III SA/Gd 335/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.I. na postanowienie Wojewody z dnia 5 września 2019 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odrzucić skargę.

I.I. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewody z dnia 5 września 2019 r. (nr (...)), którym nałożono na niego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 1.000 zł w związku z niedopełnieniem poddania małoletniego syna – K.I., ur. (...) obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - powoływanej dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W pierwszej kolejności rolą sądu administracyjnego jest zbadanie dopuszczalności wniesienia skargi, a więc ustalenie czy w danym przypadku zostały spełnione wszystkie wymogi umożliwiające wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 122 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm. – zwanej dalej: "u.p.e.a.") grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu m.in. postanowienie o nałożeniu grzywny, od którego – w myśl art. 122 § 3 in fine u.p.e.a. służy zobowiązanemu prawo wniesienia zażalenia. Zgodnie z art. 20 § 1 u.p.e.a. organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jest m.in. wojewoda (pkt 1). Stosownie do art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 144 w zw. z art. 127 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 – dalej w skrócie: "k.p.a.") od postanowienia wydanego w pierwszej instancji służy stronie zażalenie tylko do jednej instancji, a właściwy do rozpatrzenia zażalenia jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ. Stosownie natomiast do art. 17 pkt 2 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do wojewodów - właściwi w sprawie ministrowie. W świetle powołanych przepisów nie ulega wątpliwości, że przedmiotem wniesionej skargi jest wydane w I instancji postanowienie Wojewody w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Od postanowienia tego przysługuje stronie – co wynika z powołanych przepisów, a także pouczenia zawartego w tym postanowieniu – zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. Ministra Zdrowia. W tej sytuacji należy więc stwierdzić, że wniesienie przez I.I. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie organu I instancji, czyli wniesienie skargi przed wyczerpaniem środków prawnych przysługujących do zaskarżenia przedmiotowego postanowienia Wojewody w postępowaniu administracyjnym (tzn. przed wniesieniem na to postanowienie zażalenia do Ministra Zdrowia i jego rozpoznaniem przez ten organ), jest przedwczesne, a co za tym idzie niedopuszczalne. Mając to na uwadze w opisanym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – zobowiązany był niniejszą skargę odrzucić.