III SA/Gd 190/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA w Gdańsku Adam Osik po rozpoznaniu w dniu 31 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Energa Operator Spółki Akcyjnej z siedzibą w Gdańsku z dnia 5 marca 2024 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 25 lipca 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 190/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o kosztach postępowania. Skargę kasacyjną od ww. wyroku wywiodła Energa Operator Spółka Akcyjna z siedzibą w Gdańsku, reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata M. S. Zarządzeniami z dnia 23 września 2024 r. wezwano pełnomocnika organu do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy oraz do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł, każdorazowo zakreślając termin 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzeń na ich wykonanie oraz wskazując rygor odrzucenia skargi kasacyjnej w przypadku niewykonania zarządzeń. Pismo sądowe prawidłowo doręczono pełnomocnikowi organu w dniu 7 października 2024 r., jednak zarządzenie nie zostało wykonane w zakreślonym terminie (por. notatka urzędowa z dnia 28 października 2024 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." skarga kasacyjna powinna zawierać m.in. wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Zgodnie z art. 177a p.p.s.a. jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z kolei w myśl art. 178 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia lub niedopuszczalną z innych przyczyn, jak również skargę kasacyjną, której braków nie uzupełniono w wyznaczonym terminie. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna zawierała brak formalny do usunięcia którego skarżący kasacyjnie pełnomocnik organu został wezwany zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III. Wezwanie do uzupełniania braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy zostało doręczone pełnomocnikowi organu w dniu 7 października 2024 r. Siedmiodniowy termin na wykonanie zarządzenia upłynął w dniu 14 października 2024 r. W tym terminie pełnomocnik organu nie złożył wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Pomimo stosownego pouczenia o skutkach niewywiązania z ww. obowiązku w ustawowym terminie i związanym z tym rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej jej brak formalny nie został usunięty w ustawowym terminie, co uniemożliwia nadanie skardze kasacyjnej dalszego biegu. Nadto strony zasadniczo ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, a do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej. Stosownie do dyspozycji art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. pismem, od którego pobiera się wpis, jest m.in. skarga kasacyjna. Z kolei zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga kasacyjna, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. Przedstawione okoliczności wymagały odrzucenia skargi kasacyjnej. Pomimo prawidłowego wezwania pełnomocnika organu do usunięcia braku formalnego oraz do uiszczenia wpisu, ten nie został w ustawowym terminie uiszczony, co uniemożliwia nadanie sprawie prawidłowego biegu. W związku z tym należało uznać, że skarga kasacyjna jako dotknięta brakiem formalnym i fiskalnym nie została skutecznie wniesiona i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 oraz art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. o czym Sąd orzekł jak w postanowieniu.