Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

III SA/Gd 537/26

Postanowienie WSA w Gdańsku z 9 listopada 2026 r., III SA/Gd 537/26 – uprawnienia do kierowania pojazdami

Wynik

Odrzucono skargę

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia
9 listopada 2026
Prawomocne
nie

Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na orzeczenie lekarskie Dyrektora Uniwersyteckiego Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni z dnia 14 lipca 2026 r., nr 105/2026 stwierdzające przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami postanawia odrzucić skargę.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

J.P. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze skargą na orzeczenie lekarskie Dyrektora Uniwersyteckiego Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni z dnia 14 lipca 2026 r., nr 105/2026 stwierdzające przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca zarzuciła rażące naruszenie przepisów procedury administracyjnej oraz ustawy o kierujących pojazdami, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na: 1. Bezprawnym zmuszeniu skarżącej pod szantażem do ponownego (trzeciego) odpłatnego badania psychologicznego i aparatowego w placówce w Gdyni pomimo faktu, że legitymowała się aktualnym, legalnym i bezterminowym orzeczeniem psychologicznym nr [...] wydanym w dniu 18 lutego 2026 r. Dokument ten został wcześniej w pełni uznany przez WK we Wrocławiu i włączony do akt sprawy, przez co temat predyspozycji psychologicznych był prawnie zamknięty. Organ w Gdyni nie miał podstaw prawnych do ponownego orzekania w tym zakresie. 2. Wydaniu orzeczenia w sposób całkowicie sprzeczny z obiektywną dokumentacją medyczną oraz doskonałymi wynikami badań laboratoryjnych, które wykluczają istnienie jakichkolwiek przeciwwskazań zdrowotnych. Wyniki krwi GGTP, AS PAT, A LAT, (1)1 oraz hemoglobina glikowana skarżącej są prawidłowe. Prawidłowy obraz narządów w TK wyklucza problem alkoholowy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz o zobowiązanie organu do zwrotu nienależnie pobranej opłaty za wymuszone badanie psychologiczne. W uzasadnieniu skarżąca zakwestionowała poprawność wydanego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Uniwersyteckiego Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni wniósł odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 – dalej jako p.p.s.a.), ewentualnie o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu skargi Dyrektor Uniwersyteckiego Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni podniósł, że skarga jest niedopuszczalna, bowiem przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie podnosi się, że orzeczenie lekarskie w przedmiocie stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami nie należy do kategorii aktów podlegających kognicji sądów administracyjnych. Orzeczenie lekarskie wydane na podstawie przepisów ustawy o kierujących pojazdami nie jest decyzją administracyjną, postanowieniem administracyjnym ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej. Badania lekarskie przeprowadzane w trybie przepisów rozporządzenia nie jest postępowaniem administracyjnym. Orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie po stronie skarżącej przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami nie stanowi bowiem rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a jedynie stwierdzenie stanu zdrowia osoby badanej. Orzeczenie może zatem podlegać ocenie, ale tylko jako środek dowodowy i dopiero w toku ewentualnego postępowania administracyjnego dotyczącego cofnięcia (lub odmowy przyznania) uprawnień do kierowania pojazdami (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 maja 2011 r. I OSK 837/11). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne - stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. - obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W przedmiotowej sprawie przedmiotem zaskarżenia skarżąca uczyniła orzeczenie lekarskie Dyrektora Uniwersyteckiego Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni z dnia 14 lipca 2026 r., nr 105/2026 stwierdzające przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się w sposób jednolity – i stanowisko to w pełni podziela także sąd orzekający w przedmiotowej sprawie – że tego rodzaju orzeczenie nie należy do żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., w tym w szczególności nie należy do kategorii decyzji administracyjnych, postanowień, czy też innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczycących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 października 2024 r. III SA/Gd 515/24, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 lipca 2016 r. II SA/Ol 956/16; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 października 2016 r. IV SA/Gl 859/16; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2011 r. I OSK 837/11). Orzeczenie jednostki przeprowadzającej badanie lekarskie o istnieniu przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami nie przesądza bowiem samo w sobie o prawach i obowiązkach osoby badanej wynikających z przepisów prawa. Dopiero decyzja administracyjna wydana na postawie takiego orzeczenia przez organ administracji publicznej ma charakter władczy i rozstrzygający. Orzeczenie wydane w przedmiocie stwierdzenia istnienia przeciwskazań zdrowotnych nie rozstrzyga tym samym żadnej sprawy administracyjnej i musi być postrzegane jako środek dowodowy, o którym mowa w art. 76 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691), a zatem podlegający ocenie właściwej dla dokumentów urzędowych dokonywanej przez właściwe organy w ramach ewentualnych postępowań administracyjnych o wydanie lub cofniecie uprawnień do kierowania pojazdami. Skoro zatem zaskarżone przez J. P. orzeczenie nie należy do żadnej z kategorii aktów wymienionych w treści art. 3 § 2 p.p.s.a. i podlegających kontroli ze strony sądu administracyjnego stwierdzić należy, że zachodzi określona w art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przesłanka uzasadniająca odrzucenie skargi. Zgodnie z tym przepisem, sąd odrzuca skargę, gdy zainicjowana taką skargą sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

Informacje o sprawie

Data wpływu
18 września 2026
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Sędziowie
Maja Pietrasik /przewodniczący sprawozdawca/

Powołane przepisy

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny