III SA/Gd 301/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Asesor WSA Adam Osik (spr.) Protokolant: Sekretarz Sądowy Dagmara Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2025 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2025 r., nr SKO Gd/5796/23 w przedmiocie obowiązku zapłaty kosztów wynikających z usunięcia i przechowywania pojazdu 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącej G. S. kwotę 4160 (cztery tysiące sto sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia 25 września 2023 r. nr K.7135.10.2022, wydaną na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U z 2021 r., poz. 735 ze zm.) – dalej jako: "k.p.a." oraz art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 w związku z art. 130a ust. 10h, art. 130a ust. 10i, art. 130a ust. 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 450 ze zm.) – dalej jako: "p.r.d.", Starosta Kościerski nałożył na G. S. oraz na M. W., jako zobowiązanych solidarnie, obowiązek zapłaty kwoty w wysokości 18.070,00 zł tytułem obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia i przechowywania pojazdu marki Krone o nr rejestracyjnym [...] numer identyfikacyjny pojazdu [...] w terminie 30 dni od daty, w której niniejsza decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji Starosta Kościerski wskazał, że dnia 27 września 2021 r. Komenda Powiatowa Policji w Kościerzynie wydała dyspozycję usunięcia ww. pojazdu marki Krone z uwagi na pozostawienie pojazdu w miejscu, w którym jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Pojazd odholowano na parking strzeżony firmy [...] w K., ul. [...]. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez Komendę Powiatową Policji w Kościerzynie w dniu 14 lutego 2022r. G. S. odebrała pojazd na podstawie zezwolenia na odbiór nr [...]. Po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym Starosta Kościerski dnia 7 marca 2022 r. wydał decyzję orzekającą o nałożeniu na G. S. obowiązku zapłaty kwoty 18.070,00 zł tytułem obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia i przechowywania pojazdu marki Krone o numerze rejestracyjnym [...]. Decyzja ta, na skutek odwołania wniesionego przez G. S., została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z 15 grudnia 2022r. nr SKO Gd/1979/22. Organ odwoławczy przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy w ww. decyzji wskazał, że z wyjaśnień G. S. wynikało, iż po konsultacjach organu pierwszej instancji z Policją została poinformowana, że może pojazd odebrać bezpłatnie, bo nie ona wystawiła pojazd na drogę. Nie jest również sprawcą tego wykroczenia. Policja zaś ustala, kto nim jest i w dalszym ciągu prowadzone jest dochodzenie w tej sprawie ze względu na nowe dowody. Na 25 października 2022 r. wyznaczony został termin sprawy prowadzonej w Sądzie Rejonowym w Kościerzynie. Kolegium uznało, że należy ustalić jaki jest wynik prowadzonego przez Policję dochodzenia, a także czego dotyczy sprawa sądowa, w której miała się odbyć rozprawa. Ustalenia te w ocenie Kolegium mogły mieć wpływ na ustalenie osoby, która winna ewentualnie ponieść koszty odholowania i przechowywania przedmiotowego pojazdu. W toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego Starosta Kościerski wystąpił do Komendy Powiatowej Policji w Kościerzynie oraz Sądu Rejonowego w Kościerzynie II Wydziału Karnego o udostępnienie kopii dokumentów z akt sprawy prowadzonej w związku z wnioskiem o ukaranie M. W. złożonym przez Komendę Powiatową Policji w Kościerzynie. Komenda Powiatowa Policji w Kościerzynie pismem z dnia 10 listopada 2022 r. poinformowała, że w toku czynności wyjaśniających ustalono osobę podejrzaną o popełnienie wykroczenia, tj. M. W. W dniu 1 czerwca 2022 r. całość zebranych w sprawie materiałów wraz z wnioskiem o ukaranie przekazano do Sądu Rejonowego w Kościerzynie. Natomiast Sąd Rejonowy udzielił informacji o wyznaczonym terminie rozprawy. Dnia 8 lutego 2023 r. organ pierwszej instancji otrzymał z Sądu Rejonowego w Kościerzynie kopię dokumentów załączonych przez Komendę Powiatową Policji w Kościerzynie do wniosku o ukaranie M. W. Na podstawie otrzymanej dokumentacji organ pierwszej instancji ustalił, iż pod sygn. akt II W 275/22 prowadzone jest postępowanie z wniosku Komendy Powiatowej Policji w Kościerzynie o ukaranie M. W., w sprawie wykroczenia polegającego na utrudnianiu ruchu przez naczepy marki Wielton o numerze rejestracyjnym [...] oraz marki Krone o numerze rejestracyjnym [...]. Wobec tego do dnia ustalenia przez Sąd Rejonowy w Kościerzynie II Wydział Karny, czy osoba podejrzana o popełnienie wykroczenia, pozostawiła pojazdy w miejscu utrudniającym ruch, Starosta Kościerski, postanowieniem z dnia 15 lutego 2023 r. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie administracyjne. Następnie dnia 7 sierpnia 2023 r. Starosta Kościerski podjął zawieszone postępowanie administracyjne z uwagi na otrzymany odpis wyroku Sądu Rejonowego w Kościerzynie II Wydziału Karnego z dnia 2 czerwca 2023 r. o sygn. akt II W 275/22 (prawomocny z dniem 10 czerwca 2023 r.) o uznaniu M. W. za winnego zarzucanego mu czynu pozostawienia naczepy marki Wielton o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy marki Krone o numerze rejestracyjnym [...] na drodze publicznej powodując tamowanie i utrudnianie ruchu innym pojazdom. Organ pierwszej instancji zawiadomił M. W. o toczącym się postępowaniu administracyjnym oraz o przysługujących uprawnieniach z tym związanych. Organ pierwszej instancji ustalił, że w dniu 27 września 2021 r. właścicielem pojazdu marki Krone o nr rejestracyjnym [...] była G. S., zaś jego posiadaczem/użytkownikiem w momencie usunięcia i umieszczenia na parkingu strzeżonym, który dysponował pojazdem na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności był M. W. Dyspozycję usunięcia wyżej wymienionego pojazdu wydano w związku z pozostawieniem pojazdu w miejscu, w którym jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Organ, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wyjaśnił, że choć przepis art. 130a ust. 10i p.r.d. posługuje się pojęciem "we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego", nie oznacza to, że organy muszą w sposób bezwzględny wskazywać, jakim tytułem prawnym legitymuje się osoba, władająca pojazdem w chwili usunięcia go z drogi. Omawiany przepis nie nakazuje dochodzić tytułu prawnego, jakim legitymował się kierujący pojazdem, a wystarczające jest stwierdzenie, że osoba ta władała pojazdem i że nie jest jego właścicielem. Przyjmuje się ponadto, że przedmiotowe koszty zobowiązana jest pokryć także osoba, która kierowała pojazdem bez zezwolenia właściciela, bowiem brak jest racjonalnego uzasadnienia, by obowiązek taki ciążył na osobie, która kierowała pojazdem za zgodą właściciela, a nie obciążał kierowcy, który takiej zgody nie uzyskał. Inna interpretacja wypaczałaby sens wprowadzonych rozwiązań ustawowych, ograniczając efektywność zabezpieczenia finansowego ze strony osób, które doprowadziły do powstania kosztów związanych z usunięciem, przechowaniem i oszacowaniem. Organ pierwszej instancji stwierdził, że w aktach administracyjnych znajduje się wyrok Sądu Rejonowego w Kościerzynie II Wydział Karny o sygn. akt II W 275/22 uznający M.W. za winnego zarzucanego mu czynu z tym ustaleniem, że utrudnił ruch innym pojazdom poprzez pozostawienie naczepy Wielton o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy marki Krone o numerze rejestracyjnym [...] na drodze publicznej. Zdaniem organu pierwszej instancji z powyższego wynika, że M. W. dysponował innym, niż własność, tytułem prawnym, który nie wymagał formy pisemnej. Mając powyższe na uwadze, organ pierwszej instancji, kierując się dyspozycją art. 130a ust. 10i p.r.d. uznał, że zasadnym jest nałożenie solidarnie na właściciela pojazdu – G. S. oraz osobę, która w chwili usunięcia władała nim na podstawie innego tytułu niż własność – M. W. obowiązku zapłaty kosztów, o jakich mowa wart. 130a ust. 10h p.r.d., w wysokości określonej w pkt 2 w sentencji decyzji. Na należność w wysokości 18.070,00 zł, składa się opłata za usunięcie pojazdu w kwocie 1150 zł, opłata za parkowanie pojazdu w 2021 r. przez 96 dni w kwocie 11520 zł oraz opłata za parkowanie pojazdu w 2022 r. przez 45 dni w kwocie 5400 zł. W odwołaniu sporządzonym przez adwokata D. D., powołującego się na umocowanie udzielone mu przez M. W., zarzucił ww. decyzji jej: 1. naruszenie art. 130a ust. 10i oraz art. 130a ust. 10h p.r.d., poprzez przyjęcie, iż dysponował on tytułem prawnym do pojazdu - przyczepy Krone nr rej. [...], podczas gdy wielokrotnie wcześniej wzywał właścicielkę G. S. do odbioru przedmiotowego pojazdu ze swojej posesji, nadto w żaden sposób nie przyczynił się do przedłużenia okresu przez jaki pojazd ten znajdował się na parkingu strzeżonym firmy [...] w K., ul. [...], 2. naruszenie przepisów art. 7 i art. 7a k.p.a. poprzez solidarne obciążenie G. S. i M. W. opłatą za usunięcie pojazdu w sytuacji, gdy M. W. wielokrotnie wzywał G. S. do zabrania pojazdów z jego nieruchomości, a także nie miał wpływu na chwilę odbioru pojazdu z parkingu przez właścicielkę i długość pozostawania pojazdu na parkingu strzeżonym, wnosząc o zmianę wydanej decyzji poprzez obciążenie kosztami wynikającymi z usunięcia i przechowywania pojazdu marki Krone o nr rejestracyjnym [...] wyłącznie właścicielki G. S. W ww. piśmie wyjaśniono, że M. W. nigdy nie był posiadaczem ani użytkownikiem pojazdu marki Krone o nr rejestracyjnym [...]. Pojazd oraz drugi pojazd marki Kogel stanowiły własność G. S. i zostały pozostawione, a właściwie porzucone na posesji zamieszkiwanej przez M. W. Po wielokrotnych wezwaniach do usunięcia pojazdów, zarówno telefonicznych, jak też pisemnych, które pozostały bez odzewu M. W. zdecydował o wyprowadzeniu tych pojazdów poza teren posesji, o czym właścicielka była uprzednio poinformowana. Nie stał się tym samym ani ich posiadaczem, ani też ich użytkownikiem, ani też nie posiadał żadnego tytułu prawnego do tych pojazdów. Z tego względu niezasadnie przyjęto, że M. W. winien ponosić solidarną odpowiedzialność, za koszty związane z usunięciem pojazdu oraz parkowaniem pojazdu na parkingu policyjnym w ilości 141 dni, tj. przez prawie 5 miesięcy. W piśmie podano również, że M. W., po odholowaniu pojazdu na parking policyjny, nie miał żadnego wpływu na to co dalej będzie działo się z tym pojazdem, w szczególności nie miał wpływu na czas pozostawania pojazdu na parkingu policyjnym, ani też nie miał możliwości odebrania go we własnym zakresie. Nie miał więc jakiegokolwiek wpływu ani na długość okresu, przez który samochód pozostawał na parkingu policyjnym, ani też nie dysponował żadnym tytułem prawnym do jego odbioru. Z uwagi na powyższe niezasadnie został obciążony opłatą za parkowanie pojazdu na parkingu policyjnym. Niezasadnie także M. W. został obciążony opłatą za usunięcie pojazdu w kwocie 1150 zł. Wszystkie powyżej przedstawione okoliczności powodują, iż obciążenie M. W. kosztami usunięcia oraz kosztami parkowania pojazdu na parkingu policyjnym są nieuzasadnione. Odwołanie od decyzji Starosty Kościerskiego z 25 września 2023 r. wniosła także G. S. W odwołaniu tym wyjaśniła, że w tej sprawie winnym jest M. W. i to on w całości winien zostać obciążony wszystkimi kosztami. Nie posiadał on żadnego tytułu prawnego do dysponowania jej mieniem. Nie miał prawa wystawienie z posesji naczep na drogę, z której zostały odholowane na parking. Wynika to z dokumentacji Policji w Kościerzynie oraz wyroku Sądu Rejonowego w Kościerzynie II Wydziału Karnego o sygn. akt II W 275/22. Z tego względu odwołująca się wniosła o obciążenie sprawcy czynu M. W. w całości kosztami, które wynikają z powołanej wyżej decyzji. Odwołująca podtrzymała również swoje stanowisko, że nie będzie w żaden sposób ponosić kosztów wynikających z usunięcia i przechowywania jej naczep, które zostały umieszczone na parkingu strzeżonym firmy [...] w K. Decyzją z dnia 3 kwietnia 2025 r. nr SKO Gd/5796/23, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 , art. 80 k.p.a. w związku z art. 130a ust. 1, 2a ust. 5, 6, 10i p.r.d., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, po rozpoznaniu odwołań M. W. i G. S., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku stwierdziło, że w dniu 27 września 2021 r. Komenda Powiatowa Policji w Kościerzynie wydała dyspozycję usunięcia pojazdu marki Krone o nr rejestracyjnym [...] z uwagi na pozostawienie pojazdu w miejscu, w którym jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Pojazd ten został odholowany na parking strzeżony firmy [...] w K. Policja po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustaliła, ze właścicielem tego pojazdu jest G. S. Z zebranego przez organ I instancji materiału dowodowego wynika, że odwołujący się M. W. w dniu 26 września 2021 r. pozostawił naczepę Krone i naczepę marki Wielton na drodze publicznej tamując ruch i utrudniając ruch innym pojazdom. Sąd Rejonowy w Kościerzynie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2023r. sygn. akt II W 275/22 uznał go za winnego popełnienia czynu wskazanego w art. 90 kw i wymierzył mu karę nagany. Kolegium wyjaśniło, że art. 130a ust. 10i p.r.d. nakazuje pociągnięcie do współodpowiedzialności za koszty zabezpieczenia i usunięcia pojazdu z drogi tej osoby, w której władaniu faktycznie znajdował się pojazd w momencie, gdy wystąpiło zdarzenie, wskutek którego nastąpiło jego usunięcie, a zatem taką osobą jest kierowca pojazdu, ponieważ on faktycznie władał pojazdem, decydując o jego sposobie używania w danym momencie. Art. 130a ust. 10i p.r.d. w żaden sposób nie wskazuje, że sposób władania powinien być w jakiś sposób sformalizowany tak, aby odpowiadać jednej z form własności znanej z Kodeksu cywilnego. Chodzi tu o osobę, która kierowała pojazdem, nie będąc jego właścicielem. Zdaniem organu odwoławczego bezsprzecznie M. W. kierował wskazanym wyżej pojazdem i doprowadził do tego, że pojazd ten pozostawił na ulicy w sposób zagrażający bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Wbrew zarzutom przedstawionym w odwołaniu organ I instancji w sposób właściwy ustalił, że M. W. jest zobowiązany solidarnie wraz z właścicielem pojazdu do pokrycia kosztów odholowania i przechowywania wraz z właścicielką pojazdu. Wprawdzie nie przyczynił się do przedłużenia okresu przez jaki pojazd ten znajdował się na parkingu ale z powołanego przepisu nie wynika, by można było miarkować, za jaki okres odwołujący się winien zostać obciążony opłatą za tenże parking . Kolegium zauważyło, że gdyby nie działania M. W. (nie wnikając w powody tego działania) nie doszłoby do nałożenia na niego i G. S. obowiązku zapłaty kwoty wskazanej wyżej opłaty. Właścicielka pozjadu G. S. winna nieużywany pojazd właściwie zabezpieczyć i uprzedzona o konieczności zabrania go z dotychczasowego miejsca postoju, zaparkować go w innym miejscu. Kolegium przyjęło, że odwołująca się wiedziała o konieczności zabrania pojazdu z dotychczasowego miejsca postoju bo jej mąż został powiadomiony o tym przez K. M. - męża i ojca właścicielek posesji w N., na której pojazd był zaparkowany od kilku lat. Wynika to z przesłuchania M. S. i K. M. w KPP w Kościerzynie w dniu 12 listopada 2021r. Stosownie do powyższego Kolegium uznało, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Kolegium nie stwierdziło bowiem, by doszło do naruszenia procedury administracyjnej, ani też by naruszone zostały przepisu ustawy - Prawo o ruchu drogowym mające zastosowanie w niniejszej sprawienie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję G. S., zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 130a ust. 1 pkt 1 p.r.d. poprzez niezbadanie, czy w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki do usunięcia pojazdów zgodnie z wskazaną procedurą i tym samym błędne przyjęcie, iż pozostawione na poboczu pojazdy skarżącej utrudniały ruch drogowy, 2. art. 130a ust. 10h p.r.d. poprzez nieuzasadnione obciążenie skarżącej kosztami przechowywania pojazdów za okres wynikający wyłącznie z opieszałości organu administracyjnego tj. od dnia 27 września 2021 r. do dnia 29 listopada 2021 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Skarżąca wskazała, że pojazd marki Krone o nr rejestracyjnym [...] przechowywała na działce udostępnionej jej przez osobę trzecią. W dniu 26 września 2021 r. bez jej wiedzy i zgody, pojazdy zostały przemieszczone na pobocze drogi przez M. W., co ustalono w toku postępowania karnego prowadzonego przed Sądem Rejonowym w Kościerzynie II Wydział Karny o sygn. II W 275/22. Formalnie właścicielka pojazdu została powiadomiona o wydaniu dyspozycji dotyczącego usunięcia pojazdu z dnia 27 września 2021 r. w dniu 29 listopada 2021 r. Zdaniem skarżącej organ w sposób całkowicie dowolny i pozbawiony podstaw faktycznych przyjął, że pozostawione na poboczu pojazdy skarżącej utrudniały ruch drogowy, nie dokonując przy tym żadnej rzetelnej analizy rzeczywistego wpływu tych pojazdów na ruch w danym miejscu. Należy zauważyć, że sporne pojazdy znajdowały się przy drodze przebiegającej wśród pól, na terenie pozbawionym zabudowy, gdzie ruch pojazdów jest znikomy. Tym samym intensywność ruchu drogowego winna być kluczowym czynnikiem przy ocenie, czy rzeczywiście doszło do jego utrudnienia. W wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu z dnia 7 maja 2010 r., III SA/Wr 807/09 ponadto podkreślił, iż "kwalifikacji trybu usunięcia pojazdu z drogi należy dokonywać w oparciu o fakty zaistniałe w momencie dokonania usunięcia, a nie w oparciu o stanowisko wyrażone po upływie kilku lat od zdarzenia przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej. Ewentualne uchybienia formalne, jeżeli miały miejsce, nie mogą determinować przyjęcia trybu usunięcia pojazdu z drogi.". Orzekając o obowiązku zapłaty kosztów usunięcia pojazdu właściwy organ winien ustalić, czy doszło do wydania dyspozycji usunięcia pojazdu przez uprawnioną osobę, czy dyspozycja ta była uzasadniona okolicznościami wymienionymi w art. 130a ust. 1 lub 2 p.r.d., i dalej - czy doszło do powstania kosztów związanych z wydaniem tej dyspozycji. Nadto organ winien ustalić osobę zobowiązaną do poniesienia tych kosztów (wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2021 r., VII Sa/Wa 2002/20). Utrudnianie ruchu polega na takim zachowaniu, które przeszkadza jego prowadzeniu, zakłóca jego płynność, czyni go uciążliwym. Słowo "utrudniać" oznacza "stworzyć trudności, przeszkody, uczynić trudnym", zaś "czynić uciążliwym" należy rozumieć jako "utrudniać, przeszkadzać, tworzyć uciążliwość". Utrudnianie ruchu jest stworzeniem takiej sytuacji na drodze, w czasie której następuje jego zakłócenie, przeszkodzenie płynności, stworzenie trudności; powstaje pewien dyskomfort dla kierującego pojazdem, choć nie występuje jeszcze czynnik zagrożenia bezpieczeństwa. Polega ono na zmuszaniu innych uczestników ruchu do zwiększenia uwagi lub wykonania dodatkowych czynności (np. hamowania, zwiększenia prędkości) lub podjęcia dodatkowych manewrów (np. wyprzedzania, omijania, zatrzymania). W literaturze wskazuje się, że utrudnianie ruchu polega na zachowaniu dezorientującym innych uczestników ruchu, zmuszaniu ich do szczególnego natężenia uwagi. W przedmiotowej sprawie, mimo że pojazdy stały na poboczu drogi, nie utrudniały ruchu w opisany powyżej sposób, nie wymuszały żadnych dodatkowych manewrów, ani nie wymagały zwiększenia uwagi innych użytkowników drogi. Należy przy tym zauważyć, że nie każde zaparkowanie pojazdu może być traktowane jako utrudniające ruch. Jest oczywiste, że pojazd, który w danym miejscu jest zaparkowany zgodnie z przepisami w ten sposób, że zajmuje część ulicy automatycznie będzie wymuszał na pozostałych użytkownikach wykonanie manewru w celu jego ominięcia. Nie oznacza to jednak, że dochodzi do utrudnienia ruchu. W przypadku odmiennej interpretacji miałaby miejsce penalizacja zgodnego z prawem zachowania osoby, które pojazd zaparkowała zgodnie z obowiązującymi przepisami. Byłaby to sytuacja niedopuszczalna w demokratycznym Państwie prawa. W konsekwencji należy uznać, iż usunięcie pojazdu w przedstawionym stanie faktycznym było bezprawne, a co za tym idzie, również obciążenie właścicielki kosztami jego usunięcia oraz przechowywania pozbawione było podstaw prawnych i tym samym nieuzasadnione. Skarżąca wskazując na treść art. 130a ust. 10h p.r.d. wskazała, że właściciela pojazdu winny obciążać tylko koszty uzasadnione, a więc takie, które są normalnym skutkiem jego niewłaściwego zachowania a nie takie, które są wynikiem zaniechania czy bezczynności organu administracji. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie usuwania pojazdów, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego albo utrudniających prowadzenie akcji ratowniczej (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2285 z późn. zm.) podmiot, który wydał dyspozycję, po usunięciu pojazdu powiadamia o tym niezwłocznie: 1) właściwego dla miejsca zdarzenia komendanta powiatowego (miejskiego, rejonowego) Policji, ze wskazaniem parkingu strzeżonego, na którym umieszczono pojazd, przesyłając mu kopię dyspozycji; 2) właściciela pojazdu; 3) osobę, która dysponowała pojazdem na podstawie innego niż własność tytułu prawnego w chwili jego usunięcia, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 130a ust. 1 pkt 1,4 i 5 albo ust 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Natomiast ust. 2 powołanego przepisu stanowi, że powiadomienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, powinno mieć formę pisemną; przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego o doręczeniach stosuje się odpowiednio. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2025 r. o sygn. II GSK 1452/24 obowiązkiem organu jest niezwłoczne poinformowanie rzeczywistego właściciela pojazdu o fakcie usunięcia pojazdu i możliwości jego odbioru z parkingu strzeżonego. Zaniechanie organu skutkuje pozbawieniem właściciela możliwości odbioru pojazdu z parkingu strzeżonego, co z kolei doprowadza do wygenerowania podwyższonych kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu na parkingu strzeżonym. Stąd obowiązkiem organu jest rozważenie i uwzględnienie wpływu wskazanych uchybień na wysokość wygenerowanych kosztów, którymi następnie obciążono skarżącą. Jak wyjaśniła skarżąca w niniejszej sprawie dyspozycja usunięcia pojazdów została wydana 27 września 2021 r., natomiast powiadomienie zostało doręczone skarżącej dopiero w dniu 29 listopada 2021 r. Okres ten wynikał jedynie z opieszałości organu, nie zaś z winy lub działania skarżącej. Tym samym okres ten powinien zostać wyłączony z kosztów obciążających skarżącą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnośnie naruszenia art. 130a p.r.d. organ odwoławczy wyjaśnił, że to nie Starosta lecz funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji uznali, że pojazdy stanowiące własność skarżącej zaparkowane zostały w miejscu do tego niedozwolonym zagrażając bezpieczeństwu w ruchy drogowym. Z tego powodu wydali dyspozycję odholowania ich na parking strzeżony firmy [...] w K. Jednakże Policja zawiadomiła skarżącą o usunięciu pojazdów z drogi dopiero w dniu 29 listopada 2021 r. Skarżąca nie została poinformowana o możliwości odebrania pojazdów w dniu 29 listopada 2021 r. W tym dniu skierowano do niej powiadomienie o usunięciu jej pojazdów z drogi i odholowaniu na parking wskazanej firmy. Zauważyć jednak należy, bo skarżąca ten aspekt sprawy pominęła, że pojazdy te odebrała dopiero w dniu 14 lutego 2022 r. po wydaniu przez Policję zezwolenia na ich odbiór. Organ I instancji nie miał w związku z tym wpływu na odebranie przez skarżącą pojazdów w wskazanym wyżej terminie. Po odbiorze pojazdów przez skarżącą wszczął z urzędu postępowanie w rozpatrywanej sprawie. Na skutek odwołania skarżącej organ I instancji ponownie prowadził postępowanie i uzupełniał materiał dowodowy w rozpatrywanej sprawie. Faktycznie postępowanie to zostało zakończone decyzją z 25 września 2023r. Nie wpłynęło to jednak na wysokość ustalonej przez organ I instancji należności. Uczestnik postępowania M. W. nie zajął stanowiska w sprawie. Skierowane do uczestnika postępowania wezwanie do udzielenia informacji, czy w niniejszym postępowaniu będzie reprezentowany przez dotychczasowego pełnomocnika, a jeśli ta do nadesłania stosownego pełnomocnictwa, nie zostało wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1264) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Skarga podlegała uwzględnieniu, ponieważ decyzja Kolegium została wydana z rażącym naruszeniem prawa – stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572) – dalej jako: "k.p.a.". Organ odwoławczy rozpatrzył bowiem odwołanie M. W. pomimo faktu, że do odwołania z dnia 18 października 2023 r. złożonego w imieniu M. W. przez adwokata D. D. nie dołączono stosownego pełnomocnictwa, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku nie dokonało żadnej czynności procesowej, aby uzupełnić ten brak formalny. Zgodnie z art. 63 § 1 k.p.a. § podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) wnosi się na piśmie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu. Podania utrwalone w postaci elektronicznej wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej. Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, podania wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej pozostawia się bez rozpoznania. Stosownie do § 2 tego przepisu podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres, również w przypadku złożenia podania w postaci elektronicznej, i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Natomiast w myśl § 3 podanie wniesione na piśmie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. Dodatkowo w myśl art. 128 k.p.a. odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania. Należy podkreślić, że jeżeli podanie (odwołanie) wnoszone jest przez pełnomocnika strony, to powinien do niego być dołączony dokument pełnomocnictwa lub jego odpis. Zgodnie bowiem z art. 33 § 3 k.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. W realiach przedmiotowej sprawy odwołanie zostało złożone zarówno przez G. S., jak i przez pełnomocnika drugiej ze stron postępowania, tj. M. W., jednakże do tegoż odwołania nie został dołączony dokument pełnomocnictwa. Odwołanie nie zostało również podpisane przez stronę. W tych okolicznościach Kolegium powinno w ramach procedury określonej w art. 64 § 2 k.p.a. wezwać wnoszącego podanie do uzupełnienia braku formalnego w terminie nie krótszym niż siedem dni po rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. W przypadku nieuzupełnienia tego braku powinno wystąpić do M. W. – strony postępowania - o podpisanie złożonego odwołania. Żadne z tych czynności nie zostały jednak dokonane przez organ odwoławczy. W związku z powyższym nie można uznać, że złożone w sprawie odwołanie pochodzi od uprawnionego podmiotu. Rozpatrzenie odwołania w takiej sytuacji powoduje konieczność stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z uwagi na rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naruszenie prawa zaistniałe w postępowaniu odwoławczym ma bowiem charakter oczywisty i poważny (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, uwagi do art. 156, Legalis). W orzecznictwie podkreśla się, że odwołanie bez podpisu, czyli niespełniające wymogów określonych art. 63 § 3 k.p.a. nie jest odwołaniem w rozumieniu art. 127 § 1 i art. 128 k.p.a. Pismo nie zawierające podpisu albo zawierające podpis osoby niebędącej stroną postępowania i nieuprawnionej do reprezentowania tychże stron w istocie nie wszczyna postępowania administracyjnego. Obowiązkiem organu w takiej sytuacji jest wezwanie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. osób wskazanych w treści pisma jako odwołujących się do uzupełnienia braków formalnych odwołania poprzez jego podpisanie. Brak dokonania takich czynności i w konsekwencji braku podpisu strony pod odwołaniem stanowi rażące naruszenie prawa (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 26 sierpnia 2021 r., II SA/Po 283/21, LEX nr 3223879, wyrok WSA w Warszawie z 23 lutego 2017 r., II SA/Wa 1314/16, LEX nr 2299916). Powyższa okoliczność ma szczególne znaczenie wobec faktu, że zaskarżona decyzja została doręczona M. W. do rąk adwokata D. D., co w świetle powyższych wskazań nie pozwala na uznanie tego doręczenia za skuteczne i przyjęcie, że M. W. powziął wiedzę o wydaniu niekorzystnej dla niego decyzji administracyjnej. Jak bowiem wynika z art. 40 § 2 k.p.a. jedynie wówczas, gdy strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W przedmiotowej sprawie nie można natomiast uznać, że M. W. ustanowił pełnomocnika. W postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie obrał bowiem pełnomocnika do reprezentowania go w postępowaniu, zaś odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zostało wniesione przez osobę, która nie wykazała umocowania do jego reprezentowania. Zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji określającą solidarną odpowiedzialność skarżącej G. S. i uczestnika postępowania M. W. za koszty usunięcia i przechowywania pojazdu powinna zostać wydana po rozpoznaniu skutecznie wniesionych odwołań każdej ze stron postępowania, na które obowiązki nałożono solidarnie. Z opisanych wyżej względów tak sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Ponownie rozpatrując sprawę Kolegium powinno wezwać pełnomocnika a ewentualnie również stronę do uzupełnienia braku formalnego odwołania i w zależności od okoliczności wydać w sprawie odpowiednie rozstrzygnięcie. W związku ze stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa w zakresie braków formalnych odwołania i w konsekwencji nieważności zaskarżonej decyzji nie było możliwości merytorycznej oceny postępowania i wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stwierdził nieważność decyzji organu odwoławczego, zaś na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł o kosztach postępowania. ----------------------- Strona 2