III SA/Gd 640/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2017 r. sprawy ze skargi K. F. na czynność Starosty [...] z dnia 15 kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do odbycia szkolenia dla kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej niezawodowej postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku z dnia 8 grudnia 2016 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 640/16.

Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi K. F., stwierdził bezskuteczność czynności Starosty z dnia 15 kwietnia 2016 r., nr [...] oraz zasądził od Starosty na rzecz skarżącej koszty postępowania. Sporządzono z urzędu uzasadnienie tego orzeczenia, które doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 3 stycznia 2017 r., a w dniu 4 stycznia 2017 r. organowi. Pełnomocnik skarżącej wnioskiem z dnia 16 stycznia 2017 r. zwróciła się do Sądu z wnioskiem o uzupełnienie wyroku w zakresie rozstrzygnięcia jej wniosku o uznanie jej uprawnienia do odbycia szkolenia dla kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej (pismo zostało złożone osobiście w powyższej dacie). W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że w skardze złożyła dwa wnioski - jeden o uchylenie zaskarżonej czynności, drugi o uznanie uprawnienia skarżącej do odbycia szkolenia dla kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej. Zdaniem skarżącej, Sąd w wyroku nie ustosunkował się do jej wniosku o uznanie jej uprawnienia, dlatego zachodzi konieczność uzupełnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Należy zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które - co istotne - odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku, nie zaś do ich uzasadnienia. Strona może żądać uzupełnienia wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu, np. rozstrzygnięcia w trybie art. 152 p.p.s.a. (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie II, Wolters Kluwer Polska, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006, str. 340) lub co do kosztów postępowania. Termin do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku został przez pełnomocnika skarżącej zachowany. W niniejszej sprawie Sąd w wyroku z dnia 8 grudnia 2016 r. orzekł o żądaniu skargi uznając, że podlega ona uwzględnieniu i z tego powodu stwierdził bezskuteczność czynności organu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wyjaśnił, że zaskarżona w skardze czynność mieści się w katalogu czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., przy czym narusza dyspozycję art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 575). Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub czynność lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Dalej w § 2 przepis ten stanowi, że w sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa. Z brzmienia powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że Sąd "może" uznać uprawnienie, zatem przepis art. 146 § 2 p.p.s.a. nie obliguje Sądu do zamieszczenia w orzeczeniu uwzględniającym skargę na akt lub czynność dodatkowego rozstrzygnięcia w zakresie uznania uprawnienia. Sąd nie ma więc takiego obowiązku (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2012 r. sygn. akt III SA/Wr 591/11, dostępne w CBOSA). Na marginesie można zauważyć, że z uzasadnienia wyroku wynika, że organ powinien dokonać ponownej wstępnej akceptacji w oparciu tylko o warunki, o których mowa w art. 42 ust. 1 i ust. 2 cyt. ustawy, zaś opinia powinna zostać sporządzona przez psychologa spełniającego wymogi określone w tej ustawie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 157 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.