III SA/Gd 305/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 marca 2021 r. sprawy z wniosku A. M. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 305/19 w sprawie ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 305/19.

A. M., działając we własnym imieniu, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 grudnia 2018 r. (nr [...]), którym uchylono postanowienie Wójta Gminy K. z dnia 3 października 2018 r. (nr [...]) w sprawie sprostowania decyzji o przyznaniu skarżącemu zasiłku celowego i umorzono postępowanie organu pierwszej instancji w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpatrzeniu przedmiotowej skargi na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym wyrokiem z dnia 19 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 305/19, uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy K. Przedmiotowy wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 29 grudnia 2020 r. (vide: - k.121 akt sądowych). W dniu 5 stycznia 2021 r. (vide: data stempla pocztowego na kopercie) skarżący wniósł o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez: orzeczenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, orzeczenie o "całkowitym uchyleniu" postanowień wydanych przez organy administracyjne, orzeczenie na rzecz skarżącego wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie - od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Nie budzi wątpliwości Sądu, że termin do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku został przez skarżącego zachowany. Instytucja uzupełnienia wyroku dotyczy wyłącznie rozstrzygnięć, które powinny znaleźć się w sentencji wyroku, wobec czego należało ocenić, czy złożony przez skarżącego wniosek o uzupełnienie wyroku tut. Sądu z dnia 19 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 305/19 dotyczy tego rodzaju orzeczeń (rozstrzygnięć), które mogły zostać zawarte w wyroku. W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przepis art. 200 p.p.s.a. stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W przypadku orzekania na posiedzeniu niejawnym, gdy strona działa osobiście, o kosztach należnych stronie sąd orzeka z urzędu (art. 210 § 2 p.p.s.a). Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, stosownie do brzemienia art. 205 § 1 p.p.s.a., zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Skarżący w niniejszej sprawie, należącej do spraw z zakresu pomocy i opieki społecznej, działał osobiście i zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. nie miał obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Tym samym był całkowicie zwolniony od opłat sądowych (wpis i opłata kancelaryjna) oraz ponoszenia wydatków (art. 241 p.p.s.a.). Ponadto, skarżący nie miał obowiązku osobistego stawiennictwa w sądzie. Brak zatem podstaw do domagania się zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, i orzeczenia o nich z urzędu. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że w dniu 28 grudnia 2020 r., skarżący pismem datowanym na dzień 22 grudnia 2020 r., powołując się na art. 200 p.p.s.a., wniósł o orzeczenie na jego rzecz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2021 r. tut. Sąd oddalił wniosek skarżącego o zwrot kosztów postępowania. Skarżący złożył osobiście w dniu 8 lutego 2021 r. na przedmiotowe postanowienie zażalenie (vide: - k.144 akt sądowych). Odnosząc się do wniosku o uzupełnienie wyroku poprzez orzeczenie o "całkowitym uchyleniu" postanowień wydanych przez organy administracji, wyjaśnić należy skarżącemu, że wyrokiem z dnia 19 listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 305/19 uchylił w całości postanowienia organów obu instancji. Sformułowanie, zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części nie oznacza bezwzględnego nakazu zamieszczania przez sąd w sentencji wyroku słów "w całości" czy "w części". Jeśli sąd administracyjny uchyla postanowienie, nie precyzując zakresu uchylenia, uchyla postanowienie w całości. Sąd nie ma obowiązku, by w takim przypadku określić w wyroku zakres uchylenia. Natomiast odnosząc się do kolejnego z żądań wyjaśnić należy, że w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego, a w konsekwencji kognicji sądu administracyjnego, jest sprawa sądowoadministracyjna rozumiana jako kontrola przez sąd administracyjny działalności administracji publicznej. Wynagrodzenie szkody, o której mowa art. 77 ust. 1 Konstytucji RP, może być dochodzone w postępowaniu cywilnym, a nie w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. art. 417 i następne ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny; tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1740). Należy więc stwierdzić, że skoro orzekanie o odszkodowaniu za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie (zaniechanie) władzy publicznej pozostaje poza zakresem kognicji sądów administracyjnych, to żądanie uzupełnienia w tym zakresie wyroku z dnia 19 listopada 2020 r. nie znajduje podstawy prawnej. Tak więc nie zachodzi sytuacja, o jakiej mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a., która obligowałaby Sąd do uzupełnienia wyroku uwzględniającego skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.