III SA/Gd 664/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant: Specjalista Kinga Czernis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2023 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 28 lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia decyzji w sprawie cła antydumpingowego oddala skargę.

W dniu 28 stycznia 2019 r. M. Sp. z o.o., działając jako przedstawiciel bezpośredni F. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w O. (dalej również jako: "spółka"), na podstawie zgłoszenia uproszczonego w formie wpisu do rejestru zgłaszającego, zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar w postaci glutaminianu sodu przywieziony z Chińskiej Republiki Ludowej o łącznej wartości 42.550 USD. W dniu 29 stycznia 2019 r. złożono zgłoszenie celne uzupełniające, które zostało przyjęte i zarejestrowane pod nr [...]. W ramach przedmiotowego zgłoszenia celnego ujęto towar zakupiony na podstawie faktury nr [...] wystawionej przez M.1, dla którego zadeklarowano stawkę dla krajów trzecich w wysokości 6,5 % oraz stawkę cła antydumpingowego ostatecznego w wysokości 39,7%. Wnioskiem z 4 lutego 2019 r. przedstawiciel bezpośredni spółki zwrócił się o korektę opisanego wyżej zgłoszenia celnego i zmianę stawki cła antydumpingowego ostatecznego na 33,8% wskazując, że w zgłoszeniu celnym błędnie podano stawkę cła antydumpingowego przewidzianego do pozostałych przedsiębiorstw, czyli innych niż wymienione z nazwy w art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/83 z dnia 21 stycznia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz glutaminianu monosodowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (Dz. Urz. L 15 z dnia 22 stycznia 2015 r.; dalej powoływane w skrócie jako: "rozporządzenie Komisji (UE) 2015/83"). Stawka 33,8% cła antydumpingowego, zgodnie z ww. rozporządzeniem, mogła być zastosowana dla producentów towaru H. oraz T. Do wniosku załączono oświadczenie z dnia 30 stycznia 2019 r. firmy M.2, zgodnie z którym M.1 oraz T. to spółki zależne należące w całości do M.2. Jednocześnie oświadczono, że M.1 jest firmą handlową, a T. firmą produkcyjną. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno - Skarbowego w Gdyni przychylił się do wniosku przedstawiciela bezpośredniego spółki i w tym zakresie wydał decyzję z dnia 27 lutego 2019 r. nr 322000-CDC-GD.4306.4.2019.KL, którą dla zgłoszonego towaru (glutaminianu sodu) określił kod dodatkowy TARIC A833 i stawkę celną do obliczeń należnego cła antydumpingowego w wysokości 33,8% oraz zarządził zwrot cła antydumpingowego (A30) w wysokości 9.771 zł. Następnie Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni, na skutek dokonanej kontroli weryfikującej prawidłowość informacji podanych m.in. w zgłoszeniu celnym nr [...] (protokół kontroli z dnia 18 czerwca 2021 r. nr [...]), decyzją z dnia 28 kwietnia 2022 r. nr 328000-COC-2.4306.31.2022.NJ/KRL wycofał swoją decyzję z dnia 27 lutego 2019 r. nr 322000-CDC-GD.4306.4.2019.KL, informując jednocześnie spółkę, że pierwotny dług celny nie zostaje przywrócony z uwagi na jego przedawnienie. Organ pierwszej instancji, dokonując weryfikacji zapisów decyzji z 27 lutego 2019 r. i dokumentów stanowiących załączniki do zgłoszenia celnego, a także mając na uwadze treść rozporządzenia Komisji (UE) 2015/83, uznał że w niniejszej sprawie nie ma uzasadnienia zastosowanie dodatkowego kodu TARIC A883 i indywidualnej stawki cła antydumpingowego w wysokości 33,8%. Uzasadniając powyższe stanowisko organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z załączonymi do zgłoszenia celnego dokumentami producentem importowanego przez spółkę glutaminianu sodu była firma T., która nie została wymieniona z nazwy w treści rozporządzenia Komisji (UE) 2015/83. W treści tego rozporządzenia obniżona stawka cła antydumpingowego w wysokości 33,8% dotyczyła glutaminianu monosodowego wytworzonego przez H. oraz T. Zgodnie natomiast z zapisami Zawiadomienia o wszczęciu częściowego przeglądu okresowego środków antydumpingowych stosowanych względem przywozu glutaminianu monosodowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE C 35/12 z 24.01.2022 r.) istnieją wystarczające dowody na to, że okoliczności, na podstawie których obowiązujące środki zostały wprowadzone wobec dwóch przedsiębiorstw grupy M.3. oraz H. zmieniły się i zmiany te mają charakter trwały. W styczniu 2019 r. T. zmieniło nazwę na T.1 i zwróciło się o uwzględnienie tej zmiany przy stosowaniu obowiązujących środków. Z przedłożonej dokumentacji uzupełniającej wynika jednak, że grupa M. przeszła istotną reorganizację. Biorąc pod uwagę istotne zmiany, które wyszły na jaw w kontekście wniosku dotyczącego zmiany nazwy, uznaje się, że margines dumpingu ustalony dla pierwotnych podmiotów może nie być już odpowiedni dla producentów eksportujących z grupy M. W związku z powyższym Komisja Europejska z własnej inicjatywy podjęła decyzję o wszczęciu częściowego przeglądu okresowego środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu glutaminianu monosodowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2016/1036 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej. Zakres częściowego przeglądu okresowego jest ograniczony do zbadania dumpingu w odniesieniu do dwóch chińskich producentów eksportujących z grupy M. T. oraz H. (dodatkowy kod TARIC A883). Od decyzji wycofującej decyzję z dnia 27 lutego 2019 r. spółka wniosła odwołanie. Decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 28 lipca 2022 r. nr 2201-IOC.4306.1.2022.KF organ odwoławczy orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. W podstawie prawnej wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 233 § 1 punkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 1540) oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (wskazano ten sam publikator – przyp. Sądu). W uzasadnieniu wydanej decyzji, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, organ odwoławczy wskazał, że na dzień dokonania zgłoszenia celnego glutaminianu sodu obowiązywało rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/83 z dnia 21 stycznia 2015 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz glutaminianu monosodowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009. Zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2015/83 stawka ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 33,8% ma zastosowanie do ceny netto na granicy Unii przed ocleniem dla produktów opisanych w ust. 1, to jest glutaminianu monosodowego objętego kodem CN ex 2922 42 00 (TARIC 2922 42 00 10), pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i wytworzonego przez przedsiębiorstwo: H. oraz T. Ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że towar został wytworzony przez przedsiębiorstwo: T.1, co zostało potwierdzone oświadczeniem z dnia 30 stycznia 2019 r. firmy M.1 Zatem nazwa przedsiębiorstwa wytwarzającego produkt wymienionego w ww. rozporządzeniu nie pokrywa się z faktycznym producentem towaru. Wobec powyższego należy się zgodzić ze stanowiskiem Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni, że decyzja z 27 lutego 2019 r., w której określono stawkę cła antydumpingowego określną dla T. w wysokości 33,8% oraz zarządzono zwrot cła była błędna. W trakcie kontroli celnej (protokół [...] z dnia 18 czerwca 2021 r.) spółka przedstawiła następujące dowody: - dokument "R712- [...]" z uwierzytelnionym tłumaczeniem na język polski dwóch stron dokumentu; - oświadczenie T.1 w języku angielskim z jego uwierzytelnionym tłumaczeniem na jeżyk polski. Z powyższych dokumentów wynika, że w styczniu 2019 r. H. zmieniła swoją angielską nazwę na T.1, której od tego czasu używa w obrocie z kontrahentami zagranicznymi. Na potwierdzenie wskazanej okoliczności spółka złożyła dokument "R-712- [...]" oraz uwierzytelnione tłumaczenie z języka angielskiego dwóch pierwszych stron tego dokumentu, sporządzonego w trakcie dochodzenia wszczętego na podstawie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/230 z dnia 19 lutego 2020 r., a z którego wynika, iż "H." i "T.1" to ten sam podmiot, działający obecnie pod nową, zmienioną nazwą. Organ odwoławczy podkreślił, że nie ma sporu pomiędzy spółką a organami celnymi co tego, że H. zmieniła swoją angielską nazwę na T.1. Istota sporu sprowadza się do ustalenia w oparciu o obowiązujące przepisy, czy importowane przez spółkę towary mogą korzystać z indywidulanej stawki cła antydumpingowego 33,8 %. Zgodnie z pkt 179 rozporządzenia Komisji (UE) 2015/83 jeśli przedsiębiorstwo później zmieni swoją nazwę, może wnioskować o stosowanie poszczególnych stawek cła antydumpingowego. Wniosek w tej sprawie należy kierować do Komisji Europejskiej. Wniosek musi zawierać wszystkie istotne informacje, które pozwolą wykazać, że zmiana nie wpływa na prawo przedsiębiorstwa do korzystania ze stawki celnej, która ma wobec niego zastosowanie. Jeśli zmiana nazwy przedsiębiorstwa nie wpływa na prawo do korzystania ze stawki celnej mającej wobec niego zastosowanie, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej opublikowane zostanie ogłoszenie w sprawie zmiany nazwy. Komisja Europejska ustaliła, że istnieją wystarczające dowody na to, że okoliczności, na podstawie których obowiązujące środki zostały wprowadzone wobec dwóch przedsiębiorstw grupy M., T. oraz H. zmieniły się i zmiany te mają charakter trwały. W styczniu 2019 r. T. zmieniło nazwę na T.1 i zwróciło się o uwzględnienie tej zmiany przy stosowaniu obowiązujących środków. Z przedłożonej dokumentacji uzupełniającej wynika jednak, że grupa M. przeszła istotną reorganizację. Biorąc pod uwagę istotne zmiany, które wyszły na jaw w kontekście wniosku dotyczącego zmiany nazwy, uznaje się, że margines dumpingu ustalony dla pierwotnych podmiotów może nie być już odpowiedni dla producentów eksportujących z grupy M. (Zawiadomienie o wszczęciu częściowego przeglądu okresowego środków antydumpingowych stosowanych względem przywozu glutaminianu monosodowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej Dz. Urz. C 35/12 z dnia 24 stycznia 2022 r.). Powyższe potwierdza zmianę nazwy przedsiębiorstwa i fakt, że firma złożyła wniosek do Komisji Europejskiej. Organ odwoławczy zgodził się ze spółką, że dochodzenie dotyczące dumpingu obejmie okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. ("okres objęty dochodzeniem przeglądowym") oraz że postępowanie to do chwili rozstrzygnięcia nie zostało zakończone. Jednakże podkreślenia wymaga że pomimo podjętych przez chińskiego producenta działań, zarówno na dzień wydawania decyzji z 27 lutego 2019 r. oraz decyzji z 28 kwietnia 2022 r., w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nie zostało opublikowane ogłoszenie w sprawie zmiany nazwy. Nawet w sytuacji, gdy faktycznie udowodniono zmianę przedsiębiorstwa, to w rozporządzeniu mowa jest o firmie T. a Komisja Europejska nie ogłosiła zmiany nazwy zgodnie z pkt 179 rozporządzenia Komisji (UE) 2015/83. Odnosząc się do zarzutu spółki, że Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni nie miał podstawy prawnej do cofnięcia swojej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 str. 1 z dnia 10 października 2013 r.; dalej powoływanego w skrócie jako: "UKC") korzystna decyzja zostaje cofnięta lub zmieniona w przypadkach innych niż określone w art. 27, jeżeli jeden lub kilka warunków wymaganych do jej wydania nie zostało spełnionych lub przestało być spełnianych. Z powyższego wynika, że ww. wskazany przepis odnosi się do sytuacji innych niż określone w art. 27 UKC, czyli jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki: decyzja została podjęta na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych informacji; posiadacz decyzji wiedział lub powinien był wiedzieć, że informacje są nieprawidłowe lub niekompletne; decyzja byłby inna, gdyby informacje były prawidłowe i kompletne. Decyzja z dnia 27 lutego 2019 r. została wydana na podstawie warunków wymaganych do jej wydania, które w rzeczywistości nie zostały spełnione (brak w rozporządzeniu Komisji (UE) 2015/83 wymienionego przedsiębiorstwa T.1 oraz brak publikacji przez Komisję Europejską zmiany nazwy przedsiębiorstwa). Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z treścią art. 116 UKC w sytuacji, gdy organ celny omyłkowo przyznał zwrot, pierwotny dług celny zostaje przywrócony, jeżeli nie uległ przedawnieniu na mocy art. 103 ust. 1 UKC. Zgodnie z tym przepisem o długu celnym nie powiadamia się dłużnika po upływie okresu trzech lat od dnia powstania długu celnego. W przedmiotowej sprawie dług celny powstał 28 stycznia 2019 r. i uległ przedawnieniu z dniem 28 stycznia 2022 r. Zatem spółka nie ponosi negatywnej konsekwencji pomyłki organu celnego, który nieprawidłowo zarządził zwrot. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa organ odwoławczy wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia końcowego rozstrzygnięcia, a tym samym została zrealizowana zasada kompletności materiału dowodowego określona w art. 187 § Ordynacji podatkowej. Natomiast w uzasadnieniu decyzji zostały szczegółowo przedstawione przesłanki, którymi kierowały się organy się dokonując rozstrzygnięcia w zakresie cofnięcia swojej decyzji. W sprawie znalazła ponadto pełne odzwierciedlenie zasada swobodnej oceny dowodów określona w art. 191 Ordynacji podatkowej, a organ pierwszej instancji przy ocenie znaczenia i wartości zebranego materiału dowodowego kierował się prawidłami logiki i prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie. Końcowo, wyjaśniając dlaczego decyzja została skierowana do F. Sp. z o.o., organ odwoławczy wskazał, że z Krajowego Rejestru Sądowego (nr [...]) wynika, że 19 kwietnia 2022 r. F. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa przekształcona została w F. Sp. z o.o. zatem na podstawie art. 93a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku art. 66 Prawa celnego F. Sp. z o.o. wstąpiła we wszelkie przewidziane w przepisach prawa i obowiązki przekształcanej F. Sp. z o.o. Sp. komandytowej. W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku F. Sp. z o.o. z siedzibą w O. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając naruszenie: - art. 1 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2015/83 poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w przypadku zmiany samego brzmienia nazwy (firmy) przedsiębiorstwa wskazanego w tym przepisie, dla zastosowania obniżonej stawki ostatecznego cła antydumpingowego konieczne jest opublikowanie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ogłoszenia w sprawie zmiany nazwy; - art. 28 ust. 1 oraz art. 23 ust. 3 UKC poprzez cofnięcie decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 27 lutego 2019 r. nr 322000-CDC-GA.4306.4.2019.KL pomimo, że nie zostały spełnione przesłanki określone w ww. przepisach. Uzasadniając swoje zarzuty skarżąca podniosła, że art. 1 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2015/83, ani też żaden inny przepis rozporządzenia, nie wymaga by dla zastosowania określonych w nim stawek oraz kodów dodatkowych nazwa (firma) przedsiębiorstwa nie uległa zmianie. W szczególności nie stanowi o tym również powołany przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pkt 179 rozporządzenia Komisji (UE) 2015/83, zgodnie z którym jeśli przedsiębiorstwo później zmieni swoją nazwę, może wnioskować o stosowanie poszczególnych stawek cła antydumpingowego. Postanowienie to znalazło się w preambule rozporządzenia, a nie w jego części normatywnej, nie może być zatem traktowane jako bezwzględny obowiązek, warunkujący możliwość zastosowania obniżonej stawki ostatecznego cła antydumpingowego, a co najwyżej jako powinność przedsiębiorstwa mającą zagwarantować zgodność treści ww. rozporządzenia ze stanem faktycznym. Nie ulega również wątpliwości, iż zamiarem ustawodawcy unijnego było objęcie obniżoną stawką cła antydumpingowego konkretnych podmiotów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i produkujących glutaminian monosodowy, który następnie importowany jest na terytorium Unii Europejskiej, bez względu na ewentualne późniejsze zmiany w ich nazwie. Przeciwna wykładnia art. 1 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2015/83 prezentowana przez organ w zaskarżonej decyzji jest sprzeczna z zasadami logiki oraz funkcją, jaką spełniać miał powołany przepis. Prowadzi również do sytuacji, że w przypadku nieznacznej nawet zmiany nazwy (firmy) wskazanego w rozporządzeniu podmiotu, do momentu opublikowania przez Komisję Europejską w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ogłoszenia w tym przedmiocie, w tej części przepis jest przepisem martwym, co – biorąc pod uwagę praktykę postępowania przed Komisją – trwać może wiele miesięcy, a nawet lat. Poza nazwą przedsiębiorstwa, które zmieniło nieznacznie swoją angielską nazwę z T. na T.1, nie doszło do żadnych zmian w jego strukturze organizacyjno-prawnej oraz zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, w związku z czym w dalszym ciągu mamy do czynienia z tym samym podmiotem, który wymieniony został w treści art. 1 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2015/83. Tym samym skarżąca uprawniona była do zastosowania w zgłoszeniu celnym nr [...] kodu dodatkowego TARIC A883 oraz obniżonej stawki ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 33,8%. Skarżąca powołując się na treść art. 28 ust. 1 lit. a) UKC podniosła, że dla cofnięcia korzystnej decyzji konieczne jest istnienie w chwili wydawania pierwotnej decyzji nieujawnionych okoliczności faktycznych uniemożliwiających wydanie decyzji o danej treści lub też taka zmiana tych okoliczności, która przesądza o braku spełnienia warunków do jej wydania. Natomiast w niniejszym przypadku wszelkie okoliczności faktyczne będące podstawą wydania przez organ pierwszej instancji decyzji z dnia 27 lutego 2019 r. i warunkujące zastosowanie przez spółkę kodu podstawowego TARIC A833 oraz stawki celnej do obliczeń należnego cła antydumpingowego w wysokości 33,8%, były znane temu organowi w chwili wydawania decyzji (a organ ich nie kwestionował) i do dnia dzisiejszego nie uległy zmianie. Brak było zatem podstaw do zastosowania art. 28 ust. 1 lit. a) UKC. Nadto skarżąca podniosła, że w przepisach unijnego kodeksu celnego wyróżniono kilka rodzajów decyzji wydawanych przez organy celne: decyzje wydawane na wniosek, decyzje wydawane bez uprzedniego wniosku (z urzędu), decyzje korzystne dla osoby zainteresowanej oraz decyzje niekorzystne dla osoby zainteresowanej. W zależności od rodzaju danej decyzji UKC przewiduje różne przesłanki, których spełnienie warunkuje możliwość unieważnienia, cofnięcia lub zmiany decyzji organu. W przypadku decyzji korzystnych wydawanych na wniosek osoby zainteresowanej spełniona musi być przesłanka wskazana w art. 23 ust. 3. Zgodnie z tym przepisem (na który powołał się organ pierwszej instancji w decyzji z dnia 28 kwietnia 2022 r., lecz organ odwoławczy całkowicie pominął ten przepis w swoich rozważaniach), nie naruszając przepisów obowiązujących w innych dziedzinach, określających przypadki, w których decyzje są wadliwe lub nieważne organy celne, które wydały daną decyzję, mogą w każdej chwili ją unieważnić, zmienić lub cofnąć, jeżeli nie jest ona zgodna z przepisami prawa celnego. Warunkiem cofnięcia decyzji korzystnej wydanej na wniosek osoby zainteresowanej, jest więc sprzeczność decyzji z przepisami prawa celnego. W rozpatrywanej sprawie decyzja z dnia 27 lutego 2019 r. nr 322000-CDC-GA.4306.4.2019.KL wydana została w następstwie wniosku z dnia 4 lutego 2019 r., złożonego przez M. Sp. z o.o., działającą z upoważnienia skarżącej. Bez wątpienia decyzja ta jest decyzją korzystną dla skarżącej. Ponadto nie ulega wątpliwości, iż nie jest ona rażąco niezgodna z przepisami prawa celnego, a w szczególności z postanowieniami rozporządzenia Komisji (UE) 2015/83, skoro skarżąca nabyła importowane towary od przedsiębiorstwa wymienionego w tym rozporządzeniu, które jedynie nieznacznie zmieniło brzmienie swojej firmy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 259; powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W wyniku tak przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne, do postępowania w sprawach celnych nie mają zastosowania przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa dotyczące nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji administracyjnej, która uzyskała walor ostateczności. Przepis art. 23 ust. 3 UKC stanowi z kolei, że nie naruszając przepisów obowiązujących w innych dziedzinach, określających przypadki, w których decyzje są wadliwe lub nieważne, organy celne, które wydały daną decyzję, mogą w każdej chwili ją unieważnić, zmienić lub cofnąć, jeżeli nie jest ona zgodna z przepisami prawa celnego. Ponadto, zgodnie z art. 28 ust. 1 lit. a) UKC korzystna decyzja zostaje cofnięta lub zmieniona w przypadkach innych niż określone w art. 27 jeżeli jeden lub kilka warunków wymaganych do jej wydania nie zostało spełnionych lub przestało być spełnianych. Tryb przewidziany w sposób ogólny w art. 23 ust. 3 UKC jest swoistym "trybem nadzwyczajnym", który pozwala na wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu celnego w trybie innym niż odwoławczy. Pozwala on organom celnym unieważnić, zmienić bądź cofnąć swoje decyzje obarczone wadami, przy spełnieniu przewidzianej w nim przesłanki (oraz ewentualnie – przesłanek dodatkowych). Należy w tym miejscu wskazać, że w przypadku trybu przewidzianego w art. 23 ust. 3 UKC ustawodawca unijny posłużył się ogólnym pojęciem "niezgodności z przepisami prawa celnego". W art. 5 punkt 2 UKC wskazano, że "przepisy prawa celnego" oznaczają ogół aktów prawnych obejmujący: a) niniejszy kodeks oraz przepisy uzupełniające lub wykonawcze przyjęte na szczeblu unijnym lub krajowym; b) wspólną taryfę celną; c) przepisy ustanawiające unijny system zwolnień celnych; d) umowy międzynarodowe zawierające przepisy z zakresu prawa celnego, jeżeli mają one zastosowanie w Unii; e) rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2399 19 oraz przepisy uzupełniające lub wykonawcze do niego. Co istotne, w regulacjach UKC nie zdefiniowano pojęcia braku zgodności z przepisami prawa celnego. W ocenie Sądu przyjąć należy, że brak zgodności z przepisami prawa celnego nie musi mieć charakteru rażącego naruszenia prawa celnego. Zawarte w art. 23 ust. 3 UKC pojęcie niezgodności z przepisami prawa celnego należy odnosić do sytuacji, w których wydane rozstrzygnięcie stoi w istocie w wyraźnej sprzeczności z treścią obowiązujących przepisów prawa celnego. W ocenie Sądu, kwestionowana przez skarżącą decyzja nie narusza wskazanych w petitum skargi przepisów. Po pierwsze wskazać należy, że przedsiębiorstwu T., wobec spełnienia wszystkich kryteriów określonych w art. 9 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. U. UE L z 1996 r., poz. 56.1 ze zm.; dalej jako "rozporządzenie podstawowe") przyznano tzw. "traktowanie indywidualne", co wynika wprost z punktów 27 – 29 oraz 40 – 41 preambuły jak i z art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 492/2008 z dnia 3 czerwca 2008 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz glutaminianu sodu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE L z 2008 r., poz. 144/14 ze zm.). Z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego wynikało, że cło antydumpingowe nakłada się w odpowiedniej wysokości dla każdego przypadku, w sposób niedyskryminujący, na przywóz towarów ze wszystkich źródeł, co do którego stwierdzono, że jest dumpingowy i powoduje szkodę, z wyłączeniem przywozu towarów ze źródeł, z których zobowiązania na podstawie niniejszego rozporządzenia zostały przyjęte. Rozporządzenie nakładające cło określa wysokość cła dla każdego dostawcy lub, jeżeli jest to niewykonalne oraz ogólnie, w przypadku zastosowania art. 2 ust. 7 lit. a), dla danego państwa dostawcy. W przypadku gdy stosuje się art. 2 ust. 7 lit. a), ustala się jednakże indywidualne cło dla eksporterów, którzy mogą udowodnić, na podstawie należycie uzasadnionych roszczeń, że: a) w przypadku przedsiębiorstw, będących całkowicie lub częściowo własnością spółek zagranicznych lub wspólnych przedsiębiorstw, eksporterzy mają swobodę wycofywania do kraju kapitału i zysków; b) ceny eksportowe i wywożone ilości oraz warunki sprzedaży są swobodnie ustalane; c) większość udziałów znajduje się w posiadaniu osób prywatnych i że urzędnicy państwowi znajdujący się w zarządzie lub zajmujący kluczowe stanowiska kierownicze są w mniejszości lub że spółka jest wystarczająco niezależna od interwencji państwa; d) operacje wymiany są dokonywane po kursie rynkowym; oraz e) interwencja państwa nie pozwala na obejście środków antydumpingowych, jeżeli indywidualni eksporterzy korzystają z różnych stawek celnych. Determinantem powyższego było, w korelacji do tymczasowego marginesu dumpingu wyrażonego jako odsetek ceny CIF na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, określenie stawki cła antydumpingowego na poziomie 33,8 % stosowanej do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem w przypadku przywozu glutaminianu monosodowego objętego kodem CN ex 2922 42 00 (TARIC 2922 42 00 10) i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej. Stan ten został utrzymany rozporządzeniem Rady (WE) nr 1187/2008 z dnia 27 listopada 2008 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz glutaminianu monosodowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE L z 2008 r., poz. 322.1). W punktach 64 i 65 preambuły do tego rozporządzenia zapisano, że indywidualne stawki cła antydumpingowego dla przedsiębiorstw określone w niniejszym rozporządzeniu zostały określone na podstawie ustaleń niniejszego dochodzenia. Odzwierciedlają one zatem sytuację ustaloną podczas dochodzenia, dotyczącą tych przedsiębiorstw. Stawki te (w przeciwieństwie do ceł obowiązujących dla całego kraju i stosowanych w odniesieniu do "wszystkich innych przedsiębiorstw") mają zastosowanie wyłącznie do przywozu towarów pochodzących z kraju, którego dotyczy postępowanie, i wyprodukowanych przez określone przedsiębiorstwa, a zatem przez określone podmioty prawne. Przywożone produkty wytworzone przez inne przedsiębiorstwa, których nazwa i adres nie zostały wymienione w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, łącznie z podmiotami powiązanymi z przedsiębiorstwami konkretnie wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i do ich produktów stosowane są stawki dla "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw (punkt 64). Z kolei wszelkie wnioski o zastosowanie wspomnianych indywidualnych stawek cła antydumpingowego dla przedsiębiorstw (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po utworzeniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) należy kierować do Komisji wraz ze wszystkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności dotyczącymi wszelkich zmian w zakresie działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą krajową i eksportową, wynikających np. z wyżej wspomnianej zmiany nazwy lub zmiany podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą. W razie potrzeby rozporządzenie zostanie odpowiednio zmienione poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła (punkt 65). W dniu 23 stycznia 2015 r. weszło z kolei w życie rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2015/83 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz glutaminianu monosodowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009. Zgodnie z punktem 179 preambuły do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/83 jeśli przedsiębiorstwo później zmieni swoją nazwę, może wnioskować o stosowanie poszczególnych stawek cła antydumpingowego. Wniosek w tej sprawie należy kierować do Komisji. Wniosek musi zawierać wszystkie istotne informacje, które pozwolą wykazać, że zmiana nie wpływa na prawo przedsiębiorstwa do korzystania ze stawki celnej, która ma wobec niego zastosowanie. Jeśli zmiana nazwy przedsiębiorstwa nie wpływa na prawo do korzystania ze stawki celnej mającej wobec niego zastosowanie, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej opublikowane zostanie ogłoszenie w sprawie zmiany nazwy. Mając na uwadze realia sprawy podkreślić należy, że Komisja Europejska pomimo złożenia stosownego wniosku nie ogłosiła zmiany nazwy (z T. na T.1), zgodnie z opisanym wyżej punktem 179 preambuły do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/83. Za niezasadny uznać zatem należy zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2015/83 poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w przypadku zmiany samego brzmienia nazwy (firmy) przedsiębiorstwa wskazanego w tym przepisie, dla zastosowania obniżonej stawki ostatecznego cła antydumpingowego konieczne jest opublikowanie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ogłoszenia w sprawie zmiany nazwy. W ocenie Sądu nie można tracić z pola widzenia, że formalna zmiana nazwy nie może determinować automatycznego uznania, że określone preferencje podyktowane spełnianiem opisanych wyżej warunków umożliwiających traktowanie danego podmiotu w sposób indywidulany (w perspektywie przypisania określonych, niższych stawek cła antydumpingowego) nadal obowiązują. Należy w tym miejscu podkreślić, że w Zawiadomieniu o wszczęciu częściowego przeglądu okresowego środków antydumpingowych stosowanych względem przywozu glutaminianu monosodowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej; Dz. Urz. C 35/12 z dnia 24 stycznia 2022 r.) Komisja Europejska wskazała wprost na ustalenie, że istnieją wystarczające dowody na to, że okoliczności, na podstawie których obowiązujące (a zatem dotychczasowe, w tym w zakresie stawki preferencyjnej – przyp. Sądu) środki zostały wprowadzone wobec dwóch przedsiębiorstw grupy M., T. oraz H. zmieniły się i zmiany te mają charakter trwały. W Zawiadomieniu tym wskazano ponadto, że w styczniu 2019 r. T. zmieniło nazwę na T.1 i zwróciło się o uwzględnienie tej zmiany przy stosowaniu obowiązujących środków. Z przedłożonej dokumentacji uzupełniającej wynika jednak (podkreślenie Sądu), że grupa M. przeszła istotną reorganizację. Biorąc pod uwagę istotne zmiany, które wyszły na jaw w kontekście wniosku dotyczącego zmiany nazwy, uznaje się, że margines dumpingu ustalony dla pierwotnych podmiotów (a zatem dla H. oraz T. - podkreślenie Sądu) może nie być już odpowiedni dla producentów eksportujących z grupy M. Jeżeli zatem w treści rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/83 stawka cła antydumpingowego w wysokości 33,8 % została wprost powiązana z przywozem glutaminianu monosodowego wyprodukowanego przez określony podmiot (w tym przypadku T., któremu na tle ustalonych określonych okoliczności faktycznych z uwagi na spełnienie przez ten podmiot normatywnie określonych przesłanek przyznano indywidualne traktowanie) późniejsze działania reorganizacyjne dotyczące tego przedsiębiorstwa muszą być kompleksowo ocenione w perspektywie dalszego stosowania przyznania indywidualnego traktowania. Innymi słowy konieczną jest analiza informacji, które pozwolą wykazać, że działania reorganizacyjne nie wpływają na prawo przedsiębiorstwa do korzystania ze stawki celnej, która ma wobec niego zastosowanie. Analogicznie postrzegać należy sytuację ze zmianą nazwy przedsiębiorstwa. W tym przypadku dane przedsiębiorstwo winno przedłożyć wniosek zawierający wszystkie istotne informacje, które pozwolą wykazać, że zmiana nie wpływa na prawo przedsiębiorstwa do korzystania ze stawki celnej, która ma wobec niego zastosowanie. W realiach sprawy, mając na uwadze treść opisanego wyżej punktu 179 preambuły do rozporządzenia nr 2015/83 jak i treść wyżej opisanego Zawiadomienia nie można obiektywnie uznać, że decyzja z dnia 27 lutego 2019 r. była decyzją prawidłową, skoro organ mocą tej decyzji określił nieprawidłową stawkę cła antydumpingowego na poziomie 33,8 % (stawka dla indywidualnie wskazanych przedsiębiorstw) zamiast stawki prawidłowej, to jest 39,7 % (dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw). W sprawie ma bowiem fundamentalne znaczenie okoliczność, że późniejsza zmiana nazwy przedsiębiorstwa na T., nie została z uwagi na wątpliwości co do utrzymania marginesu dumpingu ustalonego dla pierwotnych podmiotów, formalnie ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Pomimo tego, że formalnie T.1 to ten sam podmiot, co T. znaczenie ma okoliczność uznania, że margines dumpingu ustalony dla pierwotnych podmiotów (a zatem dla T.) przed opisanymi wyżej działaniami reorganizacyjnymi w żadnej mierze nie uległ zmianie. W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut z punktu drugiego petitum skargi. Jak wskazano wyżej, zawarte w art. 23 ust. 3 UKC pojęcie niezgodności z przepisami prawa celnego należy odnosić do sytuacji, gdy wydane rozstrzygnięcie stoi w wyraźniej sprzeczności z treścią obowiązujących przepisów prawa, regulujących materię, której dane rozstrzygnięcie dotyczy. W realiach rozpatrywanej sprawy nie ma wątpliwości, uwzględniwszy jej stan faktyczny, że decyzja 27 lutego 2019 r. nie mogła być przez organ pierwszej instancji wydana z uwagi na to, że nie spełnione zostały warunki wymagane do jej wydania. W ocenie Sądu nie ma przy tym znaczenia argumentacja skarżącej przedstawiona w uzasadnieniu wniesionej skargi, że wskazana decyzja nie jest "rażąco niezgodna" z przepisami prawa celnego w szczególności z postanowieniami rozporządzenia 2015/83. W ocenie Sądu, brak zgodności z przepisami prawa celnego, o którym mowa w art. 23 ust. 3 UKC nie musi być bowiem skorelowany wyłącznie z przypadkami rażącego naruszenia prawa celnego. Warunku kwalifikowanej niezgodności (rażącego naruszenia prawa), dającego organowi celnemu możliwość wycofania wydanej decyzji z obrotu prawnego nie przewiduje bowiem ani ustawa – Prawo celne ani regulacje zawarte w UKC. W związku z powyższym uznać należy, że prawidłowe stwierdzenie wadliwości decyzji z dnia 27 lutego 2019 r. dokonane w prowadzonym postępowaniu uzasadniało wycofanie tej decyzji z obrotu prawnego. Uznawszy zatem zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.) Sąd oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.