III SA/Gd 290/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie pomocy pieniężnej na zagospodarowanie postanawia: odrzucić skargę.

G. P. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 lutego 2019 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 19 października 2018 r. odmawiającą przyznania M. P. pomocy pieniężnej na zagospodarowanie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Poza zatem podmiotami szczególnymi, możliwość wniesienia skargi związana jest z istnieniem po stronie skarżącej interesu prawnego. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2004 r. sygn. akt OSK 919/04 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl) istotę interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną. Może to być norma należąca do każdej dziedziny prawa, na podstawie której określony podmiot, w określonym stanie faktycznym może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego praw lub obowiązków. W ocenie Sądu G. P. nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu wyżej wskazanej decyzji. Jak wynika z treści skargi oraz akt administracyjnych skarżąca G. P. ustanowiona została dla M. P. opiekunem usamodzielnienia na okres do ukończenia przez nią 25. roku życia. M. P. urodzona w dniu 24 września 1993 r. jest osobą pełnoletnią, która ukończyła 25 lat. Z indywidualnego programu usamodzielnienia objętego umową o współpracy z dnia 1 września 2011 r. wynika, że opiekun usamodzielnienia jest zobowiązany do stałej pomocy w rozwiązywaniu trudnych sytuacji życiowych, wsparcia przy wypełnianiu dokumentów urzędowych, opiniowania i akceptowania wniosków wychowanka o przyznanie pomocy na kontynuowanie nauki, zagospodarowanie, usamodzielnienie itp., utrzymywania stałego kontaktu z wychowankiem, kontrolowania, czy prawidłowo wywiązuje się z ustaleń zawartych w indywidualnym programie usamodzielnienia, czy rozliczył się z przyznanej pomocy. Funkcja opiekuna usamodzielnienia, określona w § 9 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania pomocy na usamodzielnienie, kontynuowanie nauki oraz zagospodarowanie (Dz. U. z 2005 r., nr 6, poz. 45 ze zm.), obowiązującym w dniu zatwierdzenia indywidulanego programu usamodzielnienia, jak również w § 9 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 sierpnia 2012 r. w sprawie udzielania pomocy na usamodzielnienie, kontynuowanie nauki oraz zagospodarowanie (Dz. U. z 2012 r., 954), nie uprawnia do zaskarżania decyzji administracyjnych dotyczących wychowanka, albowiem przepisy prawa nie przyznają opiekunowi usamodzielnienia takich kompetencji. Do zadań opiekuna usamodzielnienia należy: 1) zaznajomienie się z dokumentacją i drogą życiową osoby usamodzielnianej; 2) opracowanie i modyfikowanie wspólnie z osobą usamodzielnianą indywidualnego programu usamodzielnienia; 3) współpraca z rodziną osoby usamodzielnianej oraz ze środowiskiem lokalnym, zwłaszcza ze szkołą oraz gminą; 4) opiniowanie wniosku o pomoc pieniężną na usamodzielnienie i pomoc pieniężną na kontynuowanie nauki. Tym samym źródłem interesu prawnego koniecznego dla skutecznego wniesienia skargi w niniejszej sprawie nie może być pełnienie funkcji opiekuna usamodzielnienia. Jednocześnie skarżąca nie posiada interesu prawnego z innego tytułu. Wyjaśnić należy, że skargę na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 lutego 2019 r., nr [...], wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku również M. P. Skarga ta (zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Gd 289/19) będzie podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. Wobec zaś braku interesu prawnego we wniesieniu na tę samą decyzję skargi przez G. P. należało skargę tę – jako niedopuszczalną – odrzucić na podstawie przepisu art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.