia 1989 r. W świetle art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych członkowie rodziny uprawnieni do grobu murowanego, przeznaczonego do pochowania więcej niż jednych zwłok, nie tylko nie muszą po upływie 20 lat przedłużać tego prawa, ale także uiszczać ponownej opłaty. Skarżący powołał się na wyroki sądów administracyjnych, potwierdzających jego stanowisko. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak naruszenia interesu prawnego skarżącego, ewentualnie o jej oddalenie. Zdaniem organu art. 7 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych nie ustala wysokości cen i opłat ani też nie stanowi o sposobie ich ustalania. Nie jest to zatem przepis szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o gospodarce komunalnej, co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, którego fragmenty organ przywołał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako "p.p.s.a." ), zakres kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Przedmiotowa skarga została wniesiona w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 506 ), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarżący zaskarżył przedmiotowe zarządzenie, dotyczące ustalenia cen za udostępnienie mienia komunalnego, opłat za usługi cmentarne oraz opłat eksploatacyjnych na cmentarzach komunalnych na terenie miasta Gdańska w całości. Należało zatem rozważyć, czy doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego zaskarżonym zarządzeniem. Skarżący powołał się w skardze jedynie na kwestie związane z opłatami za grób murowany. Jak wynika z przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych ( tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 576), groby mogą być grobami ziemnymi lub murowanymi. Zwłoki mogą być także pochowane w katakumbach ( art. 12 ). Szczątki ludzkie powstałe w wyniku spopielenia zwłok mogą być też chowane w urnach, które mogą być przechowywane także w kolumbariach ( art. 7 ust.3 w zw. z art. 12). Kwestionowane zarządzenie normuje w załączniku nie tylko opłaty eksploatacyjne wnoszone przy przedłużaniu ważności grobu. Załącznik do zarządzenia w szesnastu pozycjach wyszczególnia ceny za udostępnienie mienia komunalnego, opłaty za usługi cmentarne oraz opłaty eksploatacyjne. Są to, przykładowo - opłaty eksploatacyjne związane z pochówkiem urnowym, opłaty eksploatacyjne związane z udostępnieniem kaplicy do ceremonii pogrzebowych, opłaty związane z udostępnieniem kostnicy. Jedynie dwie pozycje załącznika – 9. i 10. – dotyczą opłat eksploatacyjnych wnoszonych przy przedłużaniu ważności grobu – na 20 lat ( poz. 9.) oraz na 10 lat ( poz.10.). Stwierdzić zatem należy, że niewątpliwie interes prawny skarżącego , którego bliski został pochowany na cmentarzu w Gdańsku i któremu zgodnie z przepisami ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych przysługuje prawo do grobu , został naruszony treścią poz. 9. i 10. załącznika do zaskarżonego zarządzenia. Zarządzenie to bowiem określa wysokość opłat obowiązujących na gdańskich cmentarzach komunalnych, nakładanych m.in. za korzystanie z grobu murowanego. Skoro skarżący posiada uprawnienia do grobu, zaskarżone zarządzenie nakładające w wymienionych pozycjach załącznika obowiązek ponoszenia opłat za grób murowany narusza jego interes prawny. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Do istotnych wad uchwały lub zarządzenia, skutkujących stwierdzeniem ich nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał lub zarządzeń, naruszenie podstawy prawnej ich podjęcia, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał i zarządzeń (por. Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 2001/1-2, s. 102). Z kolei zgodnie z art. 94 ust. 1 w/w ustawy nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Charakter tego rodzaju aktu, jak zakwestionowany rozpoznawaną skargą, jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym niesporny. Tego rodzaju akt jest aktem prawa miejscowego, czyli aktem normatywnym, zawierającym normy abstrakcyjne i generalne. Z uwagi za zarzuty skargi konieczne jest przytoczenie treści art. 7 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych. Przepis ten stanowi: Grób nie może być użyty do ponownego chowania przed upływem lat 20 ( ust. 1). Po upływie lat 20 ponowne użycie grobu do chowania nie może nastąpić, jeżeli jakakolwiek osoba zgłosi zastrzeżenie przeciw temu i uiści opłatę, przewidzianą za pochowanie zwłok. Zastrzeżenie to ma skutek na dalszych lat 20 i może być odnowione ( ust.2 ). Przepisy ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do chowania zwłok w grobach murowanych przeznaczonych do pomieszczenia zwłok więcej niż jednej osoby, a także do chowania urn zawierających szczątki ludzkie powstałe w wyniku spopielenia zwłok ( ust.3 ). Skarżący zarzucił w skardze, że treść art. 7 ust. 3 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych nie daje podstaw do ustalania opłat eksploatacyjnych za przedłużanie ważności grobu murowanego. Należy zatem zauważyć, że podstawę taką stanowi przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej ( tj. Dz.U. z, 2021 r., poz. 679 ), który stanowi, że jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego postanawiają o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego. Z przepisu tego wynika, że co do zasady to organ stanowiący gminy (nie zaś organ wykonawczy) jest uprawniony do ustalania wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego. Podkreślenia jednak wymaga, że w myśl art. 4 ust. 2 w/w ustawy uprawnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 2, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego mogą powierzyć organom wykonawczym tych jednostek. Tak więc, aby organ wykonawczy gminy, jakim jest prezydent miasta, mógł wydać akt decydujący o wysokości cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej – w tym o wysokości opłat za korzystanie z cmentarza komunalnego – musi dysponować odpowiednim upoważnieniem, udzielonym mu uchwałą organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. W niniejszej sprawie Prezydent Miasta Gdańska powołał się na tego rodzaju uchwałę. Tak więc w dniu wydania zaskarżonego aktu funkcjonowała w obrocie prawnym uchwała Rady Miasta Gdańska , upoważniająca Prezydenta Miasta Gdańska do podjęcia aktu w sprawie ustalenia opłat obowiązujących na cmentarzach komunalnych. Nadmienić w tym miejscu należy, że skargi skarżącego S. K. na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 5 grudnia 2002 r. Nr III/50/2002 w sprawie powierzenia Prezydentowi Miasta Gdańska uprawnień w zakresie ustalania wysokości niektórych cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 28 maja 2020 r. Nr XXIII/614/20 zmieniającą uchwałę w sprawie powierzenia Prezydentowi Miasta Gdańska uprawnień w zakresie ustalania wysokości niektórych cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej- zostały odrzucone prawomocnymi postanowieniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 lutego 2026 r. w sprawach o sygnaturach akt odpowiednio III SA/Gd 715/25 oraz III SA/Gd 716/25. Wskazać trzeba , że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, akceptowany przez skarżącego , że w zakresie opłat związanych z korzystaniem z cmentarzy przepisem szczególnym jest art. 7 ust. 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych stanowiący, że po upływie 20 lat ponowne użycie grobu do chowania nie może nastąpić, jeżeli jakakolwiek osoba zgłosi zastrzeżenie przeciw temu i uiści opłatę, przewidzianą za pochowanie zwłok. W konsekwencji za "usługi cmentarne" należy rozumieć wyłącznie opłaty związane z pochowaniem zwłok i tylko w tym zakresie organ gminy może ustalać opłaty (por. wyrok WSA w Krakowie z 17 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 932/09 , Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej jako "CBOSA") . Wskazuje się, że art. 7 ust.2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych określa zakres opłat objętych uchwałą w sprawie stawek opłat za usługi na terenie cmentarzy komunalnych, którymi mogą być wyłącznie opłaty za pochowanie zwłok oraz odpowiadające tym opłatom opłaty za zastrzeżenie przeciw ponownemu użyciu grobu po upływie 20 lat ( tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 maja 2024 r. sygn. III OSK 2032/23 , CBOSA). Stanowiska tego Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela. Jak stwierdził w odniesieniu do powyższej kwestii Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w prawomocnym wyroku z dnia 20 czerwca 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 54/16, CBOSA, z którego poglądem należy się zgodzić, "wskazany przepis art. 7 ust. 2 mieści się w jednostce redakcyjnej dotyczącej czasokresu użycia grobu do chowania. Uiszczenie wymienionej w tym przepisie opłaty jest w nim użyte jedynie jako jeden z warunków uniemożliwiających ponowne użycie grobu po upływie 20 lat, ale sam ten przepis nie określa ani wysokości opłaty, ani sposobu jej ustalenia, ani też nie zawiera delegacji w tym zakresie. Mówi wręcz o opłacie już przewidzianej. Ograniczenie się do samego art. 7 nie wyjaśnia więc sytuacji, która staje się oczywista po uwzględnieniu pierwotnej wersji ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych. Zawierała ona przepis art. 2 ust. 3 przewidujący właśnie opłaty za korzystanie z cmentarzy i urządzeń cmentarnych, ustalane przez prezydia odpowiednich rad narodowych. Tak więc art. 7 ust. 2 wymienia tylko jedną z możliwych do ustalenia opłat. Sytuację skomplikowało dopiero skreślenie art. 2 ust. 3 na mocy art. 74 ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 29, poz. 154) – z dniem 23 maja 1989 r. Upadła wówczas wyraźna podstawa prawna dla ustalenia przedmiotowych opłat i kompetencji organów w tym względzie. Spowodowało to próby różnych rozwiązań uwidocznione w zróżnicowanym orzecznictwie. Jedna z nich zaaprobowana została w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 26 września 1995 r., sygn. akt III AZP 22/95 (ONSAPU 1996/6/80), która uznała w art. 7 ust. 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych podstawę do określania przez gminę, zarządzającą bezpośrednio cmentarzem, opłaty za usługi związane z pochowaniem zwłok, traktując przy tym taką uchwałę jako ofertę do zawarcia umowy cywilnoprawnej podlegającą nawet negocjacjom. Tak więc pogląd ten wiązał się ze specyficznym, przejściowym stanem prawnym, który uległ diametralnej zmianie właśnie po wejściu w życie ustawy o gospodarce komunalnej. Jej art. 4 ust. 1 pkt 2 określa generalnie uprawnienie rady gminy do ustalenia wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. W orzecznictwie za bezsporną uznaje się przynależność cmentarzy do tej kategorii obiektów (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 8 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 73/13 (...), w związku z czym objęte są one omawianym przepisem i nie jest konieczne poszukiwanie, tak jak w poprzednim stanie prawnym, skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych, zmierzających do przezwyciężenia istniejącej wówczas niejasnej sytuacji prawnej. Zwrócić należy zwłaszcza uwagę na występujący w art. 4 ust. 1 zwrot "jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej". Otóż art. 7 ust. 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych w żadnym elemencie wchodzącym w skład normy z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej nie tylko nie wprowadza odmiennych zapisów, ale w ogóle nie reguluje tych kwestii, a mianowicie nie ustala wysokości cen i opłat, ani też nie stanowi o sposobie ich ustalania. Brak jest zatem podstaw do traktowania go jako przepisu szczególnego w rozumieniu cyt. art. 4 ust. 1. W konsekwencji ustalenie cen i opłat w oparciu o ten ostatnio wymieniony przepis nie doznaje ograniczenia wyłącznie do czynności objętych ściśle pojęciem "pochowanie zwłok" z art. 7 ust. 2 ustawy o cmentarzach (...)". Podkreślić należy, że stanowisko to podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK 1909/16, WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 17 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Go 662/23, WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 5 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Gd 667/19 (CBOSA). Nie można też zgodzić się z poglądem, wynikającym z zarzutów skargi, że przepisem art. 7 ust. 3 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych wyłączono zastosowanie art. 7 ust.1 i 2 tej ustawy w stosunku do grobów murowanych przeznaczonych do pochowania zwłok więcej niż jednej osoby. Stanowisko, że do grobów murowanych przeznaczonych do pochowania więcej niż jednych zwłok nie mają zastosowania ograniczenia dotyczące ponownego użycia grobu, a zatem uprawnieni do takiego grobu nie tylko nie muszą po upływie 20 lat przedłużać tego prawa, ale także uiszczać ponownej opłaty, prezentowane jest w części orzecznictwa sądowoadministracyjnego ( wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt II GSK 1022/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1360/15, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/Wr 810/14, publ. CBOSA ). Podkreślić należy, że przepis art. 7 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych dotyczy co do zasady nie kwestii opłat za grób, a kwestii możliwości jego użycia do ponownego chowania. Zapis art. 7 ust. 3 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych stanowiący, że przepisy ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do chowania zwłok odnieść należy jedynie do ponownego użycia grobu, a nie do braku konieczności uiszczenia opłaty. Sednem bowiem ust. 1 i 2 art. 7 ustawy o cmentarzach są zapisy: "grób nie może być użyty do ponownego chowania" oraz "po upływie lat 20 ponowne użycie grobu do chowania nie może nastąpić, jeżeli", i tego, w ocenie Sądu, dotyczy art. 7 ust. 3 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych stanowiąc, że przepisy ust. 1 i 2 nie mają zastosowania, nie zaś kwestii uiszczenia opłaty. Ponadto przepis art. 7 ust. 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych , w którym wskazano na uiszczenie opłaty, nie określa ani wysokości opłaty, ani sposobu jej ustalenia, ani też nie zawiera delegacji w tym zakresie, a mówi o opłacie już przewidzianej. Jak już wcześniej wskazano sytuacja taka wynika z faktu, że pierwotna wersja ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych zawierała przepis art. 2 ust. 3, przewidujący opłaty za korzystanie z cmentarzy i urządzeń cmentarnych, ustalane przez prezydia odpowiednich rad narodowych. Tak więc art. 7 ust. 2 wymienia tylko jedną z możliwych do ustalenia opłat. Sąd orzekający tym samym z powyższych względów nie podziela poglądu zaprezentowanego w powołanych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych , że uprawnieni do wskazanych grobów nie muszą uiszczać ponownej opłaty. Przyjęcie takiego poglądu powodowałoby nierówność obywateli polegającą na tym, że osoby posiadające groby murowane byłyby w uprzywilejowanej sytuacji, bowiem nie musiałyby uiszczać opłat, a osoby posiadające inny rodzaj grobu musiałyby takie opłaty uiszczać. Pozostawałoby to w sprzeczności z zasadą równości, wyrażoną w art. 31 ust. 1 Konstytucji. Skoro zatem, z powyższych względów, z przepisu art. 7 ust. 1- 3 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych nie można wnioskować, by jedyną możliwą opłatą za usługi cmentarne mogłaby być opłata za pochowanie zwłok i by opłata ta nie dotyczyła grobów murowanych przeznaczonych do pomieszczenia zwłok więcej niż jednej osoby, kwestionowanych przez skarżącego postanowień poz. 9. i 10. załącznika do zarządzenia nie można uznać za sprzeczne z prawem. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę w części dotyczącej pozycji 9. I 10. Załącznika do zaskarżonego zarządzenia na podstawie art. 151 p.p.s.a. ( punkt 1. sentencji wyroku) Z uwagi na to, że skarżący powołał się jedynie na kwestie związane z pochówkiem osoby bliskiej w grobie murowanym, brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący dysponuje interesem prawnym w zaskarżeniu pozostałej części załącznika do zarządzenia , a tym bardziej, że interes ten został naruszony. Brak jest bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualnie i prawnie gwarantowaną sytuacją skarżącego (zob. postanowienie NSA z dnia 10 października 2023 r. sygn. akt III OSK 802/22). Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w związku z art. 101 u.s.g., odrzucił skargę w pozostałej części ( punkt 2. sentencji wyroku).