III SA/Gd 537/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Wojewody z dnia 29 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz adwokata Ł. M. kwotę 295,20 zł. (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) zawierającą należny podatek od towarów i usług – tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu.

W dniu 15 marca 2011 r. T. P. zamieszkały w G. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Decyzją z dnia 20 kwietnia 2012 r. Prezydent Miasta orzekł o utracie przez T. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 7 kwietnia 2012 r. z uwagi na ukończenie w tym dniu przez ww. 65 roku życia. W podstawie prawnej wydanego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji powołał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b) i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.). W odwołaniu od ww. decyzji T. P. wskazał, że status bezrobotnego jest mu niezbędny do ukończenia prac nad rozpoczętymi projektami. Zakwestionowana decyzja Prezydenta Miasta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia 29 maja 2012 r. znak [...] wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 i art. 2 ust. 1 pkt 2 lit b) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że strona osiągając z dniem 7 kwietnia 2012 r. wiek 65 lat nie spełnia definicji "bezrobotnego" zawartej w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W związku z tym – z uwagi na regulację zawartą w art. 33 ust. 4 pkt 1 przedmiotowego aktu prawnego – starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) zobligowany jest pozbawić statusu bezrobotnego. Powyższe oznacza, że wydane rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta z dnia 20 kwietnia 2012 r. było w pełni prawidłowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku T. P. wniósł o zmianę ww. decyzji i przywrócenie posiadanego wcześniej statusu osoby bezrobotnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego podniósł, że chociaż skarżący ukończył 65 rok życia nie nabył prawa do świadczeń emerytalno – rentowych. W związku z tym w realiach sprawy spełniona jest przesłanka określona w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit c) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W myśl art. 134 § 1 ww. aktu normatywnego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody o utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 7 kwietnia 2012 roku. Stosownie do przepisu art. 33 ust.4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który: 1) nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2; Z kolei w myśl art. 2 ust.1pkt 2 lit. b ustawy, "ilekroć w ustawie jest mowa o [...]: bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: - [...] nie ukończyła 60 lat - kobieta lub 65 lat – mężczyzna". Z karty rejestracyjnej bezrobotnego wynika, że skarżący urodził się 7 kwietnia 1947 r. a zatem organy prawidłowo ustaliły, że nie spełnia on wymogu określonego przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wykładnia gramatyczna tego przepisu prowadzi do ustalenia, że mężczyźnie wraz z ukończeniem 65 roku życia nie przysługuje status bezrobotnego. Zasadnie organ odwoławczy wskazał, że podnoszone w odwołaniu okoliczności nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w tej sprawie albowiem obowiązujące przepisy prawa na to nie pozwalają. Sąd nie dopatrzył się możliwości uchylenia skarżonych decyzji na podstawie art. 2 ust.1 pkt 2 lit.c o co wnioskował na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu. Zgodnie ze wskazanym przepisem - bezrobotnym może być również osoba, która nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, a tak według wiedzy pełnomocnika jest w przypadku skarżącego. Wyjaśnić wobec powyższego należy, że dopuszczalne jest zastosowanie tego przepisu wyłącznie do osoby, która w przypadku mężczyzny nie ukończyła 65 lat. Wynika to z brzmienia powołanego przepisu, co oznacza, że w tym przypadku wystarczająca jest wykładnia gramatyczna albowiem regulacja ta nie nastręcza wątpliwości interpretacyjnych. W konkluzji stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem zarówno proceduralnym jak i materialnym. Wobec powyższego, Sąd na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił (pkt I wyroku). O wynagrodzeniu za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu przez adwokata (pkt II wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 ww. ustawy oraz § 19 pkt 1) w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).