III SA/Gd 286/18

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. O. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu środków zastępczych postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 24 kwietnia 2018 r. (data stempla pocztowego), skarżący W. O. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Z oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz przedłożonych przez niego na wezwanie referendarza sądowego dokumentów źródłowych (odpisów: zaświadczenia z urzędu skarbowego z dnia 21 maja 2018 r., zaświadczenia od pracodawcy z dnia 16 maja 2018 r., decyzji z dnia 10 sierpnia 2017 r. przyznających świadczenia rodzicielskie i wychowawcze, wyciągu z rachunku bankowego za okres od 1 lutego 2018 r. do 30 kwietnia 2018 r., umowy najmu lokalu mieszkalnego, faktur za energię elektryczną i gaz oraz dowodów uiszczania alimentów), wynika, że wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie za pracę (świadczoną na podstawie umowy zlecenia) w średniej miesięcznej wysokości 959 zł brutto, zamieszkuje wspólnie z konkubiną, która otrzymuje świadczenia i zasiłki w łącznej kwocie 2.909 zł miesięcznie, na którą składają się: świadczenie wychowawcze w kwocie 1.500 zł na troje dzieci, świadczenie rodzicielskie w kwocie 1.000 zł oraz zasiłki rodzinne w kwocie 409 zł, nadto otrzymuje alimenty w kwocie 500 zł miesięcznie na dziecko z poprzedniego związku. Wnioskodawca wraz z konkubiną mają na utrzymaniu czworo dzieci: dwoje wspólnych oraz dwoje z ich poprzednich związków – na jedno z nich wnioskodawca uiszcza alimenty w kwocie 500 zł miesięcznie. Rodzina zamieszkuje w wynajętym mieszkaniu o powierzchni 38,5 m2, za które płaci czynsz w wysokości 700 zł miesięcznie, nadto uiszcza opłaty za energię elektryczną i gaz w średniej miesięcznej wysokości 171 zł. Ani wnioskodawca ani jego konkubina nie posiadają jakichkolwiek oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, jedyny majątek wnioskodawcy stanowi pomieszczenie piwniczne o powierzchni 40 m2 i wartości 30.000 zł. Z majątku konkubiny wnioskodawcy jest prowadzona egzekucja komornicza, w ramach której dokonano zajęcia posiadanego przez nią rachunku bankowego. Wnioskodawca jest natomiast zobowiązany do uiszczenia kary pieniężnej w kwocie 227.390 zł wymierzonej decyzją, stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, uznano, że wnioskodawca wykazał, iż nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia, bez uszczerbku koniecznego utrzymania, kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia wysokość dochodów wnioskodawcy oraz nieposiadanie przez niego jakichkolwiek zasobów finansowych. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.