III SA/Gd 677/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżący A. S. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 czerwca 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 stycznia 2014 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania. Twierdził, że została ona wydana na podstawie niekompletnego materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi unormowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.). W świetle art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na tym etapie postępowania badaniu przez sąd administracyjny podlegają zatem przesłanki - czy zachodzi - "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" lub "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". W tym miejscu Sąd podkreśla, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II OZ 184/05, System Informacji Prawnej Lex nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy i ochrona tymczasowa, wynikająca z art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to dwie różne kwestie. O ile bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga - jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu - ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza – na przewidywanym (prognozowanym) rozstrzygnięciu Sądu w tym zakresie, niweczyłoby sądową kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej, winno być wykazane przez wnioskodawcę. Wnioskodawca winien zatem skonkretyzować te przesłanki, zawsze mając na uwadze okoliczności faktyczne danej sprawy. W rozpatrywanym przypadku skarżący winien zatem wskazać i uprawdopodobnić konkretne niekorzystne konsekwencje, jakie mogłyby dla niego wynikać z wykonania decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał na czym miałoby polegać - w przypadku wykonania decyzji - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i nie wykazał, na czym miałaby polegać nieodwracalność skutków powstałych w następstwie wykonania opisywanej decyzji. W żaden bowiem sposób nie uzasadnił swojego wniosku. Nie podał jakichkolwiek danych, które Sąd mógłby ocenić w odniesieniu do cytowanych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania aktu. Ponadto nie ma podstaw do prowadzenia przez Sąd w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń. Samo twierdzenie, czy też przekonanie skarżącego o wystąpieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może być podstawą uwzględnienia wniosku. W tej sytuacji Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku, na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.