III SA/Gd 397/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: odrzucić skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 stycznia 2018 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 10 listopada 2018 r. , w przedmiocie zatrzymania A. G. prawa jazdy. Decyzję tę doręczono skarżącej w dniu 5 lutego 2018 r. ( k.14 akt administracyjnych). A. G. w dniu 12 marca 2018 r. złożyła osobiście w siedzibie organu pismo , które zgodnie z jej wyjaśnieniem z dnia 24 kwietnia 2018 r. jest skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję. Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie, co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 5 lutego 2018 r. Termin do wniesienia skargi upływał zatem w dniu 7 marca 2018 r. Skarga została złożona przez skarżącą osobiście w siedzibie organu w dniu 12 marca 2018 r., czyli po upływie ustawowego terminu. Konsekwencją wniesienia skargi po upływie terminu jest, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jej odrzucenie. Ani w skardze, ani w piśmie z dnia 24 kwietnia 2018 r. (k. 3) skarżąca w żaden sposób nie nawiązuje do uchybienia terminu do wniesienia skargi. W pismach tych wskazuje natomiast na problemy zdrowotne, które miały miejsce w ostatnich latach oraz odnosi się do przyczyn niezgłoszenia się przez nią na badania lekarskie. W tym kontekście wyjaśnia, że stan jej zdrowia, który spowodował taki stan rzeczy, ustabilizował się. Mając powyższe na uwadze Sąd, na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.