III SA/Gd 232/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2021r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Wójta Gminy od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 lutego 2021 r., nr (...) w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika postanawia: odrzucić sprzeciw.

Decyzją z dnia 21 grudnia 2020 r., nr (...) Wójt Gminy odmówił "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Decyzją z dnia 3 lutego 2021 r., nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z dnia 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej powoływanej jako k.p.a.) uchyliło w całości powyższą decyzją i przekazało sprawę Wójtowi Gminy do ponownego rozpatrzenia. Sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł Wójt Gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 64b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Sprzeciw w niniejszej sprawie nie został wniesiony przez stronę będącą adresatem decyzji, lecz przez organ który rozstrzygał o jej prawach w postępowaniu administracyjnym jako organ pierwszej instancji. Z przepisu art. 50 p.p.s.a wynika wprost, że poza podmiotami, które działają w interesie innych osób lub interesie publicznym (prokurator, rzecznicy, organizacja społeczna) jak i upoważnionymi z mocy szczególnych przepisów prawa, każdy inny podmiot występujący ze skargą do sądu musi mieć w złożeniu skargi interes prawny. Zatem o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne uprawnienie lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Status strony w rozpatrywanej sprawie przysługuje wyłącznie spółce, która ubiegała się o dofinansowanie kształcenia pracownika. Ona bowiem powołuje się na przepis prawa materialnego uzasadniający jej zdaniem uprawnienie, by uzyskać dofinansowanie. W orzecznictwie nie jest sporne, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego czy też sądowoadministracyjnego. (por. wyrok TK z 29 października 2009 r., sygn. akt K 32/08, uchwała NSA z dnia 19 maja 2003 roku, OPS 1/03). W postępowaniu sądowoadministracyjnym chodzi wyłącznie o sądowe skontrolowanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a nie o prowadzenie sporu prawnego między organami administracji różnych stopni. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przepis ten z mocy art. 64 b §1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio także do sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził zatem, że przedmiotowy sprzeciw wniesiony przez podmiot do tego nieuprawniony, jest tym samym niedopuszczalny i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. W tym stanie sprawy Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.