III SA/Gd 36/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2026 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 11 grudnia 2025 r., nr PS-V.8641.202.2025.ZC w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.

Decyzją z dnia 28 października 2025 r. nr 626.HG.10.25 Starosta Pucki, na podstawie art. 219 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (tekst jednolity: Dz.U z 2025 r., poz. 620) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz. 572), orzekł o przyznaniu Z. Z. (dalej też jako "strona" lub "skarżący") statusu osoby bezrobotnej od dnia 13 października 2025 r. oraz odmówił mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od tej samej daty. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że w okresie od dnia 9 maja 2023 r. do dnia 25 czerwca 2023 r. Z. Z. był zarejestrowany jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w Pucku (dalej w skrócie jako "PUP"). Następnie w dniu 26 czerwca 2023 r. został zatrudniony przez D. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą B. w L. Zatrudnienie nastąpiło w ramach prac interwencyjnych, a umowę zawarto na czas nieokreślony. Wyjaśniono, że zatrudnienie w ramach prac interwencyjnych, oznacza, że do zatrudnienia doszło w wyniku umowy zawartej przez pracodawcę ze starostą i miało na celu wsparcie poszukującego pracy bezrobotnego. Następnie doszło do rozwiązania wskazanej umowy o pracę za porozumieniem stron, to jest Z. Z. i D. K., z dniem 14 października 2024 r. Od dnia 15 października 2024 r. do dnia 13 stycznia 2025 r. Z. Z. otrzymywał następnie z ZUS zasiłek chorobowy, a od dnia 14 stycznia 2025 do dnia 10 października 2025 r. świadczenie rehabilitacyjne. Podstawa wymiaru obu świadczeń z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenie społeczne, stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Następnie w dniu 13 października 2025 r. Z. Z. zgłosił się do PUP w Pucku w celu dokonania ponownej rejestracji jako bezrobotny i przedłożył świadectwo pracy, potwierdzające okres zatrudnienia w pełnym wymiarze od dnia 26 czerwca 2023 r. do dnia 14 października 2025 r. w B. w L., gdzie rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło na mocy porozumienia stron. Uwzględniając powyższe fakty, organ zastosował w sprawie art. 219 ust. 1 pkt 3 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, który stanowi, że prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który przed rejestracją w PUP rozwiązał ostatni stosunek pracy zawarty wcześniej na podstawie skierowania przez starostę do pracodawcy otrzymującego w związku z tym skierowaniem środki z Funduszu Pracy. W odwołaniu od decyzji strona przyznała, że umowa o pracę została zawarta w dniu 26 czerwca 2023 r. na czas nieokreślony oraz że do rozwiązania wskazanego, ostatniego stosunku pracy doszło z dniem 14 października 2024 r. Podkreśliła jednak, że w jej ocenie prace interwencyjne trwały tylko do 25 marca 2024 r., a późniejsze zatrudnienie było już po pracach interwencyjnych. Ponadto rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło w trakcie choroby pracownika i miało stanowić inicjatywę pracodawcy niezadowolonego z nieobecności pracownika w pracy. Z tych względów Z. Z. stanął na stanowisku, że "nie naruszył ostatniego stosunku pracy". Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Pomorski decyzją z dnia 11 grudnia 2025 r. nr PS-V.8641.202.2025.ZC utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, jako prawidłową. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w ciągu 18 miesięcy przed zarejestrowaniem w PUP, tj. w przedziale czasowym od 12 kwietnia 2024 r. do 12 października 2025 r. strona od 12 kwietnia 2024 r. do 14 października 2024 r. była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy gwarantującym osiąganie minimalnego wynagrodzenia za pracę, skutkującego powstaniem obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy. Podczas rejestracji przedstawiła świadectwo pracy wskazujące, że rozwiązanie stosunku pracy z B. miało miejsce przed zarejestrowaniem się w PUP i nastąpiło na mocy porozumienia stron na podstawie art. 30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy. Zgodnie z zaświadczeniem o wypłaconych zasiłkach i świadczeniach za okres po ustaniu zatrudnienia z dnia 13 października 2025 r. wystawionego przez ZUS strona w ciągu 18 miesięcy przed zarejestrowaniem w PUP pobierała również: - zasiłek chorobowy od 15 października 2024 r. do 13 stycznia 2025 r. - świadczenie rehabilitacyjne w okresie od 14 stycznia 2025 r. do 10 października 2025 r. przy czym podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne była kwota równa minimalnemu wynagrodzeniu za pracę obowiązującego w danym czasie. Organ odwoławczy przytoczył treść przepisów dotyczących rejestracji bezrobotnego i zaznaczył, że zebrane w aktach sprawy dokumenty potwierdzają, że strona spełniła z art. 218 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia niezbędne do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jednakże zasiłek dla bezrobotnych nie mógł być stronie przyznany, gdyż w sprawie spełniona została również negatywna przesłanka przysługiwania zasiłku z art. 219 ust. 1 pkt 3 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Wskazany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że organ zatrudnienia nie ma możliwości odstąpienia od jego zastosowania w przypadku rozwiązania przez bezrobotnego ostatniego stosunku pracy zawartego na podstawie skierowania przez starostę do pracodawcy otrzymującego w związku z tym skierowaniem środki z Funduszu Pracy. Ustawodawca w szczególności nie zawarł w przedmiotowej ustawie zastrzeżenia, że przepis ten znajduje zastosowanie np. tylko w okresie, za który pracodawcy przysługują środki z Funduszu Pracy. Ostatni stosunek pracy strony przed rejestracją w PUP został nawiązany umową o pracę z dnia 26 czerwca 2023 r., w wyniku skierowania wystawionego przez PUP w Pucku dla strony. Z akt sprawy wynika więc jednoznacznie, że strona rozwiązała ostatni stosunek pracy zawarty na podstawie skierowania przez starostę do pracodawcy otrzymującego w związku z tym skierowaniem środki z Funduszu Pracy. Organ odwoławczy dodał, że strona nie udowodniła, że to pracodawca wypowiedział umowę o pracę. Rozwiązanie stosunku pracy w tym przypadku nastąpiło na mocy porozumienia stron. Bez zgody strony pracodawca nie mógłby rozwiązać stosunku pracy w tym trybie. W razie odmowy wyrażenia przez stronę zgody na rozwiązanie stosunku pracy za porozumieniem stron pracodawca chcąc doprowadzić do rozwiązania stosunku pracy musiałby zgodnie z art. 30 Kodeksu pracy wypowiedzieć na piśmie stronie umowę o pracę, podając przyczynę uzasadniającą przedmiotowe wypowiedzenie. Wówczas, po upływie wskazanego w Kodeksie pracy okresu wypowiedzenia, pracodawca w świadectwie pracy, jako tryb rozwiązania stosunku pracy wskazałby wypowiedzenie umowy o pracę przez pracodawcę z zachowaniem okresu wypowiedzenia, a strona uzyskałaby prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia zarejestrowania się w Urzędzie Pracy. Z. Z. zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi ponownie podkreślił, że prace interwencyjne trwały 9 miesięcy do marca 2024 r. Późniejsze zatrudnienie było już po tych pracach interwencyjnych. W dacie rozwiązania stosunku pracy pracodawca nie otrzymywał więc już środków z Funduszu Pracy na wypłatę wynagrodzenia dla skarżącego. Rozwiązanie umowy za porozumieniem stron nastąpiło ponadto w takcie choroby skarżącego i z inicjatywy pracodawcy. Po zakończeniu pracy skarżący przebywał następnie na zasiłku chorobowym (3 miesiące) i rehabilitacyjnym (9 miesięcy) do października 2025 r. W ocenie skarżącego, skoro jego ostatni pracodawca otrzymywał przez 6 miesięcy refundację, to nie jest dla niego zrozumiałe dlaczego w przypadku rozwiązania umowy za porozumieniem stron, tylko skarżący ma ponosić negatywne konsekwencje rozwiązania stosunku pracy. Zdaniem skarżącego zastosowany przez organy przepis jest niekonstytucyjny, jako sprzeczny z wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP zasadą równości i ogranicza prawa pracownika określone w Kodeksie pracy. Skarżący opisał końcowo swoją trudną sytuacją materialną oraz życiową. Wskazał w tym zakresie, że pozostaje bez środków do życia oraz ma orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności, a jego żona, posiadająca pierwszy stopień niepełnosprawności, zmaga się z ciężką chorobą nowotworową i jest po dwóch ciężkich operacjach. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach, Sąd stwierdził, że skarga nie może zostać uwzględniona i podlega oddaleniu. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy jako prawidłową decyzję, na mocy której organ pierwszej instancji orzekł o przyznaniu Z. Z. od dnia 13 października 2025 r. statusu osoby bezrobotnej i jednocześnie odmówił mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Materialnoprawną podstawę wydania ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, w tym w szczególności art. 219 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy. Organy stoją na stanowisku, że ustalony w sprawie stan faktyczny wypełnił negatywną przesłankę określoną w art. 219 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, co wykluczyło możliwość przyznania prawa do zasiłku przez Starostę Puckiego. Zarzuty skarżącego koncentrują się na zakwestionowaniu wystąpienia podstawy do odmowy przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 13 października 2025 r. Na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia rejestracja bezrobotnych albo poszukujących pracy następuje na wniosek. Zgodnie z ust. 2 ww. ustawy w celu dokonania rejestracji osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny lub poszukujący pracy: 1/ składa wniosek o rejestrację jako bezrobotny albo poszukujący pracy za pośrednictwem formularza elektronicznego udostępnionego w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2, albo 2/ zgłasza się do PUP właściwego ze względu na miejsce zamieszkania. W myśl art. 55 ust. 5 ww. ustawy, osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy w trybie określonym w ust. 2 pkt 1 do wniosku o rejestrację jako bezrobotny albo poszukujący pracy dołącza odwzorowanie cyfrowe: 1/ świadectw ukończenia szkoły, dyplomów lub innych dokumentów potwierdzających kwalifikacje lub zaświadczeń o ukończeniu szkolenia; 2/ świadectw pracy i innych dokumentów niezbędnych do ustalenia jej uprawnień przysługujących na podstawie przepisów ustawy; 3/ dokumentów stwierdzających przeciwwskazania do wykonywania określonych prac, jeżeli takie posiada. Natomiast zgodnie z art. 55 ust. 6 ww. ustawy, osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy w trybie określonym w ust. 2 pkt 2, do wniosku o rejestrację jako bezrobotny albo poszukujący pracy przedkłada do wglądu pracownikowi PUP dokonującemu rejestracji dowód osobisty, a w przypadku jego braku - inny dokument potwierdzający tożsamość oraz dokumenty, o których mowa w ust. 5. Stosownie do art. 55 ust. 10 ww. ustawy informacje i dane przedstawione we wniosku o rejestrację jako bezrobotny albo poszukujący pracy składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. W myśl art. 59 ww. ustawy rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje w oparciu o dane pozyskiwane z systemu teleinformatycznego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, Krajowego Rejestru Sądowego, CEIDG oraz z systemu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2014 r. o Karcie Dużej Rodziny, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 10. Na podstawie art. 61 ust. 1 ww. ustawy rejestracji osoby ubiegającej się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy dokonuje się z dniem, w którym osoba: 1/ wniosła kompletny wniosek o dokonanie rejestracji jako bezrobotny albo poszukujący pracy - w przypadku określonym w art. 55 ust. 2 pkt 1; 2/ zgłosiła się do PUP - po poświadczeniu przez nią własnoręcznym podpisem przekazanych przez nią danych i złożeniu, w obecności pracownika PUP oświadczeń, o których mowa w art. 55 ust. 9 i art. 60 ust. 1 pkt 2 - w przypadku określonym w art. 55 ust. 2 pkt 2. Zgodnie z art. 218 ust. 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się w PUP, z wyjątkiem art. 219 i art. 220, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: 1/ był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem zwolnienia ze składki kategorii osób, o których mowa w art. 261- 265; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Zgodnie z art. 218 ust. 2 pkt. 3 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia do 365 dni, o których mowa w ust. 1, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty inwalidzkiej przyznawanej na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin lub ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę; Natomiast na podstawie art. 219 ust. 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który przed rejestracją w PUP: 1/ rozwiązał ostatni stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem, chyba że rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 1 i l1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy; 2/ spowodował rozwiązanie z własnej winy ostatniego stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia; 3/ rozwiązał ostatni stosunek pracy zawarty na podstawie skierowania przez starostę do pracodawcy otrzymującego w związku z tym skierowaniem środki z Funduszu Pracy. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku gdy ostatni stosunek pracy lub stosunek służbowy nie stanowi podstawy nabycia prawa do zasiłku. Jak wynika z akt sprawy, skarżący zgłosił się do PUP w Pucku i złożył w dniu 13 października 2025 r. wniosek w celu rejestracji jako osoba bezrobotna, oświadczając, że jest osobą zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia oraz wskazując pod groźbą odpowiedzialności karnej, że wszystkie podane i przełożone w trakcie rejestracji dane i dokumenty są zgodne ze stanem faktycznym. W tym też dniu skarżący otrzymał i podpisał informację o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej wynikających z ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, gdzie zawarto m.in. informację o treści art. 218 oraz art. 219 cyt. ustawy. Skarżący wnosząc o rejestrację przedłożył też określone dokumenty dla wykazania spełnienia wymogów z art. 218 cyt. ustawy, to jest: 1/ świadectwo pracy potwierdzające zatrudnienie skarżącego przez D. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą B. w okresie od 26 czerwca 2023 r. do dnia 14 października 2024 r.; 2/ zaświadczenie z ZUS o otrzymywaniu zasiłku chorobowego w okresie od 15 października 2024 r. do 13 stycznia 2025 r. i świadczenia rehabilitacyjnego w okresie od 14 stycznia 2025 r. do dnia 10 października 2025 r., równych minimalnemu wynagrodzeniu. W oparciu o ww. dane, potwierdzone w karcie rejestracyjnej, ustalono (która to okoliczność, nie stanowi przedmiotu sporu) że skarżący spełnił wymóg określony w art. 218 ust 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. W przypadku skarżącego w okresie 18 miesięcy poprzedzających jego rejestrację w PUP zaistniały trzy podstawy do nabycia prawa do zasiłku, to jest: 1/ zatrudnienie w firmie B. w L. prowadzonej przez D. K. 2/ pobieranie zasiłku chorobowego 3/ pobieranie świadczenia rehabilitacyjnego - które łącznie wypełniły wymagany przez ustawodawcę okres co najmniej 365 dni pobierania wynagrodzenia za pracę lub świadczeń traktowanych na równi z nim. Z powyższego wynika, że podstawę do nabycia prawa do zasiłku stanowił także ostatni stosunek pracy skarżącego. Z tego względu Sąd podziela stanowisko organów, że miały one obowiązek uwzględnić i zbadać, czy okoliczności związane z ostatnim zatrudnieniem skarżącego nie wyłączają prawa do zasiłku, m.in. w oparciu o art. 219 cyt. ustawy. Zgromadzone w aktach sprawy dokumenty, dotyczące ostatniego zatrudnienia skarżącego, potwierdzają, że skarżący rozwiązał ostatni stosunek pracy. Dla przyjęcia, że osoba zgłaszająca się do PUP w celu rejestracji, rozwiązała ostatni stosunek pracy, konieczne jest ustalenie, że doszło albo do jednostronnego rozwiązania umowy o pracę przez pracownika albo też doszło do rozwiązania umowy za porozumieniem obu stron umowy. Obie te formy rozwiązania umowy stanowią bowiem o wyrażeniu przez pracownika woli rozwiązania umowy o pracę, a więc stanowią "rozwiązanie" przez niego stosunku pracy w rozumieniu analizowanego przepisu. Pojęciem "rozwiązania stosunku pracy przez bezrobotnego", którym posłużono się w art. 219 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy nie jest więc jedynie objęte jednostronne rozwiązanie stosunku pracy przez pracodawcę. Niewątpliwie ze znajdującego się w aktach sprawy dokumentu w postaci świadectwa pracy, wystawionego dla skarżącego przez pracodawcę, wynika, że do rozwiązania ostatniego stosunku pracy doszło na mocy porozumienia obu stron umowy o pracę na podstawie art. 30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy. Akta sprawy dokumentują zatem, że skarżący wyraził w sposób oficjalny swoją wolę rozwiązania umowy za porozumieniem. W złożonym w PUP oświadczeniu skarżący dodatkowo potwierdził, że rozwiązanie ostatniego stosunku pracy nastąpiło na mocy porozumienia stron. Z jakich powodów strony zdecydowały się na rozwiązanie umowy za obustronnym porozumieniem pozostaje bez znaczenia w świetle art. 219 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy. Przepis ten obejmuje bowiem wszystkie przypadki rozwiązania przez pracownika ostatniego stosunku pracy, który wcześniej zaistniał w związku ze skierowaniem tej osoby do pracy przez starostę. Na podstawie akt sprawy organy prawidłowo ustaliły, że skarżący podjął pracę u D. K. na podstawie skierowania go przez starostę do tego pracodawcy. Zgodnie z umową nr [...] w sprawie organizowania i finansowania prac interwencyjnych zawartą pomiędzy Starostą Puckim a D. K., pracodawca zobowiązał się zatrudnić w ramach prac interwencyjnych na pełnym etacie jednego bezrobotnego skierowanego przez starostę posiadającego kwalifikacje w zawodzie murarza przez okres 6 miesięcy od dnia 26 czerwca 2023 r. do dnia 25 grudnia 2023 r. W umowie zaznaczono że w ww. okresie 6 miesięcy pracodawcy będzie przysługiwała co miesiąc refundacja części kosztów wynagrodzenia skierowanego bezrobotnego oraz składek na ubezpieczenie społeczne od tego wynagrodzenia. Jednocześnie pracodawca został zobowiązany do utrzymania w zatrudnieniu skierowanego bezrobotnego również przez dalszy okres po zakończeniu ww. refundacji – minimalnie przez 3 miesiące po zakończeniu refundacji. Kwotę refundacji ustalono w wysokości 1300 zł, płatną miesięcznie pracodawcy ze środków Funduszu Pracy tytułem pokrycia części kosztów wynagrodzenia. W związku z zawarciem ww. umowy, Starosta Pucki w dniu 26 czerwca 2023 r. wystawił "Skierowanie do pracy" do ww. pracodawcy, wskazując jako skierowanego do pracodawcy bezrobotnego – Z. Z., który podpisał skierowanie i zobowiązał się powiadomić urząd o podjęciu zatrudnienia. Następnie Z. Z. zawarł z D. K. umowę o pracę na czas nieokreślony od 26 czerwca 2023 r. Zgodnie z warunkami wskazanej umowy, rozpoczęcie pracy w firmie B. nastąpiło w dniu 26 czerwca 2023 r., a miesięczne wynagrodzenie dla skarżącego, zatrudnionego na stanowisku murarza, określono w miesięcznej wysokości 3490 zł. Pracodawca wywiązał się z warunków umowy wiążącej go ze starostą. Na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieoznaczony, istniejące w oparciu o tę umowę zatrudnienie skierowanego przez starostę bezrobotnego trwało nieprzerwanie od dnia 26 czerwca 2023 r. do 14 października 2024 r. Utrzymanie zatrudnienia trwało zatem nie tylko w czasie otrzymywania częściowej refundacji kosztów zatrudnienia przez pierwsze 6 miesięcy, ale także przez kolejnych około 10 miesięcy, przypadających już po okresie refundacji w 2024 r. Dostrzec trzeba, że pracodawca utrzymał w zatrudnieniu skierowanego do niego w ramach prac interwencyjnych bezrobotnego, który pozostawał zatrudniony na podstawie tej samej umowy aż do czasu jej rozwiązania za porozumieniem stron. Okoliczność, że pracodawca utrzymywał w zatrudnieniu skierowaną do niego osobę dłużej niż narzucony mu przez starostę, minimalny okres 3 miesięcy po zakończeniu refundacji, nie zmieniał w żaden sposób warunków umowy z dnia 26 czerwca 2023 r., zawartej pomiędzy pracodawcą, a skierowanym bezrobotnym. Umowa ta została bowiem zawarta na czas nieokreślony i za miesięcznym wynagrodzeniem płatnym przez pracodawcę w umówionej wysokości, niezależnej od tego, czy pracodawca pierwotnie otrzymywał częściową refundację, czy też w okresie późniejszym samodzielnie już pokrywał całość kosztów zatrudnienia skierowanego do pracy bezrobotnego. Z punktu widzenia treści art. 219 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy istotne zatem pozostaje, że doszło do rozwiązania stosunku pracy, który niewątpliwie był zawarty na podstawie skierowania przez starostę do pracodawcy, który w związku z tym skierowaniem otrzymywał środki z Funduszu Pracy. W szczególności z omawianego przepisu nie można wyinterpretować, aby nie dotyczył on sytuacji, gdy pracodawca długotrwale realizował cel skierowania i utrzymywał zatrudnienie skierowanego do niego bezrobotnego znacznie dłużej niż otrzymywał z tego tytułu wsparcie z Funduszu Pracy. Z tych też względów, mając na uwadze cel, w jakim organy administracji działające na rynku pracy, starają się instytucjonalnie zmniejszać bezrobocie i zachęcać pracodawców poprzez czasowe refundacje do zatrudniania osób kierowanych z PUP, w ocenie Sądu analizowany przepis art. 219 ust. 1 pkt 3 o rynku pracy i służbach zatrudnienia nie narusza konstytucyjnej zasady równości. Ustawodawca ma prawo różnicować sytuację osób zgłaszających się do rejestracji w celu uzyskania statusu osoby bezrobotnej uwzględniając także to, czy otrzymując wcześniej dzięki staraniom PUP zatrudnienie, z tego zatrudnienia nie zrezygnowały rozwiązując ostatni stosunek pracy. Podkreślenia wymaga, że zastrzeżenie z art. 219 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, nie wyklucza prawa do posiadania statusu osoby bezrobotnej i uzyskiwania dalszego wsparcia w poszukiwaniu pracy. Wyklucza jednak prawo do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych. Jest to rozwiązanie proporcjonalne, uwzględniając także treść art. 219 ust. 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym, przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku gdy ostatni stosunek pracy nie stanowi podstawy nabycia prawa do zasiłku. W ten sposób ustawodawca objął przepisem art. 219 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy jako przesłanką negatywną w istocie tylko zdarzenia niedawne i aktualne z punktu widzenia przepisów ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób wyczerpujący w oparciu o zgromadzony w sposób kompletny materiał dowodowy. Zebrane sprawie dokumenty potwierdzają, że skarżący rozwiązał ostatni stosunek pracy zawarty na podstawie skierowania przez starostę do pracodawcy otrzymującego w związku z tym skierowaniem środki z Funduszu Pracy. Sąd podzielił stanowisko organów, że w przedmiotowej sprawie zaistniały w związku z tym przesłanki do zastosowania przepisu art. 219 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy. Organy mogą orzekać tylko na podstawie przepisów prawa. Wskazany przepis ma charakter obowiązujący i musiał być zastosowany przez organy, również gdy sytuacja materialna oraz rodzinna osoby zgłaszającej się do ponownej rejestracji jest trudna. Wykładnia wskazanego przepisu została dokonana prawidłowo. W zaskarżonej decyzji rozważono argumentację strony i odwołując się do literalnego brzmienia wskazanego przepisu prawidłowo wyjaśniono, że ustawodawca nie zawarł w ustawie o rynku pracy i służbach zatrudnienia zastrzeżenia, że analizowany przepis znaduje zastosowanie tylko w okresie, za który pracodawcy przysługują środki z Funduszu Pracy. Istotny jest bowiem sam fakt, że zatrudnienie powstało w wyniku skierowania przez starostę do pracodawcy, a czasie późniejszym czasie ustało z woli osoby skierowanej. W przedmiotowej sprawie skierowanie takie niewątpliwie miało miejsce, gdzie pracodawca otrzymywał w związku z tym skierowaniem środki z Funduszu Pracy. Tak zawarty stosunek pracy trwał od 26 czerwca 2023 r. na podstawie wciąż tej samej umowy zawartej na czas nieokreślony, a następnie został rozwiązany na mocy porozumienia stron. Skarżący nie przedstawił dowodów, aby w przypadku jego ostatniego zatrudnienia doszło do jednostronnego rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę. Akta sprawy dokumentują w sposób jednoznaczny rozwiązanie umowy na mocy porozumienia stron. W tym stanie sprawy, stwierdzając że zaskarżona decyzja pozostaje zgodna z prawem materialnym oraz wydana została przy zachowaniu wymaganych przepisów prawa procesowego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.