III SA/Gd 568/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant: Referent Dagmara Szymańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 6 maja 2022 r. nr 2201-IOA.4246.4.2022.15 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej posiadaczowi zależnemu lokalu, w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 29 grudnia 2021 r. nr 328000-COP.4246.160.2021.9.EW oraz umarza postępowanie administracyjne; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz skarżącego M. T. kwotę 6 417 (sześć tysięcy czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni decyzją z dnia 29 grudnia 2021 r. nr 328000-COP.4246.160.2021.9.EW nałożył na M. T. (dalej zwanego także "stroną" lub "skarżącym"), jako posiadacza zależnego lokalu na rogu ulic P. i M. we W., w którym znajdowały się dwa niezarejestrowane automaty do gier marki Skill Test, karę pieniężną w wysokości 200.000 zł. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 207 § 1, § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) – dalej jako "o.p.", art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 3-5, art. 6 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 89 ust. 4 pkt 3, art. 90 ust. 1 pkt 1, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 471 ze zm.) – dalej jako "u.g.h.", oraz 33 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 422 ze zm.). Uzasadniając decyzję organ wskazał, że w dniu 14 lipca 2017 r. funkcjonariusze celno-skarbowi przeprowadzili kontrolę przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o której mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w lokalu na rogu ulic P. i M. we W. Kontrolujący ustalili wówczas, że w lokalu znajdowały się dwa automaty do gier. W toku postępowania organ dopuścił dowody zgromadzone w czasie kontroli urządzania gier na automatach oraz w toku postępowania karnoskarbowego RKS [...]. Z ustaleń kontroli wynika, że w wymienionym lokalu znajdowały się dwa automaty do gry Skill Test o oznaczonych numerach, włączone i gotowe do gry. Automaty nie posiadały oznaczeń związanych z wydaniem dla nich poświadczeń rejestracji oraz stosownych zezwoleń na urządzanie gier. Funkcjonariusze dokonali oględzin automatów oraz przeprowadzili eksperymenty odtworzenie gier. Automaty posiadały monitory, przyciski do sterowania grami, wrzutniki monet i akceptory banknotów, a także rynny wyrzutu monet. Kara pieniężna została nałożona m.in. w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., który stanowi, że karze pieniężnej podlega posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa. Warunkiem koniecznym zastosowania tego przepisu prawa jest zatem wykazanie, że: w lokalu będącym przedmiotem posiadania zależnego były automaty go gier w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, automaty te nie były zarejestrowane w myśl przepisów ww. aktu prawnego, podmiot podlegający karze pieniężnej był posiadaczem zależnym lokalu. Organ uznał, że w sprawie zostały spełnione wskazane w tym przepisie przesłanki. Zaważył przy tym, że w piwnicy baru na rogu ulic P. i M. świadczono usługi, tj. prowadzona była działalność usługowa, polegająca na oferowaniu gier na niezarejestrowanych automatach do gier. Przesłuchany właściciel budynku, określił budynek jako mieszkalno-usługowy, z czego nie można było wywieść, iż piwnica jest lokalem mieszkalnym, ponieważ stanowiła ona lokal usługowy, w którym udostępniano automaty do gier, ale także stanowiła część lokalu usług gastronomicznych (magazyn) tak więc stanowiła lokal usługowy. Przesłuchiwany w dniu kontroli M. T. zeznał, że jest przedsiębiorcą i prowadzi w przedmiotowej piwnicy działalność. W związku z powyższym lokal ten, uznać należy za lokal, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. Organ dokonał analizy kwestii dotyczącej ustalenia podmiotu będącego posiadaczem zależnym przedmiotowego lokalu w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego podkreślając, że strona wynajmowała lokal od właściciela budynku od czerwca do końca sierpnia 2017 r., a część lokalu podnajmowała. Wynajęcie lokalu potwierdza jego właściciel – J. B., który dodał, że piwnica w której znajdowały się zabrane przez funkcjonariuszy automaty do gier znajduje się w należącym do niego, nieoznakowanym numerem budynku. Zeznał również, że piwnicę udostępnił stronie w 2016 r., w celu przechowywania półproduktów potrzebnych do prowadzenia lodziarni. Na wynajęcie lokalu właściciel nie zawarł żadnej pisemnej umowy najmu/dzierżawy. W toku postępowania karnoskarbowego uzyskano umowę najmu z dnia 1 czerwca 2017 r. zawartą pomiędzy M. T. a R. Zgodnie z zapisami umowy powierzchnia najmu wynosiła 2 m2. Zapis § 1 pkt 3 umowy wskazuje na to, iż na wynajętej od strony powierzchni prowadzona była działalność gospodarcza w zakresie zarobkowej eksploatacji konsoli do gier zręcznościowych o nazwie "Skill Test". Najemca na postawie umowy zobowiązany był płacić wynajmującemu czynsz w wysokości 200 zł miesięcznie, a pierwszy czynsz zapłacony miał być do 1 lipca 2017 r. Wynajem części lokalu nie spowodował, że pomieszczenie to stało się samodzielnym lokalem, gdyż w dalszym ciągu pozostawało częścią składową całego lokalu, w którym strona przechowywała półprodukty oraz z którego korzystała bez ograniczeń. W tak ustalonych okolicznościach organ uznał, że strona była posiadaczem zależnym lokalu położonego w W. na rogu ulic P. i M., także w dniu kontroli. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż posiadanie przedmiotowego lokalu ma charakter posiadania zależnego, o którym mowa w art. 336 Kodeksu cywilnego ("k.c."). Zdaniem organu orzekającego zaistniały zatem przesłanki, aby na podstawie art.89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. nałożyć na stronę karę pieniężną, która zgodnie z art. 89 ust. 4 pkt 3 wskazanej ustawy wynosi 100.000 zł od każdego automatu. Strona odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji zarzucając, naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 120, art. 121 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 o.p. w zw. z art. 91 u.g.h. poprzez: - nieustalenie w sposób dokładny i wyczerpujący stanu faktycznego sprawy oraz nieuwzględnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, co skutkowało błędnym przyjęciem, że strona jest posiadaczem zależnym piwnicy i że prowadzi w lokalu działalność usługową, podczas gdy faktycznie podnajął on piwnicę innemu podmiotowi, zaś sam nie wykorzystywał jej do prowadzenia działalności usługowej, handlowej lub gastronomicznej; - dowolne i subiektywne podejście do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rzetelnej analizy materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, co doprowadziło do ukarania strony, a nie podnajemcy lokalu (piwnicy). Ponadto wskazano na naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że piwnica stanowi lokal, w którym prowadzona jest działalność usługowa, handlowa lub gastronomiczna, w sytuacji gdy piwnica nie jest samodzielnym lokalem, a jedynie pomieszczeniem przynależnym do budynku mieszkalnego, za który odpowiedzialność ponosi posiadacz samoistny -właściciel budynku. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p., art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 3-5, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 pkt 3, art. 90 ust 1 pkt 1, art. 91 u.g.h., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie budzi wątpliwości w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy i daje podstawę do uznania, że odwołujący się był posiadaczem zależnym lokalu, w którym w dniu 14 lipca 2017 r. urządzane były gry hazardowe na nielegalnych automatach i prowadzona była działalność usługowa. Weryfikując prawidłowość poczynionych ustaleń, nie można zakwestionować zgromadzonych dowodów. Organ odwoławczy wskazał, że ustawodawca nie wprowadził jednolitej definicji "lokalu". Niemniej jednak, mając na względzie leksykalne znaczenie tego słowa, można wskazać takie cechy, które pozwolą odkodować jego znaczenie. W ocenie sądu pojęcie lokalu oznacza pomieszczenie, które zostało w wyraźny sposób wydzielone za pomocą stałych przegród (ścian), przeznaczone jednocześnie do pobytu osób w celach mieszkalnych lub związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem organu bezspornym jest, iż posiadaczem zależnym lokalu (piwnicy), w którym w dniu 14 lipca 2017 r. znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier był M. T. Potwierdzają to znajdujące się w aktach sprawy zeznania strony i świadków oraz umowa najmu z dnia 1 czerwca 2017 r., której przedmiotem jest powierzchnia 2 m2 lokalu przy ul. M. we W. Przy czym nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy jest to, czy strona czerpała korzyści finansowe z tytułu najmu powierzchni lokalu lub też umożliwiała urządzanie gier hazardowych, ale ważne jest samo udostępnienie lokalu, w którym prowadzona jest działalność usługowa i w którym eksploatowano niezarejestrowane automaty do gier. Organ odwoławczy potwierdził stanowisko wyrażone przez organ pierwszej instancji, że w przypadku prowadzenia działalności polegającej wyłącznie na oferowaniu gier na niezarejestrowanych automatach do gier, przedmiotem działalności jest działalność usługowa. Tym samym lokal, w którym oferowane są gry na automatach, stanowi lokal, w którym prowadzona jest działalność usługowa w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. W podsumowaniu organ odwoławczy powtórzył, że strona była posiadaczem zależnym lokalu we W. na rogu ulic P. i M. (dalszy podnajem dotyczył jedynie części lokalu), w lokalu tym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier i prowadzona była tam działalność usługowa. Zostały zatem spełnione przesłanki nałożenia kary pieniężnej w kwocie 200 000 zł, określone w art. 89 § 1 pkt 3 u.g.h. M. T. nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a mianowicie: art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, w której ów organ dokonał dowolnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, a następnie błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji sprzecznej z prawem, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że skarżący podnajął część lokalu innemu podmiotowi i nie posiadał świadomości o umieszczeniu w nim niezarejestrowanych automatów do gier, a zatem nie powinien ponosić odpowiedzialności posiadacza zależnego na podstawie art. 89 § 1 pkt 3 u.g.h.; art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, w której ów organ nie dokonał wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i zaniechał ustalenia istotnych okoliczności sprawy, w tym przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącego i przeanalizowania załączonych do akt sprawy zdjęć, które świadczą o tym, że podnajęta część piwniczna lokalu miała charakter autonomiczny, gdyż miała odrębne wejście i nie można było do niej dotrzeć przez lodziarnię, jak również skarżący nie świadczył żadnych usług na rzecz swoich klientów w piwnicy lokalu, którego posiadanie faktyczne skarżący w całości przeniósł na postawie umowy najmu na podnajemcę R., naruszenie prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. w zw. z art. 336 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że skarżący jest posiadaczem zależnym piwnicy oraz prowadzi w niej działalność usługową w rozumieniu tego przepisu w sytuacji, gdy skarżący podnajął piwnicę innemu podmiotowi, zaś sam nie wykorzystywał jej do prowadzenia jakiejkolwiek działalności. W świetle tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Skarżący podkreślił, że organ błędnie przyjął na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że skarżący prowadził w ww. lokalu działalność usługową w rozumieniu przepisu art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. Wskazać bowiem należy, że skarżący w wynajmowanej piwnicy nie prowadził działalności usługowej, handlowej czy gastronomicznej. Brzmienie regulacji prowadzi do logicznego wniosku, że celem ustawodawcy jest ukaranie posiadacza zależnego, który uzyskuje z obecności automatów dodatkowy zysk. Tak też przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych. Tymczasem skarżący nie świadczył żadnych usług na rzecz swoich klientów ( prowadził jedynie na ulicy lodziarnię), a co więcej pomieszczenie piwniczne ma odrębne wejście i nie można do niego dotrzeć przez lodziarnię - jest to całkowicie odrębne pomieszczenie z odrębnym wejściem, przez co klienci skarżącego nigdy nie wchodzili do pomieszczenia piwnicznego po to, aby skorzystać z usług świadczonych przez skarżącego. Nawet organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, że skarżący korzystał z pomieszczenia piwnicznego jako magazynu, w którym składował swoje rzeczy. Ponadto organowi znany był fakt, iż skarżący podnajmuje piwnicę czeskiemu przedsiębiorstwu, który to podmiot zamontował i posiadał automaty, lecz mimo powyższego uznano, że to odwołujący jest posiadaczem zależnym lokalu, w którym prowadzona jest działalność usługowa i to na niego nałożono karę pieniężną, gdy w rzeczywistości posiadaczem zależnym (faktycznie prowadzącym działalność w ww. lokalu) jest wymienione wyżej przedsiębiorstwo. Dodatkowo piwnica nie jest samodzielnym lokalem, lecz pomieszczeniem przynależnym do budynku, który ma właściciela. Samoistny posiadacz nie użyczył skarżącemu całości lokalu mieszkalno-usługowego, a jedynie pomieszczenie do niego przynależne, co prowadzi do wniosku, że nie wyzbył się posiadania, tj. nie przekazał całego budynku mieszkalno-użytkowego w posiadanie zależne, zatem nie sposób przypisać odpowiedzialności skarżącemu. Skarżący nie posiadał wiedzy, że automaty umieszczone w piwnicy są nielegalne, a także nie czerpał jakiegokolwiek zysku z tych automatów, gdyż jedynie otrzymywał od przedsiębiorstwa symboliczną kwotę z tytułu czynszu najmu w wysokości 200 zł miesięcznie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a.") stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekając w tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczyła oceny, czy na skarżącego można było nałożyć karę pieniężną na podstawie art. 89 ust.1 pkt 3 u.g.h. W związku z tak określoną istotą sporu koniecznym było przeprowadzenie kontroli prawidłowości wykładni oraz zastosowania przez organy administracji publicznej art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., z którego wynika, że karze pieniężnej podlega posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa. Przepis ten został wprowadzony do porządku prawnego ustawą z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 88). W uzasadnieniu projektu tej ustawy stwierdzono, że "projekt przewiduje możliwość nałożenia kary administracyjnej na zależnych lub samoistnych posiadaczy lokali, w których znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w których prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa. Liczne przypadki czerpania przez posiadacza lokalu korzyści finansowych z urządzanych w nim gier na automatach skłoniły projektodawcę do wprowadzenia powyższej zmiany. Z jednej strony przepis przewiduje karanie osób bezpośrednio zaangażowanych w nielegalne organizowanie gier na automatach, a z drugiej strony nie przewiduje automatycznej odpowiedzialności osób posiadających tytuł prawny lokalu. Wskazać przy tym należy, że np. właściciel lokalu oddanego w posiadanie zależne będzie podlegał karze w przypadku zaangażowania w urządzanie nielegalnych gier na automatach" (pkt 6 rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw; druk sejmowy nr 795 z dnia 1 sierpnia 2016 r.). Zatem na skutek wskazanej powyżej nowelizacji ustawodawca zdecydował się rozszerzyć z dniem 1 kwietnia 2017 r., katalog podmiotów podlegających karze pieniężnej za naruszenie przepisów regulujących rynek gier hazardowych o posiadacza zależnego lokalu (art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h.) oraz o posiadacza samoistnego lokalu (art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h.) zastrzegając jednak, że odpowiedzialność wynikająca z tych przepisów uzależniona jest od prowadzenia w tym lokalu określonych rodzajów działalności. Zdaniem Sądu materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy pozwala na przypisanie skarżącemu przymiotu posiadacza zależnego piwnicy, w której znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier. Uzyskał on bowiem władanie nad tym pomieszczeniem na podstawie umowy najmu lub użyczenia zawartej z właścicielem. Aby jednak zastosować art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. jako podstawę prawną do nałożenia na dany podmiot kary pieniężnej organ winien wykazać, że w lokalu, w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier, prowadzona była określonego rodzaju działalność: gastronomiczna, handlowa lub usługowa. Chodzi przy tym o działalność wykonywaną faktycznie w dniu, w którym ustalono w lokalu obecność niezarejestrowanych automatów. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organów obu instancji, że przedmiotem działalności usługowej w rozumieniu analizowanego przepisu może być "nielegalne urządzanie gier na automatach". Prowadziłoby to do absurdalnych rezultatów – unicestwiających znaczenie przesłanki prowadzenia działalności gastronomicznej, handlowej lub usługowej, gdyż w każdym przypadku, w którym w danym lokalu zostałyby wykryte działające automaty do gier, przesłanka zastosowania omawianego przepisu byłaby spełniona. Istnienie wówczas w analizowanym przepisie przesłanki działalności gastronomicznej, handlowej lub usługowej nie dałoby się pogodzić z założeniem racjonalności prawodawcy. Skoro zatem w art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. wskazano konkretne rodzaje działalności gospodarczej, to uznać należy, że w odniesieniu do posiadaczy lokali (nieurządzających gier na automatach) sankcjonowane są nie wszystkie przypadki ujawnienia w posiadanych przez nich lokalach automatów do gier hazardowych, lecz tylko takie, gdy automaty znajdują się w lokalach, w których prowadzona jest wskazana w ustawie działalność gospodarcza. Ograniczenie to ma na celu przeciwdziałanie sytuacji, w której w lokalach gastronomicznych, barach czy sklepach umieszczane są nielegalne automaty po to, by klienci korzystający z tych lokali i prowadzonej w tych lokalach działalności gastronomicznej, handlowej lub usługowej, korzystali także z dodatkowej atrakcji w postaci gry na automatach. Zatem musi to być działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa opierająca się na innej niż gra na automatach ofercie skierowanej do otwartej grupy klientów. W tej sytuacji uznać należy, że w myśl art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., karze pieniężnej podlega posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier hazardowych i w którym jednocześnie prowadzona jest inna działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa skierowana do klientów zewnętrznych i dla nich dostępna. Nie jest wówczas istotne, kto urządza na automatach gry hazardowe, czyją są one własnością i czy są przedmiotem jakiś praw rzeczowych lub obligacyjnych. Tymczasem w realiach rozpoznawanej sprawy, w dniu kontroli nie ujawniono, by w piwnicy budynku na rogu ulic P. i M. we W. poza grą na automatach prowadzona była jakakolwiek inna działalność skierowana do klientów z zewnątrz. Piwnica ta bezspornie pełniła funkcje magazynowe dla lodziarni prowadzonej przez skarżącego. Skarżący przechowywał tam produkty niezbędne do prowadzenia sezonowej lodziarni i nie ma żadnych danych, by przyjąć, że klienci lodziarni mieli dostęp do pomieszczenia piwnicznego, w którym znajdowały się automaty do gier. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego w postaci art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., co obligowało Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., do uchylenia decyzji organów obu instancji, o czym orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Jednocześnie mając na uwadze fakt, że skarżącemu nie można przypisać odpowiedzialności, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. Sąd na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 208 § 1 o.p. orzekł jak w punkcie drugim sentencji wyroku o umorzeniu postępowania administracyjnego. O kosztach postępowania orzeczono jak w punkcie trzecim sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę (łącznie 6.417 zł) składa się kwota wynagrodzenia reprezentującego skarżącego adwokata (5.400 zł), ustalona zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800), kwota uiszczonego wpisu od skargi (1.000 zł) oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł).