III SA/Gd 548/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody z dnia 16 marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 23 grudnia 2016 r.

Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 23 grudnia 2016 r. odmówił adw. A. S. przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z uwagi na fakt, iż pełnomocnikiem z urzędu wyznaczonym przez Okręgową Radę Adwokacką był P. S., a nie adw. A. S., która była pełnomocnikiem substytucyjnym. W uzasadnieniu wskazano również, iż przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej może nastąpić tylko na wniosek pełnomocnika wyznaczonego przez Okręgową Radę Adwokacką, a nie jego substytuta. W dniu 17 stycznia 2017 r. adw. P. S. złożył wniosek o uzupełnienie wyroku z dnia 24 listopada 2016 r. co do kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, którą świadczył on skarżącemu z urzędu. Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2017 r. referendarz sądowy przyznał adw. P. S. od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 295,20 zł zawierającą podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane za zasadzie prawa pomocy, obejmujące udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji. W dniu 26 stycznia 2017 r. (data stempla pocztowego 23 stycznia 2017 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sprzeciw adw. P. S. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 23 grudnia 2016 r. Zarządzeniem z dnia 21 lutego 2017 r. Sąd zobowiązał pełnomocnika skarżącego do oświadczenia, czy w związku z treścią postanowienia z dnia 25 stycznia 2017 r. podtrzymuje wniesiony sprzeciw od postanowienia z dnia 23 grudnia 2016 r. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie pismem z dnia 9 marca 2017 r. adw. P. S. cofnął sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 23 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Sąd rozpoznając sprzeciw od postanowienia lub orzeczenia referendarza sądowego stosownie do treści art. 260 § 2 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako "p.p.s.a.") orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie zaś z treścią art. 197 § 2 do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Jeżeli zaś nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Stosując odpowiednio przepisy dotyczące cofnięcia skargi, można uznać za dopuszczalne cofnięcie sprzeciwu, które nie zmierza do obejścia prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy orzeczenia referendarza sądowego objętego wadą nieważności. Zgodnie bowiem z treścią art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże są uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-2 (tj. skuteczne cofnięcie skargi, sprzeciwu) tego przepisu stało się bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie wnioskodawca adw. P. S. pismem z dnia 9 marca 2017 r. cofnął sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 23 grudnia 2016 r.. Okoliczność ta sprawia, że postępowanie zainicjowane jego wniesieniem stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 60 p.p.s.a. oraz art. 197 § 2 w zw. z art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.