III SA/Gd 209/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Adam Osik po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 19 lutego 2024 r., nr SKO Gd/2253/23 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu postanawia: uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 209/24.

R. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 19 lutego 2024 r., nr SKO Gd/2253/23 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 maja 2024 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podanie numeru pesel skarżącego. W zarządzeniu tym zakreślono termin 7 dni od daty doręczenia zarządzenia na jego wykonanie oraz wskazano rygor odrzucenia skargi w przypadku jego niewykonania Zarządzenie powyższe doręczono skarżącemu w dniu 21 maja 2024 r. (por. zwrotne potwierdzenia odbioru, k. 22 akt). Skarżący w zakreślonym terminie nie usunął braku formalnego skargi. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 209/24 odrzucono skargę R. G. na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku. W postanowieniu wskazano, że skarżący, pomimo wezwania, nie usunął braku formalnego skargi polegającego na nie podaniu numeru PESEL. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 § 1 i art. 46 § 2 pkt 1 pkt b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej jako: "p.p.s.a.", polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że nie uzupełniono braku formalnego skargi przez podanie numeru PESEL skarżącego, w sytuacji kiedy skarżący nie posiada ani nie miał obowiązku posiadania numeru PESEL. Skarżący wyjaśnił, że jest obywatelem Republiki Federalnej Niemiec prowadzącym działalność gospodarczą od dnia 1 czerwca 2011 r. na terenie Polski. Wówczas jako przedsiębiorca posługiwał się numerem NIP, przy czym dopiero od dnia 1 lipca 2011 r. nadawano numer PESEL przy wpisywaniu się do CEIDG. Tym samym skarżący nie jest obowiązany do posiadania numeru PESEL i takowego numeru nie ma obowiązku wskazywania w pierwszym piśmie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 179a p.p.s.a. jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. W myśl art. 197 § 1 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Tak określona podstawa uchylenia wskazuje, że mogą być nią objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne. W każdym jednak przypadku istotne jest to, by zasadność skargi kasacyjnej była oczywista, to znaczy niewzbudzająca wątpliwości i zauważalna bez konieczności dokonywania głębszej analizy zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze, należy odnotować, że z uzasadnienia wniesionego zażalenia wynika, że skarżący nie jest obowiązany do posiadania numeru PESEL i numeru takowego nie posiada, jako obywatel Niemiec prowadzący działalność gospodarczą na terenie Polski od dnia 1 czerwca 2011 r. Z tych względów w skardze podał numer identyfikacji podatkowej. W konsekwencji zatem uznać należy, że strona skarżąca wniosła skargę nie dotkniętą brakami formalnymi. Zgodnie bowiem z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Błędnym było zatem wydanie postanowienia z dnia 18 czerwca 2024 r. w oparciu o ustalenie, że skarga była obarczona brakiem formalnym, o jakim mowa w ww. przepisie. Mając na względzie powyższe, Sąd działając na podstawie art. 179a p.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia.