III SA/Gd 531/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 marca 2013 r. nr [[...]] w przedmiocie zasiłku celowego oraz zasiłku celowego specjalnego postanawia: odmówić skarżącej przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

W dniu 29 maja 2013 r. M. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 marca 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza, którą odmówiono skarżącej przyznania zasiłku celowego i zasiłku celowego specjalnego. Treść skargi została ograniczona jedynie do wskazania zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 26 czerwca 2013 r. M. W. została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez podpisanie skargi ewentualnie nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi i złożenie w dwóch egzemplarzach pisma procesowego zawierającego określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (uzasadnienie skargi) w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 18 lipca 2013 r.. Zatem termin do uzupełnienia braków skargi upłynął z dniem 25 lipca 2013 r. W zakreślonym terminie skarżąca przedłożyła podpisaną skargę, jednakże nie uzupełniła jej poprzez nadesłanie uzasadnienia skargi. W piśmie procesowym datowanym na dzień 25 lipca 2013 r. skarżąca oświadczyła, że pismo procesowe zawierające pełne uzasadnienie skargi planuje złożyć "po uzyskaniu pomocy profesjonalnego radcy prawnego", o którego przyznanie wniosła do Sądu dnia 2 lipca 2013 r. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 531/13 Sąd odrzucił skargę M. W. z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OZ 286/14 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. W dniu 22 maja 2014 r. pełnomocnik skarżącej wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wskazał, że do czasu rozpatrzenia wniosku o przyznanie pełnomocnika z urzędu skarżąca nie była w stanie samodzielnie uzupełnić skargi o część zawierającą uzasadnienie. W ocenie pełnomocnika, wyłącza to winę skarżącej w uchybieniu terminu ponieważ nawet przy użyciu największego wysiłku, skarżąca nie miała możliwości samodzielnego sporządzenia uzasadnienia, z uwagi na swoją nieporadność w prowadzeniu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Kryterium braku winy stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149, por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt II OZ 229/12). Nadto wskazać należy, iż strona ponosi winę w uchybieniu terminu dla dokonania czynności dla której ustawa nie przewiduje przymusu adwokackiego, jeżeli do uchybienia terminu doszło wyłącznie z powodu oczekiwania przez stronę na zakończenie procesu ustanowienia dla niej pełnomocnika (postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 11 września 2008 r., II SA/Rz 260/07, dostępne w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa. gov.pl). W przedmiotowej sprawie brak winy w uchybieniu terminu do uzupełniania braków formalnych skargi pełnomocnik skarżącej upatruje w tym, że do czasu rozpatrzenia przez Sąd wniosku skarżącej o zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu nie była ona w stanie samodzielnie uzupełnić skargi o część zawierającą jej uzasadnienie. W ocenie pełnomocnika, wyłącza to winę skarżącej w uchybieniu terminu ponieważ nawet przy użyciu największego wysiłku, nie miała możliwości samodzielnego sporządzenia uzasadnienia, z uwagi na swoją nieporadność w prowadzeniu sprawy Zdaniem Sądu, przywołane w niniejszym wniosku okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy skarżącej w uchybieniu terminu do uzupełnienia skargi o jej uzasadnienie. Dla uzupełnienia powyższego braku wystarczyłoby bowiem ogólne wskazanie dlaczego skarżąca uważa, że decyzja jest dla niej krzywdząca. Sporządzenie krótkiego uzasadnienia skargi nie wymagało zatem ze strony skarżącej nadzwyczajnego wysiłku. W czasie, w którym skarżąca wniosła skargę oraz otrzymała wezwanie do uzupełnienia jej braków, działała w postępowaniu samodzielnie. W tym czasie nie mogła mieć też pewności, że wniosek o przyznanie jej pełnomocnika z urzędu zostanie pozytywnie rozpoznany, ani też w jakim czasie to nastąpi. Trudno zatem przyjąć, aby skarżąca dochowała należytej staranności, ponieważ to jej decyzją było oczekiwanie na wyznacznie jej przez Sąd profesjonalnego pełnomocnika przy jednoczesnej rezygnacji, choćby z najkrótszego uzasadnienia skargi. Tym bardziej, że brak było przeszkód, aby uzasadnienie skargi zostało w późniejszym czasie rozszerzone, czy uzupełnione przez pełnomocnika, w przypadku jego ustanowienia przez Sąd. Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku, Sąd odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi na mocy art. 86 § 1 a contrario p.p.s.a.