III SA/Gd 371/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Protokolant: Asystent Sędziego Renata Rombel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2024 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na uchwałę Rady Miejskiej w Dzierzgoniu z dnia 8 grudnia 2014 r. nr II/15/2014, zmienioną uchwałą z dnia 28 października 2015 r. nr X/90/2015, zmienioną uchwałą z dnia 30 grudnia 2021 r. nr XXIII/356/2021, zmienioną uchwałą z dnia 24 lutego 2022 r. nr XXIV/372/2022, zmienioną uchwałą z dnia 29 września 2022 r. nr XXIX/445/2022, w sprawie ustalenia zasad otrzymywania diety przysługującej radnemu, sołtysowi i przewodniczącemu zarządu osiedla oraz zwrotu kosztów podróży stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.

W dniu 8 grudnia 2014 r. Rada Miejska w Dzierzgoniu – działając na podstawie art. 25 ust. 4, 6-8 i art. 37b ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm. - zwanej dalej "u.s.g.") oraz § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2000 r. w sprawie sposobu ustalenia należności z tytułu zwrotu kosztów podróży służbowych radnych gminy (t.j.: Dz.U. z 2000 r., poz. 800) i § 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2000 r. w sprawie maksymalnej wysokości diet przysługujących radnemu gminy (t.j.: Dz.U. z 2000 r., poz. 710) - podjęła uchwałę nr II/15/2014 w sprawie ustalenia zasad otrzymywania diety przysługującej radnemu, sołtysowi i przewodniczącemu zarządu osiedla oraz zwrotu kosztów podróży. Uchwała ta w § 7 stanowi, że wchodzi w życie z dniem podjęcia. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Kwidzynie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wskazaną powyżej uchwałę nr II/15/2014 Rady Miejskiej w Dzierzgoniu z dnia 8 grudnia 2014 r., zmienioną następnie uchwałą nr X/90/2015 z dnia 28 października 2015 r., zmienioną następnie uchwałą nr XXIII/356/2021 z dnia 30 grudnia 2021 r., zmienioną następnie uchwałą nr XXIV/372/2022 z dnia 24 lutego 2022 r., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie prawa, tj.: 1/ art. 41 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 13 pkt. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1461j dalej "u.o.a.n.") poprzez zaniechanie ogłoszenia uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego, 2/ art. 41 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 4 u.o.a.n. poprzez brak zachowania odpowiedniego vacatio legis. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że aktem prawa miejscowego jest taki akt, który zawiera normy postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. Normatywny charakter aktu oznacza, że zawiera on wypowiedzi wyznaczające adresatom pewien sposób zachowania się, przybierający postać nakazu, zakazu lub uprawnienia. Charakter generalny oznacza, że normy zawarte w takim akcie definiują adresata poprzez wskazanie cech, a nie poprzez wymienienie go z nazwy. Natomiast abstrakcyjność normy wyraża się w tym, że nakazywane, zakazywane lub dozwolone zachowanie ma mieć miejsce w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie zaś w jednej konkretnej sytuacji. Akty muszą dotyczyć zachowań powtarzalnych, nie mogą konsumować się przez jednorazowe zastosowanie. Akty prawa miejscowego skierowane są do podmiotów (adresatów) pozostających poza strukturą administracji (zob. wyroki NSA: z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2048/17; z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1572/14 oraz z dnia 20 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 570/19). Zgodnie z treścią art. 13 pkt. 2 u.o.a.n. w wojewódzkim dzienniku urzędowym ogłasza się akty prawa miejscowego stanowione przez sejmik województwa, organ powiatu oraz organ gminy, w tym statuty województwa, powiatu i gminy. Zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Dzierzgoniu ustala zasady, na podstawie których radnym gminy wypłacane są diety oraz zwrot kosztów podróży służbowych. Dieta oraz zwrot kosztów podróży służbowych zawiera normy abstrakcyjne, ponieważ zarówno diety jak i zwrot kosztów podróży miały charakter powtarzalny. Przepisy te mają charakter generalny, ponieważ ich adresatem nie jest konkretna osoba, ale każdy obywatel polski i obywatel Unii Europejskiej niebędący obywatelem polskim, który najpóźniej w dniu głosowania kończy 18 lat, mieszka stale w gminie w której kandyduje i jest wpisany do stałego rejestru wyborców, właściwego dla danej gminy (potencjalni kandydaci na radnego), generalne zasady odnoszą się także do sołtysów i przewodniczących zarządu osiedle. Uchwała ma zatem charakter generalny, albowiem adresaci zostali określeni poprzez wskazanie pewnej ich kategorii, a nie w sposób zindywidualizowany. Chociaż uchwała dotyczy radnych, sołtysów i przewodniczących zarządów osiedli, to jednak ograniczenie to nie jest trwałe, wobec zmienności osób pełniących wybieralne i kadencyjne funkcje radnych. W ocenie Prokuratora nie ulega wątpliwości, że uchwała ta zawiera również przepisy normatywne, na podstawie których jej adresaci uzyskali uprawnienia do diety i zwrotu kosztów podróży. Prokurator zaznaczył, że zaskarżona uchwała nie została ogłoszona w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Niespełnienie wymagań formalnych w uchwale stanowiącej akt prawa miejscowego w zakresie należytej publikacji - wynikających z art. 41 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 13 pkt 2 u.o.a.n. - jest istotnym naruszeniem prawa, powodującym konieczność stwierdzenia jej nieważności w całości (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1526/08 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 238/09, a także: S. Dudziak, Akty prawa miejscowego stanowione przez samorząd terytorialny - kryteria kwalifikacji, wymogi w zakresie prawidłowego stanowienia oraz konsekwencje prawne ich naruszenia, ST 2012/3/5-17). Konsekwencją naruszenia wskazanych przepisów było naruszenie art. 4 ust. 1 u.o.a.n. poprzez brak zachowania odpowiedniego vacatio legis. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organ wniósł o oddalenie skargi jako bezpodstawnej oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ wskazał, że przepis art. 13 u.o.a.n. w punktach od 1 do 9 zawiera zamknięty katalog aktów prawnych podlegających publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym, a wśród tych aktów nie została wymieniona uchwała w przedmiocie wysokości miesięcznej diety oraz zwrotu kosztów podróży. Biorąc pod uwagę powyższe zdaniem organu zaskarżona uchwała nie stanowi aktu prawa miejscowego, co przesądza, iż nie podlega publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Organ podniósł, że ocena, czy dana uchwała zawiera normy powszechnie obowiązujące, a więc czy jest aktem prawa miejscowego, często w praktyce prowadzi do rozbieżnych poglądów organów nadzoru (dla przykładu organ wskazał na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Pomorskiego z dnia 1 lutego 2021 r., nr PN-II.4131.7.2021.AR oraz rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 10 lutego 2020 r., nr 14/20). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, w zakresie swojej właściwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. - dalej także jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola ta sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, a także akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W myśl art. 147 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że uchwała wydana została z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Zgodnie natomiast z art. 91 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne (ust. 1), natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienia prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Są to w głównej mierze uchwały podjęte z naruszeniem: przepisów prawa miejscowego (np. bez wymaganej statutem opinii komisji organu stanowiącego); przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania uchwał; podstawy prawnej podejmowanych uchwał; przepisów prawa ustrojowego; przepisów prawa materialnego (przez ich wadliwą wykładnię); przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. wyroki WSA: w Kielcach z dnia 20 września 2022 r., sygn. akt II SA/Ke 428/22; w Krakowie z dnia 5 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 519/22; w Łodzi z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 1083/21; w Rzeszowie z dnia 21 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 1280/21, a także wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2022 r., sygn. akt III OSK 542/21). Nieistotne naruszenie prawa nie zostało zdefiniowane – lecz wydaje się, że obejmuje ono naruszenie prawa o drobnym, nieistotnym wręcz charakterze czy mało znaczące dla istoty danego zagadnienia – jak np.: błędy, oczywiste omyłki o charakterze pisarskim i rachunkowym, wskazanie w treści uchwały niewłaściwej podstawy prawnej, jeśli przepis stanowiący rzeczywistą normę kompetencyjną faktycznie istnieje (zob.: Legalis/el - komentarz do art. 91 u.s.g. [w:] P. Drembkowski, P. J. Suwaj (red.), Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. I, Warszawa 2023). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była uchwała nr II/15/2014 Rady Miejskiej w Dzierzgoniu z dnia 8 grudnia 2014 r. w sprawie ustalenia zasad otrzymywania diety przysługującej radnemu, sołtysowi i przewodniczącemu zarządu osiedla oraz zwrotu kosztów podróży, która – jak wynika z akt sprawy - była następnie czterokrotnie częściowo zmieniana następującymi uchwałami: nr X/90/2015 z dnia 28 października 2015 r., nr XXIII/356/2021 z dnia 30 grudnia 2021 r., nr XXIV/372/2022 z dnia 24 lutego 2022 r. oraz uchwałą nr XXIX/445/2022 z dnia 29 września 2022 r. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że pomimo braku objęcia przez Prokuratora w petitum wniesionej skargi przedmiotem zaskarżenia uchwały nr XXIX/445/2022 Rady Miejskiej w Dzierzgoniu z dnia 29 września 2022 r. w sprawie zmiany uchwały nr II/15/2014 Rady Miejskiej w Dzierzgoniu z dnia 8 grudnia 2014 r. w sprawie ustalenia zasad otrzymywania diety przysługującej radnemu, sołtysowi i przewodniczącemu osiedla oraz zwrotu kosztów podróży, Sąd – stosownie do art. 135 p.p.s.a. – mając na uwadze, iż uchwała ta, jako ściśle powiązana z zaskarżoną uchwałą nr II/15/2014 (uchwałą pierwotną) oraz innymi uchwałami zmieniającymi tę pierwotną uchwałę (a w konsekwencji także ich bytem prawnym), pozostaje w granicach sprawy, której dotyczy niniejsza skarga, a jej kontrola pozostaje konieczna dla usunięcia naruszenia prawa, a tym samym niezbędna dla końcowego załatwienia skargi. Przechodząc do oceny zasadności wniesionej przez Prokuratora w niniejszej sprawie skargi, należy wskazać, że dotyczy ona kwestii dotyczących podstaw prawnych działania organu władzy publicznej, jaką jest rada gminy. Zgodnie bowiem z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Natomiast art. 87 ust. 2 Konstytucji RP stanowi, że akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obwiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły i podlegają ogłoszeniu na zasadach określonych w ustawach, co wynika z art. 88 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, która określa ich zasady i tryb wydawania. I tak, ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych reguluje sposób ogłaszania aktów, organy publikacyjne, zasady dotyczące wejścia w życie czy sposób prowadzenia zbiorów aktów prawa miejscowego w postaci elektronicznej. Zaliczenie aktu prawa miejscowego do źródeł prawa powszechnie obowiązującego skutkuje koniecznością odnoszenia do takiego aktu wszystkich zasad charakteryzujących tworzenie i obowiązywanie systemu źródeł prawa powszechnie obowiązującego. W doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że aktem prawa miejscowego jest taki akt, który został wydany na podstawie wyraźnej kompetencji ustawowej przez organ samorządu terytorialnego, określający w sposób generalny i abstrakcyjny reguły postępowania adresatów. Normatywny charakter aktu oznacza, że zawiera on wypowiedzi wyznaczające adresatom pewien sposób zachowania się, przybierający postać nakazu, zakazu lub uprawnienia. Charakter generalny oznacza, że normy zawarte w takim akcie definiują adresata poprzez wskazanie cech, a nie poprzez wymienienie go z nazwy. Natomiast abstrakcyjność normy wyraża się w tym, że nakazywane, zakazywane lub dozwolone zachowanie ma mieć miejsce w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie zaś w jednej konkretnej sytuacji. Akty muszą dotyczyć zachowań powtarzalnych, nie mogą konsumować się przez jednorazowe zastosowanie. Akty prawa miejscowego skierowane są do podmiotów (adresatów) pozostających poza strukturą administracji (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2023 r., sygn. akt III OSK 2760/21). Ponadto w judykaturze ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym dla kwalifikacji danej uchwały jako aktu prawa miejscowego decydujące znaczenie ma charakter norm prawnych i ich oddziaływanie na sytuację prawną adresatów. Przyjmuje się, że jeżeli uchwała zawiera przynajmniej jedną normę o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, to w sprawie możemy mieć do czynienia z aktem prawa miejscowego (por. wyroki NSA z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1572/14; z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2048/17). Biorąc powyższe pod uwagę, w niniejszym postępowaniu Sąd podziela pogląd wielokrotnie wyrażany już w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym uchwała w sprawie ustalenia zasad przyznawania i wysokości diet radnych jednostek samorządu terytorialnego stanowi akt prawa miejscowego (por. wyroki NSA: z dnia 14 czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 5279/21; z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 570/19; z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2353/16 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 października 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 356/23). Wskazać należy, że uchwała w sprawie ustalenia wysokości i zasad wypłacania diet dla radnych, sołtysów i przewodniczących zarządów osiedli zawiera normy abstrakcyjne, gdyż diety mają charakter powtarzalny. Regulacje zawarte w uchwale nie dotyczą konkretnego, pojedynczego zdarzenia ale mają charakter generalny, gdyż ich adresatem jest każdy mieszkaniec gminy, który pełniłby określoną w tej uchwale funkcję. Zatem zaskarżona uchwała zawiera przepisy normatywne, na podstawie których jej adresaci uzyskali uprawnienia do diety w wysokości zależnej od zajmowanego stanowiska. Ponadto uchwała nie jest związana z kadencyjnością rady w związku z tym zachowuje ważność także po zakończeniu kadencji organu stanowiącego, który ją uchwalił. Dodać należy, że zaskarżona uchwała nie jest aktem kierownictwa wewnętrznego, wiążącym jedynie określony układ organizacyjny. Radny jako przedstawiciel wspólnoty samorządowej jest członkiem organu stanowiącego gminy, natomiast sołtys jako przedstawiciel społeczności lokalnej reprezentuje mieszkańców sołectwa (to samo dotyczy przewodniczącego zarządu osiedla, który reprezentuje mieszkańców osiedla). Samo pełnienie funkcji radnego czy też sołtysa (przewodniczącego zarządu osiedla) bądź zajmowanie konkretnego stanowiska w radzie nie wiąże się z nawiązaniem stosunku pracy ani innego stosunku prawnego, z którego wynikałaby zależność służbowa od organów gminy lub gminnej administracji. Kwalifikacja uchwały do kategorii aktów prawa miejscowego skutkuje obowiązkiem jej publikacji zgodnie z prawem, czyli – stosownie do treści art. 13 pkt 2 u.o.a.n. - w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Stosownie zaś do treści art. 4 ust. 1 powołanej ustawy, akty normatywne podlegające ogłoszeniu w dzienniku urzędowym wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. Skoro zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Dzierzgoniu nr II/15/2015 z dnia 8 grudnia 2014 r. należy do aktów prawa miejscowego, to powinna była zostać opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego. Tymczasem § 7 tej uchwały stanowi, że wchodzi w życie z dniem podjęcia. Uchwała ta nie została zatem ogłoszona w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Niespełnienie wymagań formalnych w uchwale stanowiącej akt prawa miejscowego w zakresie należytej publikacji – wynikających z art. 42 u.s.g. w z art. 13 pkt 2 u.o.a.n. - jest istotnym naruszeniem prawa, powodującym konieczność stwierdzenia jej nieważności w całości. W sytuacji, gdy uchwała jest aktem prawa miejscowego nie zachodzą przeszkody do stwierdzenie jej nieważności, mimo upływu 1 roku od dnia jej podjęcia (art. 94 ust. 1 u.s.g.). Prawidłowe ogłoszenie aktu prawa miejscowego ma bowiem zasadnicze znaczenie dla jego obowiązywania, gdyż jest warunkiem jego wejścia w życie. Akt normatywny, który nie został opublikowany (ogłoszony) zgodnie z obowiązującą procedurą i we właściwym trybie nie może wiązać adresatów utworzonych w nim norm prawnych i nie odnosi skutku prawnego. Dotyczy to całego zakresu normatywnego tego aktu, czyli wszystkich norm prawnych w nim zawartych, także tych wprowadzonych późniejszymi uchwałami zmieniającymi. W sytuacji, gdy uchwała nr II/15/2014 Rady Miejskiej w Dzierzgoniu z dnia 8 grudnia 2014 r. zawierała istotną wadę prawną albowiem zaniechano opublikowania jej w dzienniku urzędowym, to zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności także uchwał Rady Miejskiej w Dzierzgoniu zmieniających uchwałę nr II/15/2014, czyli: uchwały nr X/90/2015 z dnia 28 października 2015 r., uchwały nr XXIII/356/2021 z dnia 30 grudnia 2021 r., uchwały nr XXIV/372/2022 z dnia 24 lutego 2022 r. oraz uchwały nr XXIX/445/2022 z dnia 29 września 2022 r. Konsekwencją bowiem stwierdzenia nieważności uchwały nr II/15/2014 Rady Miejskiej w Dzierzgoniu z dnia 8 grudnia 2014 r. musi być przyjęcie, że pod względem prawnym uchwały zmieniające tę uchwałę nie obowiązywały i nie weszły w życie. Uchwały zmieniające nie mają bowiem charakteru samodzielnego. Służą one do wprowadzania zmian w obowiązujących już przepisach, co nie oznacza, że nie mają one charakteru normatywnego. Zmiana oznacza jednak nowelizację, a nie derogację aktu prawnego. Skoro zatem konsekwencją nieprawidłowego ogłoszenia aktu normatywnego jest uznanie, że akt taki nie wiąże w pełnym zakresie (nie posiada mocy obowiązującej), to należy stwierdzić jego nieważność w całości, łącznie ze zmianami wprowadzonymi do niego kolejnymi uchwałami (por. wyroki WSA: w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 24/23 oraz w Kielcach z dnia 15 września 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 668/20). W związku z powyższym Sąd stwierdził wadliwość zaskarżonej uchwały polegającą na braku określenia obowiązku publikacji w dzienniku urzędowym, jak i nieprawidłowym określeniu trybu jej wejścia w życie ("z dniem podjęcia"), co uzasadnia stwierdzenie, iż uchwała ta została podjęta z naruszeniem art. 4 ust. 1 i art. 13 pkt 2 u.o.a.n. Naruszenie to ma charakter istotnego naruszenia prawa, co uzasadnia stwierdzenie nieważności tej uchwały wraz z jej zmianami na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.g. Końcowo, w odniesieniu do treści odpowiedzi organu na skargę, Sąd pragnie wyjaśnić, że nie jest związany stanowiskiem organów nadzoru, które wypowiadały się w kwestii zgodności z prawem uchwał innych organów stanowiących gmin podejmowanych na podstawie art. 25 ust. 4 u.s.g., a ponadto – co zostało już wyżej wyjaśnione - nie podziela stanowiska co do charakteru uchwały o wysokości diet przysługujących radnym (sołtysom czy przewodniczącym zarządów osiedli), wyrażonego w odpowiedzi na skargę, jak też w przywołanych przez organ orzeczeniach sądów administracyjnych oraz rozstrzygnięciach nadzorczych. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art.147 § 1 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji wyroku. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).