III SA/Gd 420/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 7 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop postanawia odrzucić skargę.

A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego bez wyczerpania środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Zaskarżona przez skarżącego decyzja została wydana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji , który w niniejszej sprawie orzekał jako organ pierwszej instancji. W tej sytuacji od zaskarżonej decyzji przysługiwało skarżącemu prawo wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia - Komendanta Głównego Policji. Skarżący wniósł jednak na powyższą decyzję skargę do sądu administracyjnego. Na marginesie wskazać jedynie należy, że organ przekazał wniesione także przez skarżącego odwołanie od przedmiotowej decyzji do Komendanta Głównego Policji. Wobec powyższego Sąd stwierdzając, że skarga z powodu nie wyczerpania środków zaskarżenia jest niedopuszczalna, odrzucił ją na podstawie 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a.