III SA/Gd 192/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 18 lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.

Postanowieniem z dnia 18 lutego 2019 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego , działając na podstawie art. 134 oraz art. 141 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) – dalej jako "k.p.a.", stwierdził uchybienie przez A. K. terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Starosty z dnia 21 grudnia 2018 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w zakresie stwierdzenia nieważności "decyzji na mocy której nastąpiło wznowienie granic". Organ odwoławczy wyjaśnił, że w postanowieniu Starosty zawarto prawidłowe pouczenie o przysługującym prawie wniesienia zażalenia. Postanowienie to zostało doręczone w dniu 4 stycznia 2019 r., natomiast zażalenie zostało złożone poprzez nadanie w placówce operatora pocztowego w dniu 14 stycznia 2019 r., czyli po upływie terminu do wniesienia zażalenia. Z treści zażalenia nie wynikało, że intencją skarżącej było przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Nie wskazała ona też przyczyn, które usprawiedliwiałyby uchybienie terminu. A. K. wniosła skargę na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, powołując argumentację dotyczącą zasadności żądania stwierdzenia nieważności. Skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy nie jest zainteresowany rażącym naruszeniem prawa przy dokonywaniu rozgraniczenia. Argumentację tę rozszerzyła w piśmie z dnia 12 kwietnia 2019 r. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r. , poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." , sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie było postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, stwierdzające uchybienie przez skarżącą terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Starosty z dnia 21 grudnia 2018 r. w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w zakresie stwierdzenia nieważności "decyzji na mocy której nastąpiło wznowienie granic". Skarżąca zarzuciła w skardze, że organ odwoławczy nie zajął się merytorycznie jej sprawą. Zauważyć na wstępie należy, że merytoryczna kontrola postanowienia organu pierwszej instancji mogła być dokonana przez organ odwoławczy jedynie w przypadku wniesienia przez skarżącą zażalenia w terminie określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 141 § 1 i 2 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi; zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a., znajdujący odpowiednie zastosowanie do zażaleń na mocy art. 144 k.p.a., według którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało doręczone skarżącej w dniu 4 stycznia 2019 r. Termin do wniesienia zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji upłynął zatem w dniu 11 stycznia 2019 r. Zażalenie skarżąca wniosła dopiero w dniu 14 stycznia 2019 r., czyli z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 141 § 2 k.p.a. W tej sytuacji nie było żadnych wątpliwości, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia. Nie wnosiła ona przy tym o przywrócenie terminu ani nie zawarła w treści zażalenia żadnych informacji, na podstawie których można byłoby uznać, że wnosi o przywrócenie terminu. Wobec powyższego nie można skutecznie zarzucić organowi odwoławczemu, który wydał zaskarżone postanowienie, naruszenia prawa, które skutkowałoby uchyleniem tego postanowienia. Skarżąca także w skardze, w której potwierdziła, że postanowienie organu pierwszej instancji otrzymała w dniu 4 stycznia 2019 r., a zażalenie wniosła w dniu 14 stycznia 2019 r., nie powołała się na żadne okoliczności dotyczące przyczyn uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. W świetle powyższego organ odwoławczy zasadnie, na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie przez skarżącą terminu do wniesienia zażalenia. Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie Sąd był jedynie uprawiony – i jednocześnie zobowiązany - do oceny, czy zaskarżone skargą postanowienie, stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, jest zgodne z prawem. Sąd nie był zatem uprawniony do merytorycznego odniesienia się do kwestii opisanych przez skarżącą w skardze oraz w piśmie z dnia 12 kwietnia 2019 r. Nie zaistniała też konieczność wezwania skarżącej na posiedzenie sądu, bowiem stan faktyczny sprawy konieczny dla jej rozstrzygnięcia był jasny i niekwestionowany przez skarżącą. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako bezzasadną, oddalił.