III SA/Gd 488/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor WSA Maja Pietrasik, Protokolant: Asystent sędziego Diana Wojtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 czerwca 2023 r. nr BP.501.1513.2022.1284.GD11.415314 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 5 czerwca 2023 r. nr BP.501.1513.2022.1284.Gd11.415314 Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 czerwca 2022 r. o nałożeniu na M. K. (zwaną dalej "stroną" lub "skarżącą") kary pieniężnej w wysokości 8.800 zł, za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa. Rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach, wynikających z akt administracyjnych sprawy: W dniu 25 listopada 2021 r. w G. na drodze publicznej funkcjonariusz Komendy Miejskiej Policji w Gdańsku przeprowadził kontrolę drogową pojazdu marki CITROEN o nr rej. [...], którym kierował M. M.. W trakcie kontroli pasażer oświadczył, że skorzystał z aplikacji do przewozu osób A. i zamówił przejazd z ulicy P. na ulicę P. w G. za kwotę 5 zł. Od kierowcy nie otrzymał żadnego paragonu, ani drogą elektroniczną ani też tradycyjnego, a płatność nastąpiła za pomocą aplikacji mobilnej i jedynie w aplikacji otrzymał potwierdzenie wykonania przewozu. Jako podmiot wykonujący powyższy przewóz wskazano przedsiębiorcę M. K. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą M. M. K. w G. Kontrolowany pojazd jest konstrukcyjnie przystosowany do przewozu pięciu osób łącznie z kierowcą. Na dachu pojazdu nie była umieszczona lampa z napisem "TAXI". Pojazd nie posiadał naklejki z numerem bocznym ani cennikiem, nie był wyposażony w taksometr, ani kasę fiskalną. W trakcie kontroli sporządzono dokumentację zdjęciową pojazdu i protokół oględzin. Kontrolowany kierowca nie okazał w trakcie kontroli żadnego dokumentu potwierdzającego uprawnienie do wykonywania transportu drogowego w zakresie przewozu osób. Z przeprowadzonej kontroli drogowej sporządzono protokół nr [...]. Decyzją z dnia 7 czerwca 2022 r. nr WITD.DI.0152.XI0392/27/22/POL Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 92a ust. 1 w związku z art. 93 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 180 ze zm.) – dalej powoływanej w skrócie jako "u.t.d.", nałożył na M. K. karę pieniężną w wysokości 8.800 złotych za następujące naruszenia: - Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę - 800 zł, - Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. - wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy – 8.000 zł. Jednocześnie organ na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1961 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) – dalej jako "k.p.a.", umorzył postępowanie w zakresie naruszenia określonego pod Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Strona odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 4 pkt 11 w zw. z art. 18 ust. 4a u.t.d. przez błędną interpretację i zastosowanie; art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. oraz lp. 1.5 i 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. przez niewłaściwe zastosowanie skutkujące nałożeniem kary za przewóz osób taksówką niezgłoszoną do licencji i jednocześnie za przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego; - niezastosowanie art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. i bezzasadne zastosowanie art. 18 ust. 4a i 4b w zw. art. 4 pkt 11, art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., w sytuacji gdy strona wykonywała przewóz taksówką na podstawie licencji taksówkowej i nie mogły mieć do niej zastosowania przepisy dotyczące przewozu okazjonalnego; - § 24 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdu i zakresu niezbędnego wyposażenia, art. 7a § 1 k.p.a. oraz art. 2 pkt 43 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez błędne uznanie, że ww. przepisy nie mają zastosowania, a ma zastosowanie art. 2 pkt 43 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym i uznanie, że taksówka powinna posiadać taksometr w sytuacji możliwości ustalenia opłaty za pomocą aplikacji mobilnej, posiadania taksometru elektronicznego; - art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 u.t.d. poprzez bezpodstawne zastosowanie i przyjęcie, że strona posiadająca licencję taksówkową świadczy usługi przewozu osób samochodem osobowym w ramach przewozu okazjonalnego, a prawidłowa wykładania przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję taksówkową wykonuje przewóz osób taksówką; - art. 6 ust. 4 u.t.d. przez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji zniesienia obowiązku przypisania licencji taksówkarskiej do określonego pojazdu. Ponadto, strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 86, art. 107 § 3, art. 111 § 1, w zw. z 123 § 1 i 2 k.p.a., w zw. z art. 92a ust. 2 oraz 82h ust. 1 pkt 17 u.t.d. poprzez błędne ustalenia faktyczne, niekompletny materiał dowodowy, oparcie się wyłącznie na oświadczeniu pasażera; nieustalenie, czy strona wystąpiła o zmianę licencji i wpisanie pojazdu do licencji przed dniem kontroli, nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony skarżącej, a także wniosku o uzupełnienie decyzji, nieprzedstawienie upoważnienia dla osoby, która podpisała się pod postanowieniem w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji; brak postanowień dowodowych określających fakty i dowody; brak ustalenia, czy strona należy do podmiotów określonych w art. 92a ust. 2 u.t.d., a także czy zostały na stronę nałożone inne kary za naruszenia stwierdzone podczas kontroli. Wskazała również na naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 5 czerwca 2023 r. nr BP.501.1513.2022.1284.Gd11.415314 utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 7 czerwca 2022 r. o nałożeniu na stronę kary pieniężnej. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z tym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Nadto, zastosowania nie znajduje art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te bowiem zostały uregulowane odrębnie przez art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Organ wspomniał, ze zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy. Stosownie do treści art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Stosownie do treści art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany te obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji (art. 14 ust. 2 u.t.d.). Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. W myśl art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2022 r. poz. 1360), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. W dalszej kolejności organ przytoczył treść art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d., wskazując, że w myśl lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł. Na podstawie lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę sankcjonowane jest karą pieniężną w 800 zł. Odnośnie stwierdzonych naruszeń organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie przeprowadzono kontrolę, która zakończyła się sporządzeniem protokołu z dnia 25 listopada 2021 r. oraz notatki służbowej. Ponadto, w toku postępowania organ pierwszej instancji uzupełnił materiał dowodowy w sprawie o informacje z organu licencyjnego, z których wynika, że strona posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną 4.07.2018 r. (ważną do 4.07.2033 r.), a także licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną 31.01.2020 r. (ważną do 31.01.2050 r.). Strona do żadnej z tych licencji nie zgłosiła pojazdu marki CITROEN o nr rej. [...]. Dodatkowo, na podstawie informacji udzielonych przez U. Sp. z o.o. na podstawie rejestru zleceń przewozu przekazanych przez ww. podmiot ustalono, że zlecenie wykonania przewozu w dniu 25 listopada 2021 r. za pomocą aplikacji A. przekazano stronie w godzinach 0:48, 6:16, 6:57, 7:46, 7:58, 8:59. Wskazano, że w przypadku zlecenia przewozu osób taksówką nr licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 to licencja nr [...]. Z zebranego materiału dowodowego, w tym protokołu oględzin pojazdu wynika, że pojazd poddany kontroli nie był oznakowany jako taksówka, nie posiadał lampy z napisem TAXI, nie był wyposażony w taksometr ani kasę fiskalną, brak było oznakowania w nr boczny z herbem miasta Gdańska, a także cennika, co potwierdza protokół kontroli oraz wykonana dokumentacja fotograficzna pojazdu. Tymczasem według definicji taksówki zawartej w art. 2 pkt 43 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r., poz. 988) - zwanej dalej "p.r.d.", jest nią pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie: a) taksometru albo b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Stosownie do § 24 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm.), taksówkę wyposaża się w: 1) taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, o ile występuje: 2) co najmniej dwa miejsca dla pasażerów; 3) co najmniej dwoje drzwi z każdego boku nadwozia lub dwoje drzwi z prawej strony, jedne z lewej strony i jedne z tyłu nadwozia umożliwiające, tylko w razie konieczności, wyjście na zewnątrz; 4) pomieszczenie na podręczny bagaż pasażerów; 5) (uchylony) 6) apteczkę doraźnej pomocy; 7) ogumione koło zapasowe lub zestaw naprawczy, oponę samouszczelniającą (Seal tyre); 8) dodatkowe światło z napisem "TAXI" odpowiadające następującym warunkom: a) rozmieszczenie: na dachu, b) barwa: biała lub żółta samochodowa z czarnymi napisami widocznymi z przodu i z tyłu pojazdu, c) (uchylony) d) powinno być widoczne po zapadnięciu zmroku z odległości co najmniej 50 m przy dobrej przejrzystości powietrza. Jak wynika z materiału dowodowego, w tym protokołu oględzin pojazdu, protokołu kontroli oraz dokumentacji fotograficznej znajdujących się w aktach sprawy kontrolowany pojazd nie spełniał wymagań technicznych dla taksówki, w szczególności nie posiadał lampy na dachu z napisem TAXI. Pojazd nie był wyposażony w taksometr ani kasę fiskalną, natomiast mógł wyposażony w taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, jednak pasażerowi nie wydano paragonu za uiszczoną opłatę za przejazd. Skoro zatem kontrolowany pojazd nie był taksówką, a samochodem osobowym to nie można nim było realizować przewozów taksówką i nie zmienia tej oceny fakt posiadania przez przewoźnika licencji na przewóz osób taksówką. Z powyższego uprawnienia przewoźnik mógłby skorzystać w sytuacji gdy w momencie przewozu pojazd byłby właściwie wyposażony we wszystkie wymagane prawem elementy. Zatem charakteru wykonywanego faktycznie przewozu nie determinuje jedynie rodzaj posiadanego uprawnienia, ale wszystkie okoliczności faktyczne sprawy. Strona posiadała jednocześnie licencję na przewóz osób samochodem osobowym, którą mogła się posłużyć, wykonując przejazd. Poddany kontroli pojazd nie był wyposażony w lampę jako taksówka, a tym samym bez znaczenia pozostaje, że strona, której zlecono przewóz, posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, gdyż w tej sytuacji wykonywany przewóz osób nie mógł być wykonywany na podstawie ww. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, nie będąc faktycznie taksówką. Organ odwoławczy uznał, że posiadanie przez przewoźnika - licencji na przewóz osób taksówką, nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Podkreślić bowiem należy, że aby pojazd uznany był za taksówkę musi spełniać wszelkie warunki techniczne (obligatoryjne elementy), które określają przepisy szczegółowe. Zatem brak odpowiedniego wyposażenia pojazdu nie czyni kontrolowanego pojazdu taksówką, nawet w sytuacji, gdy podmiot legitymuje się licencją na przewóz osób taksówką. Takie stanowisko organu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przepisy ustawy o transporcie drogowym (tj. art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d.) nakładają na przewoźników drogowych obowiązek zgłaszania zmiany danych, w tym określenia rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego - w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d., w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Ponadto, zgodnie z art. 14 ust. 2 u.t.d. jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji. W rozpatrywanej sprawie strona do dnia 19.01.2022 r. nie zgłosiła pojazdu poddanego kontroli do posiadanych uprawnień (ani licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, ani licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką). W tych okolicznościach należało uznać, że strona w dniu kontroli wykonywała odpłatną usługę transportową o charakterze przewozu okazjonalnego pojazdem, który nie został zgłoszony do posiadanej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, co skutkowało nałożeniem na nią kary pieniężnej w kwocie 800 zł z tytułu naruszenia lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy zauważył również, że kontrolowany pojazd, którym strona wykonywała przewóz osób w dniu 25 listopada 2021 r. jest przystosowany do przewozu maksymalnie 5 osób łącznie z kierowcą. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd strony tego warunku nie spełniał. Przewóz ten nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. W szczególności przewóz nie był wykonywany na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, lecz na podstawie zlecenia złożonego przez pasażera w aplikacji A.. W tych okolicznościach należało nałożyć na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do zarzutów strony organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie organu pierwszej instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem prawa materialnego jak i przepisów Kodeku postępowania administracyjnego. W sposób wszechstronny dokonał on oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie zarzutów dotyczących charakteru stwierdzonego przewozu organ odwoławczy wyjaśnił, że pojęcia "transport drogowy osób" i "przewóz okazjonalny" nie są pojęciami tożsamymi. Ustawodawca dokonał rozróżnienia uprawnień do wykonywania krajowego transportu drogowego osób na trzy rodzaje licencji - na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym (1), pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (2), taksówką (3). Celem zróżnicowania możliwości wykonywania przewozów na różnych zasadach (trzy odrębne licencje, odmienne pojazdy) jest zapewnienie w praktyce realizacji przewozów przez różnych przewoźników. Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d., przewozem okazjonalnym jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Z § 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. Urz. UE. L. 2009.300.8), wynik zaś że, za usługi okazjonalne uznaje się "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika". W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach dotyczących transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", czyli "odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (Słownik języka polskiego, pod redakcją prof. dr Mieczysława Szymczaka, t. II, Warszawa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06). Zatem wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny wymaga uzyskania odpowiedniej licencji określonej w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d. Licencja ta nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką (art. 5b ust. 1 pkt. 3 u.t.d.), gdyż licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest specjalnym rodzajem licencji, której udzielenie wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 u.t.d. W niniejszej sprawie strona posiadała zarówno uprawnienia wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym oraz uprawnienia do wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Jednocześnie kontrolowany pojazd nie był oznakowany i wyposażony jak taksówka. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 6 u.t.d., który dotyczy wyłącznie taksówek. Co więcej, o ile w związku ze zmianą przepisów licencja taksówkarska nie jest już udzielana na określony pojazd (zmiana art. 6 ust. 4 zdanie wstępne w brzmieniu ustawy z dnia 16.05.2019 r. Dz.U. z 2019 r. poz. 1180, która weszła w życie 1.01.2020 r.), to obowiązek zgłaszania zmian do uprawnienia wynikającego z art. 5b ust. 1 i 2, w tym licencji na przewóz osób samochodem osobowym wynikający z art. 14 u.t.d. jest nadal aktualny. Co więcej, z informacji z organu licencyjnego, tj. Urzędu Miejskiego w Gdańsku wynika, że pojazd poddany kontroli nie był zgłoszony do żadnego uprawnienia strony. Odnośnie argumentów dotyczących nieuwzględnienia wnioskowanych dowodów (przesłuchania świadków) organ odwoławczy wskazał, że okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób wystarczający. W jego ocenie przeprowadzone podczas kontroli oraz postępowania przed organem pierwszej instancji dowody nie budzą wątpliwości co do ich wiarygodności. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera zaś żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. K. wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego, jak i decyzji organu pierwszej instancji. Decyzji organu odwoławczego skarżąca zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez zignorowanie argumentacji odwołania, natomiast obu skarżonym rozstrzygnięciom: 1. błędne zastosowanie art. 4 pkt 11 w zw. z art. 18 ust. 4a u.t.d. i niewłaściwe zastosowanie art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. oraz pkt 1.5 i 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez nałożenie kary na skarżącą za przewóz okazjonalny oraz brak zgłoszenia pojazdu do licencji, choć w przypadku przejazdu okazjonalnego brak wydawanej licencji, do której skarżąca mogłaby zgłosić pojazd; 2. rażące naruszenie art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d. i Ip. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez nałożenie na skarżącą kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, w sytuacji gdy: a) kontrolowany przewóz był wykonywany samochodem osobowym, który nie spełniał kryterium konstrukcyjnego wymaganego u.t.d. dla przewozu okazjonalnego, a b) dla takiego przewozu wykonywanego samochodem konstrukcyjnie przystosowanym do przewozu do 5 osób nie przewidziano żadnej licencji lub zezwolenia, c) naruszenie art. 7, art. 76 § 2 i 2a, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz niezastosowanie art. 81a § 1 k.p.a. poprzez zaniedbanie przeprowadzenia dowodu z zeznań kierowcy, który wykonał kontrolowany przewóz, tj. M. M. oraz A. K., na okoliczność wykonywania przewozu przez kierowcę na jego wyłączne ryzyko z uwagi na brak uprawdopodobnienia przez organy administracji okoliczności związanych z samym przewozem. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organy wadliwie ukarały ją jednocześnie, za brak licencji oraz za przewóz okazjonalny (realizowany bez licencji) wykonywany pojazdem konstrukcyjnie do tego niedostosowanym, co stanowi zasadniczą sprzeczność, i otwiera organom administracji ścieżkę do dowolnego stosowania przepisów bez logiki, bez zachowania systemowego i funkcjonalnego sensu ich wprowadzenia i obowiązywania. Zdaniem skarżącej została ona ukarana za nieposiadanie licencji, której nie mogła uzyskać (brak licencji na wykonywanie przewozu okazjonalnego). Na wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem, który nie spełnia kryterium konstrukcyjnego ustawodawca nie przewidział obowiązku uzyskania jakiejkolwiek licencji lub zezwolenia. Skoro organ pierwszej instancji stwierdził wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych w art. 18 ust. 4a u.t.d. bez spełnienia wymogów określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d., to skarżąca nie miała obowiązku uzyskania licencji na ten przewóz. Skarżąca twierdziła, że zleciła przewóz kierowcy, który mógł wykonywać przewozy w dolnym czasie lub miejscu oraz korzystając z wybranego przez siebie pojazdu. Tymczasem organy administracji pomimo kilkuletniego postępowania zignorowały zupełnie wnioski dowodowe skarżącej o przesłuchanie kierowcy oraz pracownika skarżącej posiadających najlepszą wiedzę o wykonanym przewozie i których zeznania mogłyby pozwolić wyjaśnić istotne okoliczności sprawy. W szczególności skarżąca nie miała możliwości przyjęcia rozwiązań organizacyjnych, które gwarantowałyby, że kierowca nie wsiądzie do własnego, pożyczonego pojazdu i nie zacznie jeździć według własnego pomysłu, planu i upodobania. Nie ma takiego rozwiązania organizacyjnego, które zabezpieczyłoby przed zatajeniem informacji przez kierowcę lub innym tego typu rozmyślnym działaniem. Kierowca ma własną wolną wolę i w przedmiotowym przypadku intencjonalnie i aktywnie mógł zataić przed skarżącą wykonywanie przewozu pojazdem naruszającym przepisy ustawy o transporcie drogowym. Postąpił tak, bo wiedział, że skarżąca nie pozwoliłaby na to, by pod jej szyldem świadczone były usługi z naruszeniem przepisów. W przypadku usług kierowcy, przewozy wykonywane są przez niego elastycznie i skarżąca nie miała możliwości stworzenia dokumentacji, obrazującej jakim pojazdem i kiedy ten kierowca świadczy usługi. Z uwagi na nieprzekazanie informacji przez kierowcę, skarżąca nie miała możliwości zareagowania na jego zachowanie i sposobności do tego by wyeliminować występujące naruszenia. Zdaniem skarżącej dochowała ona należytej staranności w zakresie prowadzonej działalności i wykonywanych przewozów, dlatego nie można obarczyć jej odpowiedzialnością za czynności wykonywane przez kierowcę poza jej świadomością i wiedzą. Skarżąca wskazała nadto, że gdy samochód osobowy wykorzystany do przewozu dokonywanego w oparciu o licencję taksówkarską nie spełnia wymagań stawianych taksówkom to u.t.d. przewiduje odrębne kary za wykonywanie przewozu taksówką niespełniającą odpowiednich wymogów lub w przypadku, gdy określony pojazd nie został zgłoszony do odpowiedniej licencji. W takich przypadkach kary są wielokrotnie niższe od tej, która została przewidziana za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu mniej niż 7 osób. Zdarza się nieraz, że organy administracji celowo usiłują zakwalifikować przewóz taksówką jako przewóz okazjonalny w celu nałożenia wyższej kary. Tymczasem w przypadku, gdy taksówka nie spełnia wymagań stawianych przez przepisy obowiązującego prawa, to podmiot odpowiedzialny za te naruszenia ponosi za te uchybienia odpowiedzialność. Żaden przepis prawa nie stanowi, że przejazdem okazjonalnym jest taki przejazd, który jest wykonywany pojazdem, choćby taksówką, gdy jeden z elementów jej wyposażenia nie działa. Jeśli taksówkarz przewoziłby pasażerów taksówką bez działającego taksometru - odpowiada za ten brak, a nie odpowiada za wykonywanie przewozu okazjonalnego. W żadnym wypadku organ administracji nie może dowolnie oceniać charakteru dokonywanego przewozu i arbitralnie stwierdzać jakie braki w oznakowaniu lub wyposażeniu taksówki wystarczają do uznania konkretnego przewozu za okazjonalny. Powyższe przykłady dowodzą niewłaściwej wykładni przyjętej przez organ. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że taksówka nie posiadała taksometru. Tymczasem obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdu oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, w brzemieniu obowiązującym od 1 stycznia 2020 r. przewiduje, że taksometr elektroniczny stanowi wyposażenie taksówki tylko "o ile występuje". Co więcej także definicja legalna taksówki ustanowiona na podstawie art. 2 pkt 43 ustawy Prawo o ruchu drogowym przewiduje, że taksometr nie jest obowiązkowym elementem jej wyposażenia. Zgodnie z tym przepisem opłata za przewóz taksówką może zostać ustalona na podstawie aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b u.t.d. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 czerwca 2023 r., utrzymująca w mocy decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 czerwca 2022r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 8.800 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 180 ze zm.) – dalej jako "u.t.d.". Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Stanu faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W dniu 25 listopada 2021 r. funkcjonariusze Policji zatrzymali do kontroli drogowej pojazd marki Citroen o numerze rejestracyjnym [...]. W wyniku kontroli stwierdzono, że kierowca M. M. wykonywał zarobkowy przewóz osób, tj. przewóz pasażera na trasie z ul. P. w G. na ul. P. w G. Jako podmiot wykonujący przewóz wskazano M. K. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą M. M. K. Przewóz został zamówiony przez pasażera za pomocą aplikacji A. zainstalowanej w jego telefonie. Za kontrolowany przejazd została uiszczona opłata w kwocie 5 zł bezgotówkowo, za co pasażer nie otrzymał paragonu. Kierowca w toku kontroli nie okazał żadnego dokumentu potwierdzającego uprawnienie do wykonywania transportu drogowego w zakresie przewozu osób. Samochód marki Citroen był technicznie przeznaczony do przewozu 5 osób wraz z kierowcą. Pojazd nie był oznakowany jako pojazd "TAXI", nie był wyposażony w taksometr, ani też w kasę fiskalną. Nie posiadał też naklejki z numerem bocznym ani lampy na dachu z napisem TAXI. W toku postępowania ustalono, że M. K. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą M. M. K. posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym oraz licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, przy czym do żadnej z licencji nie zgłoszono pojazdu marki Citroen o numerze rejestracyjnym [...]. Organ prowadzący postępowanie ustalił, że przewóz był wykonany przez kierowcę w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy – skarżącej M. K. Ustalenia tego dokonano na podstawie oświadczenia kierowcy, potwierdzonego informacją z U. sp. z o.o. z której wynika, że zlecenie przewozu przekazano właśnie M. K. Organ wskazał, że przewóz nie odbył się na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem przed rozpoczęciem usługi przewozu w formie pisemnej lub elektronicznej, o której mowa w art. 78¹ k.c., w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, tj. oświadczenie woli zawarcia umowy zostało złożone w postaci elektronicznej, ale nie zostało opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Umowę zawarto bowiem za pomocą aplikacji A., która nie wymaga kwalifikowanego podpisu elektronicznego. Organ ustalił ponadto, że pojazd, którym wykonywano przewóz w dniu kontroli nie spełniał kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Ponadto organ uznał, że doszło też do naruszeń określonych w lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., tj. do niezgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym w wymaganym terminie – za każdą zmianę. W oparciu o powyższe ustalenia na skarżącą została nałożona kara pieniężna za następujące naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego: 1) 8.000 zł za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. (lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.), 2) 800 zł za niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie – za każdą zmianę – (lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d.). Odnosząc się do zarzutów skargi, należy w pierwszej kolejności wskazać, że w znacznej części nie odnosi się ona do okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy. Mianowicie łączna wysokość nałożonych na skarżącą kar wynosi 8.800 zł, a nie 12 000 zł , jak pisze pełnomocnik skarżącej na pierwszej stronie skargi. Ponadto na skarżącą nałożono karę za niezgłoszenie pojazdu do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, a nie za brak zgłoszenia pojazdu do licencji taksówkarskiej, jak wskazano na stronie 3 skargi. Skarżąca przyznała w skardze, że zleciła wykonywanie przewozów kierowcy. Podnosiła natomiast, że posiada licencję na przewóz osób taksówką. Przepisy u.t.d. nie przewidują, zdaniem skarżącej, możliwości wydawania licencji na przewóz okazjonalny wykonywany samochodem nieprzystosowanym do tego konstrukcyjnie. Skarżąca wskazała, że nie ma możliwości zastosowania takich rozwiązań, które zapobiegłyby sytuacji, w której kierowca wsiądzie do własnego, czy pożyczonego pojazdu i zacznie jeździć według własnego planu i uznania. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, wykonywanego na zlecenie skarżącej przewozu, który stał się przyczyną wymierzenia jej kary pieniężnej nie można uznać za przewóz taksówką. Samochód Citroen, którym przewóz wykonano pozbawiony był jakichkolwiek zewnętrznych oznaczeń wskazujących na to, że jest taksówką. Nie był też wpisany do licencji na wykonywanie przewozu taksówką. Nie sposób twierdzić w tej sytuacji, że była to taksówka pozbawiona niektórych elementów obowiązkowego wyposażenia. Aby w ogóle brać pod uwagę to, że dany pojazd może być uznany za taksówkę, konieczne byłoby stwierdzenie, że jest wpisany do licencji taksówkowej (aspekt formalny) lub, że posiada zewnętrzne oznaczenia identyfikujące go jako taksówkę (aspekt faktyczny). Samochód Citroen, którym wykonano przedmiotowy przewóz, jako pozbawiony którejkolwiek z powyższych cech, był zatem zwykłym samochodem osobowym, prowadzonym jedynie przez kierowcę korzystającego z aplikacji A. w smartfonie. W myśl art. 4 pkt 3 u.t.d., przez transport drogowy należy rozumieć krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4; b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy; c) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób. Jak wynika z art. 4 pkt 11 u.t.d., przez przewóz okazjonalny należy rozumieć przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Przepis art. 18 ust. 4b u.t.d., dopuszcza przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. W rozpoznawanej sprawie prawidłowo organy obu instancji uznały, że w dacie zatrzymania do kontroli kierowca pojazdu wykonywał w imieniu i na rzecz skarżącej przewóz okazjonalny osób w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. pojazdem nie spełniającym wymogów określonych w art. 18 ust. 4a u.t.d. Jak wynika bowiem z dowodu rejestracyjnego pojazdu Citroen samochód ten został zarejestrowany i przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. W sprawie nie wystąpiła też żadna z okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d., uprawniająca do wykonywania przewozu okazjonalnego bez spełnienia wymogu konstrukcyjnego pojazdu, opisanego w art. 18 ust. 4a u.t.d. W szczególności nie została spełniona przesłanka określona w ustępie 4b punkt 2b, gdyż nie doszło do zawarcia pisemnej umowy na przewóz osób w lokalu przedsiębiorstwa, ponieważ jak wynika z zeznań świadka – pasażera pojazdu w dniu zatrzymania do kontroli, usługa wykonanego przewozu została zamówiona za pośrednictwem aplikacji A., a następnie rozliczona bezgotówkowo po wykonanym przejeździe. W ocenie Sądu powyższe okoliczności świadczą o tym, że działalność polegająca na organizowaniu przez skarżącą usług przewozu przez aplikację A. miała charakter zorganizowany, zarobkowy i ciągły, a usługa była świadczona w imieniu skarżącej na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, przy czym dla nałożenia kary na podstawie art. 92a u.t.d. wystarczające było ustalenie, że skarżąca faktycznie odpłatnie świadczy nawet jednorazowo usługę przewozu osób, odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ust. 1 u.t.d. Powyższe w ocenie Sądu uzasadniało nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł (l.p. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.). Odnosząc się do drugiego ze stwierdzonych naruszeń wskazać należy, że licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2, udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, po uiszczeniu opłaty, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 (art. 8 ust. 1 u.t.d.). Wniosek, o którym mowa w ust. 1 zawiera określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego - w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 (art. 8 ust. 2 pkt 6 u.t.d.). Do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2 dołącza się wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: a) markę, typ, b) rodzaj/przeznaczenie, c) numer rejestracyjny, d) numer VIN, e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem (art. 8 ust. 3 pkt 5 u.t.d.). Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania (art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d.). W przedmiotowej sprawie kierowca wykonywał w imieniu skarżącej przewóz osób samochodem osobowym marki Citroen, który nie został zgłoszony do posiadanej przez skarżącą licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Sąd nie podzielił wyrażonego w skardze stanowiska pełnomocnika skarżącej, że skoro, zdaniem organu, skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu mniej niż 7 osób, który to przewóz okazjonalny nie wymaga licencji, to w tej sytuacji nie było wymagane także zgłoszenie pojazdu wykonującego przewóz do licencji. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 u.t.d. ustawa ta określa m.in. zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego oraz określa odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.). Z kolei art. 4 pkt 1 u.t.d. definiuje "krajowy transport drogowy" jako podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie w pkt 3 ww. przepisu stwierdza się, że pojęcie "transportu drogowego" obejmuje m.in. krajowy transport drogowy. Idąc dalej należy zauważyć, iż pod pojęciem "przewozu drogowego" ustawodawca rozumie m.in. transport drogowy (art. 4 pkt 6a u.t.d.). W konsekwencji powyższych zależności definicyjnych wypada zatem dostrzec, że przewóz drogowy oznacza również przewóz osób. Konstatacja ta jest o tyle istotna, że zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. "przewóz okazjonalny" definiowany jest właśnie jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Skoro zatem przewóz okazjonalny jest przewozem osób, a przewóz taki jest definicyjnym składnikiem krajowego transportu drogowego, to należy przyjąć, że wykonywanie przewozu okazjonalnego jest zawsze realizacją krajowego transportu drogowego. Pamiętać trzeba, że zgodnie z art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 4 pkt 17 u.t.d. licencja to decyzja administracyjna, wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Podsumowując, powyższe zestawienie przepisów wskazuje jednoznacznie, że skoro podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób zawsze wymaga licencji, a w sprawie nie znajdują jednocześnie zastosowania przepisy dotyczące uzyskania zamiast licencji zezwolenia (wymaganego w przypadku przewozów regularnych, regularnych specjalnych i wahadłowych oraz okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym– vide art. 18 ust. 1 i 2 u.t.d.), to przewóz okazjonalny, jako forma realizacji krajowego transportu drogowego, wymaga licencji. Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy prowadzi to do wniosku, że każdy przewóz okazjonalny, dla jego realizacji wymaga licencji, a zatem każdy pojazd osobowy, którym taki przewóz jest wykonywany, wymaga zgłoszenia do tej licencji. Jak wynika z akt skarżąca dysponowała licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Oznacza to w świetle powyższych rozważań, że w warunkach faktycznych sprawy obligowało ją to do zgłoszenia pojazdu, którym realizowano kontrolowany przewóz, do tejże licencji. Zaniechanie tego obowiązku było bezsporne, co potwierdza zasadność wymierzenia skarżącej z tego tytułu kary administracyjnej, określonej l.p. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. , w kwocie 800 zł. To, że przewóz okazjonalny był wykonywany pojazdem nie odpowiadającym wymogom prawa nie jest okolicznością zwalniającą skarżącą od odpowiedzialności za niezgłoszenie go do licencji. W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzono w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy i wyczerpujący, a organy rozstrzygnęły sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Organy administracji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Nieuzasadnione są zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Ustalenie stanu faktycznego sprawy w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia nie wymagało przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków M. M. i A. K. Wszystkie istotne okoliczności sprawy znajdują bowiem swe pełne odzwierciedlenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy. Skarżąca, będąc przedsiębiorca prowadzącym profesjonalną działalność transportową, w zakresie przewozu osób jest zobowiązana spełniać wszelkie ustawowe warunki. W zakresie jej odpowiedzialności jest takie zorganizowanie prowadzonej działalności, by nie prowadziła ona do naruszenia prawa. Nie zasługiwał na uwzględnienie zatem argument opierający się na twierdzeniu, że nie jest w stanie zapobiec samowolnym działaniom kierowcy, któremu powierzyła wykonanie przewozu. Reasumując powyższe rozważania, należy uznać, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżąca naruszyła w istocie wskazane przez organ przepisy ustawy o transporcie drogowym, co spowodowało ziszczenie się przesłanek nałożenia kar pieniężnych w łącznej wysokości 8.800 zł. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie powołanych wyżej właściwych przepisów ustawy u.t.d. i załącznika do niej. Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 134 p.p.s.a.). W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.