III SA/Gd 178/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Protokolant: Starszy asystent sędziego Robert Daduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 grudnia 2021 r., nr 2201.IOA.4246.21.2021.6 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach bez koncesji oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 9 grudnia 2021 r. (nr 2201-IOA.4246.21.2021.6) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "o.p.") oraz art. 2 ust. 3-5, art. 6, art. 8 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. A ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 847 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "u.g.h."), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 16 lipca 2021 r. nakładającą na R. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej zwaną też "spółką", "skarżącą" lub "skarżącą spółką), karę pieniężną w wysokości 300.000 zł z tytułu urządzania w dniu 27 maja 2019 r. gier hazardowych na automatach: GAMINATOR "42" ([...]), APOLLO GAMES ([...]), ADELL2 ([...]) bez koncesji w lokalu mieszczącym się w Ż. przy ul. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 27 maja 2019 r. funkcjonariusze Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni przeprowadzili w lokalu w Ż. przy ul. [...] kontrolę przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, a także zgodność tej działalności ze zgłoszeniem, udzieloną koncesją lub zezwoleniem oraz zatwierdzonym regulaminem. Kontrolujący ustalili, że w powyższym lokalu znajdowały się 3 automaty włączone do sieci do sieci elektrycznej i udostępnione dla graczy, tj. GAMINATOR "42" ([...]), APOLLO GAMES ([...]), ADELL2 ([...]), co ujęto w protokole z kontroli nr [...]. Funkcjonariuszom w miejscu użytkowania automatów nie okazano poświadczenia rejestracji oraz księgi urządzeń oraz nie przedstawiono stosownego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach. W trakcie kontroli przeprowadzono szereg czynności, w tym: szczegółowe oględziny automatów, które potwierdziły, że automaty wyposażone były m.in. w akceptory banknotów i wrzutniki monet, oględziny miejsca przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz przeprowadzono eksperymenty, które wykazały, że automaty są urządzeniami komputerowymi, a przebieg gier ma charakter losowy; gry na automatach urządzane były o wygrane rzeczowe i pieniężne, miały charakter komercyjny, w których grający nie ma wpływu na wynik gry poprzez zatrzymanie bębnów w danym położeniu. Ponadto, w trakcie kontroli w dniu 27 maja 2019 r. przesłuchano w charakterze świadka E. R. pracownika lokalu oraz P. O., pracownika R. Spółki z o.o. w W. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 11 maja 2021 r. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wszczął z urzędu wobec R. Spółki z o.o. w W. postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w związku z brakiem przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w lokalu mieszczącym się w Ż. przy ul. [...] w dniu 27 maja 2019 r. Następnie postanowieniem z dnia 10 czerwca 2021 r. organ pierwszej instancji włączył do akt postępowania materiał dowodowy zgromadzony w trakcie czynności kontrolnych oraz w postępowaniu karno-skarbowym. Jednocześnie w dniu 10 czerwca 2021 r. postanowieniem organ pierwszej instancji wydał postanowienie wyznaczając Spółce siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Pismo doręczono w dniu 15 czerwca 2021 r. Skarżąca nie skorzystała z możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. W wyniku przeprowadzonego postępowania Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni decyzją z dnia 16 lipca 2021 r. (nr 328000-COP.4246.85.2021.8.KP) nałożył na R. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 300.000 zł z tytułu urządzania w dniu 27 maja 2019 r. gier na automatach: GAMINATOR "42" ([...]), APOLLO GAMES ([...]), ADELL2 ([...]) bez koncesji w lokalu mieszczącym się w Ż. przy ul. [...]. Decyzję doręczono skarżącej w dniu 20 lipca 2021 r. R. Spółka z o.o. w W., pismem z 8 sierpnia 2021 r. złożyła odwołanie, wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o jej uchylenie przez organ odwoławczy w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 180, art. 187 § 1 i 3 o.p., gdyż zebrany przez organ materiał dowodowy nie zezwolił na dokładne (wszechstronne) wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i doprowadził do ustalenia, iż to skarżąca jest podmiotem urządzającym gry na automatach bez koncesji w lokalu przy ul. [...] w Ż. w dniu 27 maja 2019 r. w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. podczas, gdy prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliłoby na odmienne ustalenia; art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § o.p. poprzez uniemożliwienie podatnikowi czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a w szczególności niepowiadomienie go o przeprowadzeniu dowodów z przesłuchania świadków, a co za tym idzie uniemożliwienie zadawania świadkom pytań; art. 187 § 1 w zw. z art. 122, art. 191, art. 193 § 1 i art. 180 § 1 o.p., poprzez brak zebrania materiału dowodowego w całości, prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, analizy stanu faktycznego i prawnego, co skutkowało powierzchowną i wybiórczą analizą zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym wyłącznie dowodów, które służyły udowodnieniu przyjętej przez organ podatkowy tezie, że skarżąca urządzała gry hazardowe na automatach bez koncesji w lokalu ul. [...] w Ż. w dniu 27 maja 2019 r.; art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., które miało wpływ na wynik sprawy, przez jego zastosowanie i wymierzenie skarżącej kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach bez koncesji w lokalu przy ul. [...] w Ż. w dniu 27 maja 2019 r. podczas gdy nie jest ona podmiotem urządzającym gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych. Postanowieniem z dnia 20 września 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wyznaczył Spółce siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Pismo to zostało doręczone w dniu 29 września 2021 r. Odwołująca nie skorzystała z możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia procedury postępowania w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego, organ stwierdził, że są niezasadne. W sprawie tej, wbrew poglądom strony, zaistniały okoliczności uzasadniające wszczęcie postępowania w celu wymierzenia kary, czego dowodzą ustalenia kontroli. Natomiast wydanie decyzji poprzedzone zostało przeprowadzeniem postępowania, w ramach którego zebrano materiał dowodowy, który był wystarczający dla dokonania oceny prawnej na gruncie art. 191 Ordynacji podatkowej oraz obowiązujących przepisów prawa materialnego. Z przywołanego art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa wynika, że organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy czym gromadząc materiał dowodowy, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 o.p.); organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 o.p.); żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (art. 188 o.p.). Materiał dowodowy, istotny dla sprawy gromadzony był od momentu przeprowadzenia kontroli. Akta sprawy zawierają zarówno dokumentację z kontroli w postaci m.in. eksperymentów, oględzin automatów, jak i zeznań świadków. Wynikająca z art. 180 o.p. zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy potwierdza w szczególności zasadność dowód dopuszczenia jako dowodu w tej sprawie eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celno-skarbowych. Organ podkreślił, że zasada zupełności materiału dowodowego, o której mowa w art. 187 § 1 o.p. nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, a także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, iż z innych dowodów poza ujawnionymi nie należy oczekiwać zmiany ustalonego stanu faktycznego. Organ podatkowy ma prawo swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Dla negowania zakresu materiału dowodowego nie jest wystarczające przekonanie strony o innej, niż przyjął organ, wadze poszczególnych dowodów i ich odmienna ocena (zob. wyrok NSA sygn. akt II FSK 1756/18 z 13 lutego 2020 r.). Odnosząc się ponadto do zarzutów naruszenia przepisów postępowania organ podkreślił, iż postępowanie dowodowe służy zgromadzeniu materiału niezbędnego do dokonania obiektywnego rozstrzygnięcia w sprawie. Nałożony na organ obowiązek działania w granicach prawa nie stanowi, że organ ten zobowiązany jest interpretować fakty w sposób zbieżny ze stanowiskiem strony, która ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, bowiem przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach i ich wykładni. Organ uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 180 § 1, art. 180, art. 187 § 1 i 3 i art. 191 o.p. zgodnie z którym postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w sposób nierzetelny, a postępowanie dowodowe ukierunkowane jest na z góry przyjętą tezę organu podatkowego. Ordynacja podatkowa przewiduje bowiem otwarty katalog dowodów a jako dowód może być dopuszczone wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). W ocenie organu, zasady tej nie naruszono, gdyż w postępowaniu administracyjnym organ I instancji dopuścił dowody przewidziane prawem i mogące przyczynić się do wyjaśnienia faktów i okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Organ wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 181 o.p., w postępowaniu organ podatkowy może wykorzystać dowodowo również materiały zgromadzone w innych postępowaniach, w tym zarówno podatkowych, jak i administracyjnych oraz karnych albo w postępowaniach w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Wykorzystanie zebranych w toku innych postepowań dowodów do dokonania ustaleń faktycznych, nastąpiło zatem zgodnie z prawem. Odpowiadając natomiast na zarzuty dotyczące uniemożliwienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym pozbawienia jej możliwości uczestniczenia w przesłuchaniach i informowania jej o tych okolicznościach, organ wyjaśnił, że w przypadku dowodów uzyskanych bez udziału Spółki zasada ta realizowana jest przez zaznajomienie jej z tymi dowodami i umożliwienie wypowiedzenia się w ich zakresie. Organy podatkowe prawidłowo doręczonymi pismami z dnia 10 czerwca 2021 r. (organ I instancji) oraz z dnia 20 września 2021 r. (organ odwoławczy) umożliwiły stronie prawo do wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia do zapoznania się z aktami oraz wypowiedzenia się w sprawie na żadnym etapie postępowania, stąd podniesione w tym zakresie zarzuty uznano za nieuzasadnione. Organ odwoławczy po przedstawieniu przebiegu postępowania, omówił szczegółowo i ocenił dowody przeprowadzone w sprawie. W tym zakresie wskazano, że organ uwzględnił w postępowaniu m. in. dowód w postaci przesłuchania w charakterze świadka E. R. - pracownika skontrolowanego lokalu, która w trakcie kontroli w dniu 27 maja 2019r. zeznała, że: "w lokalu pracuje od dwóch dni, zatrudniona została przez P. O., z boku kiosku jest wejście do pomieszczenia w którym znajdują się cztery automaty do gier, pomieszczenie/lokal ten jest połączony z kioskiem drzwiami, dzwonkiem posługują się gracze, gdy automat nie wypłaci wszystkich pieniędzy wtedy sprzedawca z kiosku otwiera drzwi i wypłaca z kasy gotówkę, następnie wpisuje wypłacona kwotę na stronie www.[...] w zakładce "wypłaty z maszyn", w kiosku z gazetami są klucze do automatów, ale nie korzystała z nich, po zamknięciu kiosku z gazetami część w której znajdują się automaty do gier jest dostępna po wpisaniu kodu dostępu". Przesłuchana ponownie w dniu 27 września 2019 r. E. R., zeznała, że: "chce sprostować pierwsze zeznanie, na które wpływ miała pani P., telefonicznie nakazując jej mówić, że nic nie wie o automatach, kodzie, pomieszczeniu z automatami oraz tym ile czasu tak naprawdę pracuje, pracę faktycznie podjęła w drugiej połowie kwietnia 2019 r. W ogłoszeniu o pracę była informacja o tym, że oprócz sprzedaży w kiosku będzie musiała zajmować się automatami/maszynami do gier, pierwszego dnia przekazano jej informacje gdzie znajdują się automaty do gry oraz została poinstruowana jak ma postępować z maszynami, co robić, gdy graczowi nie zostaną wypłacone pieniądze, raz dziennie automaty były obsługiwane przez mężczyznę, który po wyjściu z pomieszczenia z automatami przekazywał jej gotówkę do przeliczenia, a następnie musiała ją wpisać do komputera, według niej osobą zarządzająca jest pani P., to ona kontrolowała zapiski z zeszytu i porównywała je z tymi wprowadzonymi na stronie www.[...] ponadto miała podgląd na telefonie wnętrza pomieszczenia z automatami, wynagrodzenie pobierała z kasy, a pobraną kwotę wpisywała na kartce, do pomieszczenia z automatami wchodziło się od zewnątrz wpisując kod, jeżeli nie był znany graczom ona go podawała, wcześniej uzyskując go od pani P." W odwołaniu, Spółka odniosła się także do zeznań świadków, którzy w jej ocenie stwierdzili iż: 1/ R. S. zeznał, że "to nie skarżąca jest w posiadaniu automatów", 2/ P. O. zeznała, że "skarżąca wynajmowała jedynie pomieszczenie, w którym znajduje się kiosk z gazetami oraz lotto. W pomieszczeniu za kioskiem nigdy nie była, nie należy ono do kiosku (skarżącej). Wejście do tego pomieszczenia jest od zewnątrz. Nie wchodzi się do niego przez kiosk. Nic nie wie o pomieszczeniu, w którym znajdują się automaty do gier. Nie wie też nic o tym, że pracownicy skarżącej mieliby obsługiwać automaty do gry." 3/ B. S. w trakcie przesłuchania zeznała, że "skarżąca nie urządzała gier na automatach w lokalu przy ul. [...] w Ż.. Wyjaśniła również, że skarżąca nie ma nic wspólnego z tymi automatami". W odpowiedzi na powyższe Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku stwierdził, że nie sposób zaakceptować zaprezentowane przez Spółkę stanowisko, bowiem wypowiedzi i zeznania świadków były odmienne od przywołanych przez stronę, i tak: 1/ R. S. faktycznie zeznał, iż: "nie wiem do kogo należały automaty zatrzymane w tym lokalu dnia 27 maja 2019 r.", 2/ P. O. (obecna w trakcie kontroli pracownik R. Sp. z o.o.) w dniu 27 maja 2019 r. w trakcie kontroli faktycznie zeznała, iż "co do drugiego lokalu, gdzie znajdują się automaty do gier to nie mam wiedzy na ten temat nie wiem kto jest właścicielem, ani kto te pomieszczenie dzierżawi, nie wiem do kogo należą". Przesłuchana kolejny raz w dniu 17 października 2019 r. P. O., zeznała, iż w Spółce R. zatrudniona jest od dwóch lat, zamawia towar do kiosku, który opłaca pracownik, okazyjnie zastępuje pracowników w kiosku, bądź w lombardach w których widywała automaty, jej szefem jest B. S. 3/ B. S. zeznała, iż "ja tam w ogóle nie byłam w tym lokalu. Nigdy nie byłam w tym lokalu. Nie wiedziałam, że były pod tym adresem automaty do gier. [...] Za pełnienie funkcji prezesa w spółce R. otrzymuję wynagrodzenie miesięczne około 2.000 do 2.500 zł netto". Ponadto w trakcie przesłuchania w dniu 17 sierpnia 2020 r. przesłuchujący okazał B. S. kartę akt stanowiącą podpisane przez nią pismo z dnia 10 czerwca 2019 r. skierowane do Pomorskiego Urzędu CeIno-Skarbowego w Gdyni z wnioskiem o sporządzenie i doręczenie postanowienia sądu lub prokuratora o zatwierdzeniu zatrzymania wskazanych automatów do gier. B. S. potwierdziła w trakcie tego przesłuchania, że podpis znajdujący się pod jego treścią należy do niej. Mając na uwadze powyższe, organ uznał, że strona próbuje pomniejszyć wartość zebranych w sprawie dowodów i przerzucić ciężar dowodowy na organ podatkowy. Za niezasadny, organ uznał zarzut oparcia się wyłącznie na zeznaniach E. R. Organ wskazał, że oceniając całokształt materiału dowodowego we wzajemnym powiązaniu, nie można tracić z pola widzenia, szczególnej roli jaką w Spółce pełniła P. O. Z zeznań E. R. wynika m.in., że miała ona również wpływ na jej zeznania, nakazując jej mówić, że nic nie wie o automatach. W trakcie przesłuchania E. R. zeznała, iż zatrudniła ją właśnie P. O. Z zeznań tych wynika również, iż nowo zatrudniony pracownik został odpowiednio "przeszkolony" w zakresie nielegalnych urządzeń do gier. E. R. zeznała również, że "osobą zarządzającą jest Pani P. (...) to ona kontrolowała zapiski z zeszytu i porównywała je z tymi wprowadzonymi na stronie www [...] ponadto miała podgląd na telefonie wnętrza pomieszczenia z automatami". Organ podkreślił, że zeznania B. S. wskazujące na brak pobytu w danym lokalu, nie zwalniają jej od poniesienia odpowiedzialności za prowadzenie tam nielegalnej działalności. Organ zaznaczył, że kontrolowany lokal nie był odrębnym, bezobsługowym i niezależnym punktem z nielegalnymi automatami do gier, do którego nikt nie miał dostępu - tylko stanowił on wydzieloną powierzchnię kiosku, połączonego z nim drzwiami, w którym sprzedawano gazety i inne artykuły prasowe. Punkt ten był profesjonalnie przygotowany pod nielegalną działalność hazardową, posiadał bowiem wyodrębniony monitoring, dzwonek otwierający osobne drzwi oraz zamek z kodem (do którego dostęp miała P. O. i zatrudniony pracownik kiosku). Poza tym automaty znajdujące się w lokalu przytwierdzone były śrubami, do których bezpośredni dostęp miał pracownik kiosku. Ponadto sprzedawca kiosku otwierał zarówno drzwi do kiosku, jak również wypłacał z kasy gotówkę dla graczy, a jak zeznała E. R. w kiosku znajdowały się również klucze do automatów, zaś po zamknięciu kiosku dostęp do wydzielonej części z automatami umożliwiało osobne wejście po wcześniejszym wpisaniu kodu dostępu. W świetle powyższych okoliczności zeznania B. S. z dnia 17 sierpnia 2021 r., w których z jednej strony stwierdza, ze nigdy w kontrolowanym lokalu nie była i nic nie wie o znajdujących się w nim automatach do gier, zaś z drugiej wskazuje ona, że "Nie wiem kto opłaca rachunki za prąd", przy czym w aktach sprawy znajdują się dowody świadczące, iż takich płatności dokonywała w imieniu spółki P. O. – zostały ocenione przez organ jako niewiarygodne. Podkreślono przy tym, że B. S. jest Prezesem Zarządu R. Sp. z o.o., z tytułu czego pobiera stosowne wynagrodzenie. Ponadto reprezentuje Spółkę, odpowiada za jej działalność, a jej pracownikiem jest P. O., która nie tylko miała upoważnienie do podpisania umowy na dostawę energii elektrycznej, ale jej rola była znacznie szersza bowiem zatrudniała pracowników do obsługi przedmiotowego lokalu, jak również dokonywała odpowiedniego ich przeszkolenia pod kątem obsługi automatów do gier. Organ drugiej instancji ponownie ocenił poszczególne dowody i uznał za wiarygodne zeznania E. R. oraz wyniki kontroli (oględziny automatów, przeprowadzone eksperymenty, oględziny miejsca). Odmówił natomiast mocy dowodowej zeznaniom: P. O., B. S. i R. S., które organ ocenił jako niespójne i niewiarygodne. Organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy jest wyczerpujący i nie zaistniała potrzeba przeprowadzenia dalszych dowodów. Organ podzielił dokonane ustalenia organu pierwszoinstancyjnego, z których wynika, że Spółka R. swoim działaniem wyczerpała dyspozycje art. 89 ust. 1 u.g.h. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., w brzmieniu obowiązującym w dacie przeprowadzenia kontroli, stanowił, że karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia, zaś kara pieniężna wynosi 100.000 zł od każdego automatu (art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h.). Zdaniem organu odwoławczego ocena prawna materiału dowodowego zebranego w tej sprawie potwierdza, że Spółka była urządzającym gry na automatach w kontrolowanej lokalizacji, nieposiadającą koncesji na prowadzenie kasyna gry wymaganego na podstawie art. 6 ust. 1 u.g.h. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, stosownie do treści przepisów art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h., organ pierwszej instancji prawidłowo wymierzył Spółce karę pieniężną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku R. Spółka z o. o. z siedzibą w W., wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa objęły: naruszenie przepisów prawa procesowego mający istotny wpływ na treść decyzji, tj.: art. 197 w z w. z art. 187 § 1 o.p. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ dowodu z opinii biegłego na okoliczności wymagające wiadomości specjalnych, tj. okoliczności dotyczących charakteru urządzeń (automatów) i wydanie rozstrzygnięcia jedynie w oparciu o spostrzeżenia funkcjonariuszy celno-skarbowych, w sytuacji gdy stwierdzenie wskazanych okoliczności mogło nastąpić wyłącznie w oparciu o dowód z opinii biegłego sądowego powołanego w ramach toczącego się postępowania; art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. w zw. z art. 91 u.g.h. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie całkowicie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w niniejszym postępowaniu i ich wybiórczą ocenę, zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co w konsekwencji skutkowało błędnym uznaniem, że skarżąca urządzała gry na automatach; 3) art. 121 § 1 w zw. z art. 122, art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 o.p. poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca zarządzała całym lokalem w Ż. przy ul. [...] 48 B. w tym również częścią lokalu, w którym znajdowały się urządzenia do gier, gdy tymczasem z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżąca wynajęła jedynie część wyodrębnionego przestrzennie lokalu pod działalność związaną z prowadzeniem kiosku ruchu, a druga niezależna część lokalu, w którym zlokalizowane były urządzenia do gier, wynajęła inna osoba – właściciel automatów, co skutkowało błędnym nałożeniem na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej, w sytuacji gdy Spółka nie była posiadaczem samoistnym ani zależnym części lokalu, w którym znajdowały się urządzenia do gier i nie zawierała porozumienia gospodarczego z właścicielem automatów; 4) art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. w zw. z art. 91 u.g.h. poprzez bezpodstawną odmowę przyznania waloru, wiarygodności świadkom: P. O., R. S. i B. S. pomimo tego, że treść zeznań świadków była spójna, logiczna i zasługiwała na uwzględnienie; 5) art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 o.p. poprzez uniemożliwienie skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a w szczególności niepowiadomienie skarżącej o przeprowadzeniu dowodów z zeznań świadków, a w związku z tym uniemożliwienia skarżącej zadawania pytań i czynnego udziału w postępowaniu; 6) art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 o.p. poprzez uniemożliwienie skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a w szczególności nieudostępnienie skarżącej akt karno-skarbowych [...] i [...], z których organ włączył dowody do toczącego się postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, co skutkowało brakiem możliwości zrealizowania zasady czynnego udziału w postepowaniu; 7) art. 233 § 1 pkt 1 lit a) o.p. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, mimo, że istniały podstawy do jej uchylenia i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania lub umorzenia postępowania. II. naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 89 ust. 1 pkt 1, 3, 4 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że skarżąca była "urządzającym gry" na automatach poza kasynem gry, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca wynajęła jedynie wyodrębnioną przestrzennie część lokalu, w którym prowadziła kiosk ruchu i nigdy nie brała aktywnego udziału w zakresie eksploatacji automatów, jak również nie zawierała z właścicielem automatów lub innym podmiotem porozumienia gospodarczego, dotyczącego urządzania gier na automatach, co wyklucza uznanie skarżącej za urządzającego gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 u.g.h., art. 2 ust. 3-5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1, 3, 4 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wadliwym przyjęciu, że zatrzymane w niniejszej sprawie urządzenia spełniają przesłanki umożliwiające zastosowanie przepisów tej ustawy. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organy nie przeprowadziły dowodu z opinii biegłego sądowego dotyczącego ustalenia charakteru zatrzymanych urządzeń do gier Jako podstawę ustaleń organy przyjęły spostrzeżenia uzyskane przez funkcjonariuszy celno-skarbowych w ramach przeprowadzonych eksperymentów procesowych. Konsekwencją powyższego było przyjęcie wbrew dyspozycji art. 197 § 1 o.p., że kontrolowane urządzenia są automatami w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, gdy tymczasem dla tych ustaleń potrzebne były wiadomości specjalne. Przyjęcie przez organy możliwości stwierdzenia na podstawie zwykłych spostrzeżeń poczynionych przez funkcjonariuszy celno-skarbowych tego czy zajęte urządzenia są automatami do gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, a co za tym idzie czy mają losowy charakter stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania. Funkcjonariusze celno-skarbowi przeprowadzający odtworzenie gier kontrolnych nie posiadają wiadomości specjalnych umożliwiających stwierdzenie, czy zatrzymane w dniu kontroli urządzenia są automatami do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Zdaniem skarżącej, organy błędnie uznały, że urządzała ona gry na automatach bez wymaganej prawem koncesji w lokalu Ż. przy ul. [...] i w konsekwencji może ponosić odpowiedzialność administracyjną na podstawie art. 89 u.g.h. Część lokalu, w którym znajdowały się urządzenia do gier była przedmiotem posiadania zależnego w ramach zawartej umowy najmu pomiędzy R. S. a podmiotem do którego należały urządzenia do gier. W myśl art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. "karze pieniężnej podlega: (..) posiadacz samoistny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego". Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że budynek zlokalizowany w Ż. przy ul. [...] był podzielony na dwa odrębne lokale. W pierwszym znajdował się kiosk ruchu, w którym na podstawie umowy najmu działalność prowadziła skarżąca spółka R., a w drugim niezależnym i przestrzennie wyodrębnionym lokalu, który został wynajęty przez inna osobę – właściciela automatów – znajdowały się urządzenia do gier. Wadliwie organy pominęły tę okoliczność i przypisały status urządzającego skarżącej spółce, w sytuacji gdy część lokalu, w którym znajdowały się urządzenia wynajmowana była przez zupełnie inny podmiot. Względem wyodrębnionej części lokalu, w której zlokalizowane były urządzenia, skarżąca nie władała tą częścią jako posiadacz samoistny ani zależny. Skarżąca wskazała, że organy nie wykazały aby pomiędzy skarżącą, a podmiotem posiadającym automaty (zarządzającym częścią lokalu, w którym znajdowały się te urządzenia), istniała jakakolwiek umowa o współpracy gospodarczej. Ponadto, skarżąca nie miała możliwości dostępu do urządzeń w drugim lokalu. Budynek składał się z dwóch wyodrębnionych funkcjonalnie i architektonicznie niezależnych lokali.. Z zeznań świadków R. S., P. O. i B. S. wynika, że automaty nie należały do skarżącej Spółki i skarżąca nigdy nie zajmowała się urządzeniami do gier. Dodatkowo świadkowie zeznali, że urządzenia znajdowały się w innym wyodrębnionym fizycznie pomieszczeniu, do którego żadnych praw nie posiadała skarżąca. Brak przyznania przymiotu wiarygodności tym zeznaniom stanowi uchybienie procesowe mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy albowiem odmienna ocena zeznań świadków musiałaby skutkować wydaniem innego rozstrzygnięcia, znoszącego odpowiedzialność administracyjną skarżącej Spółki. Skarżąca wskazała, że brak jest przesłanek umożliwiających uznanie jej za podmiot "urządzający" gry na automatach. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika aby pomiędzy skarżącą, a właścicielem automatów władającym drugą częścią lokalu zawiązało się jakakolwiek porozumienie biznesowe polegające na czerpaniu korzyści z eksploatacji urządzeń do gier. W zakresie zarzutu naruszenia art. 123 o.p. skarżąca podkreśliła, że postępowanie dowodowe obarczone jest kwalifikowaną wadą ponieważ organy włączyły w poczet materiału dowodowego zeznania świadków w osobach E. R., P. O., R. S. i B. S. złożone w innym postepowaniu karno-skarbowym uniemożliwiając jednocześnie stronie zapoznanie się z całością akt karno-skarbowych [...] i [...], z których włączono ww. protokoły przesłuchań świadków. Uniemożliwiło to stronie odniesienie się to tych zeznań. Przesłuchania powinny zatem być w ocenie strony skarżącej powtórzone, tak aby umożliwić jej odniesienie się do tych zeznań. Odwołując się do dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej strona wskazała, nawet jeśli organ podatkowy jest związany ustaleniami faktycznymi i kwalifikacjami prawnymi dokonanymi już przez siebie w ramach powiązanych postępowań administracyjnych wszczętych przeciwko dostawcom tego podatnika, na których oparte zostały decyzje, które stały się ostateczne, stwierdzające istnienie oszustwa w zakresie VAT popełnionego przez dostawców z zastrzeżeniem, po pierwsze, że nie zwalniają one organu podatkowego z obowiązku zapoznania podatnika z dowodami, w tym z dowodami pochodzącymi z owych powiązanych postępowań administracyjnych, na podstawie których zamierza on wydać decyzje oraz, że podatnik ten nie pozostaje w ten sposób pozbawiony prawa do skutecznego zakwestionowania w trakcie toczącego się przeciwko niemu postępowania owych ustaleń faktycznych i kwalifikacji pranych, po drugie, że wspomniany podatnik może w trakcie tego postępowania uzyskać dostęp do wszystkich dowodów zebranych w trakcie owych powiązanych postępowań administracyjnych lub w jakimkolwiek innym postępowaniu, na których to dowodach wspomniany organ zamierza oprzeć swą decyzję lub które to dowody mogą być wykorzystane przy wykonywaniu prawa do obrony, chyba, że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie tego dostępu. Skarżąca podkreśliła, że choć wspomniana kwestia została podniesiona przez TSUE w odniesieniu do zjawiska tzw. Karuzel podatkowych, a nie ustawy u.g.h., to jednak w ocenie strony odnosi się do tożsamego sposobu włączania fragmentów materiału dowodowego z innych postępowań. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 - dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny zobligowany jest uwzględnić skargę w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonych decyzji, Sąd stwierdził, że skarga nie podlega uwzględnieniu. Przeprowadzona bowiem w niniejszej sprawie przez Sąd kontrola nie wykazała, aby zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 grudnia 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 16 lipca 2021 r. nakładającą na R. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 300.000 zł z tytułu urządzania w dniu 27 maja 2019 r. gier hazardowych na automatach: GAMINATOR "42" ([...]), APOLLO GAMES ([...]), ADELL2 ([...]) bez koncesji w lokalu mieszczącym się w Ż. przy ul. [...]. Spór w niniejszej sprawie dotyczył tego, czy organy celne mogły nałożyć na skarżącą karę pieniężną z tytułu urządzania gier hazardowych w związku z przeprowadzoną kontrolą w lokalu mieszczącym się w Ż. przy ul. [...]. Materialnoprawną podstawą orzeczenia przez organy w zaskarżonych decyzjach o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej były obowiązujące w dniu przeprowadzonej kontroli, to jest w dniu 15 lutego 2018 r., przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 471 ze zm.) powoływanej dalej w skrócie "u.g.h.". Zgodnie z treścią art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. W myśl art. 2 ust. 4 u.g.h. wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Zgodnie z art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. W myśl art. 3 u.g.h. urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości i gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 i 1b oraz art. 6a ust. 2. W myśl art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry w pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy, z wyjątkiem ust. 4 i 5. Zgodnie natomiast z treścią art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. karze pieniężnej z tytułu nielegalnego urządzania gier podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. W myśl art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h. wysokość kary pieniężnej wymierzanej urządzającemu gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia w przypadku gier na automatach - wynosi: 100 000 zł od każdego automatu. Jest oczywiste, że istotą kary wskazanej w tej regulacji jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Dla stwierdzenia odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 u.g.h. istnienia podstaw do nałożenia kary pieniężnej, przewidzianej w art. 89 ust. 4 tej ustawy, niezbędne jest wykazanie, że strona skarżąca urządzała gry na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h. bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Na podstawie protokołu z kontroli przeprowadzonej w lokalu położonym w Ż. przy ul. [...], ustalono, że na trzech znajdujących się tam automatach: GAMINATOR "42" ([...]), APOLLO GAMES ([...]), ADELL2 ([...]), organizowane były gry o wygrane pieniężne i rzeczowe. Przedmiotowe urządzenia (automaty do gry) wyposażone były w akceptory banknotów i wrzutniki monet. Urządzenia były podłączone do sieci energetycznej i udostępnione graczom. Automaty nie posiadały numerów rejestracyjnych. Kontrolujący podjęli czynności przeprowadzenia gier kontrolnych na wszystkich automatach. W wyniku tych czynności stwierdzono, że organizowane na ww. automatach gry miały charakter komercyjny, gdyż warunkiem ich rozpoczęcia było wprowadzenie przez grającego pieniędzy do urządzenia. Na wszystkich automatach, przyciskiem START wprawiano w ruch graficzną wizualizację bębnów. Bębny obracały się i zatrzymywały samoczynnie bez udziału gracza. Za wynik gry odpowiadał mechanizm automatów a nie działanie gracza. Grający nie miał wpływu na wynik gry poprzez zatrzymanie bębnów w danym położeniu. Automat GAMINATOR "42" i automat APOLLO GAMES wypłaciły graczowi jako nagrodę kwoty po 5 zł, automat ADELL2, po uzyskaniu wygranej i komunikacie "Pieniądze 7.40 Wyplata" nie wypłacił pieniędzy, generując komunikat "Zawołaj obsługę". Przeprowadzone w sprawie w trakcie kontroli oględziny ww. urządzeń (automatów do gry), z których został sporządzony protokół oględzin a także przeprowadzone eksperymenty i odtworzenie gier na przedmiotowych automatach, w ocenie Sądu, stanowiło wystarczający dowód na zidentyfikowanie charakteru ujawnionych w wyniku kontroli automatów do gier. Z oględzin i z doświadczeń, z których wnioski znalazły swoje odzwierciedlenie w sporządzonym protokole kontroli wynika, że gra na automatach, których legalność została przez organ zakwestionowana, miała charakter komercyjny (udział w grze był odpłatny); w wyniku przeprowadzonych gier uzyskano wygrane pienieżnę (jedna wygrana nie została wypłacona) natomiast przebieg gry miał charakter losowy, gdyż uzyskiwane wyniki gry były nieprzewidywalne i niezależne od woli i zręczności grającego, za przebieg gry odpowiadało jej oprogramowanie. W konsekwencji istniały wystarczające i przekonujące podstawy do stwierdzenia, że gry urządzane na spornych automatach zlokalizowanych w lokalu znajdującym się w Ż. przy ul. [...], wypełniały definicję gier na automatach w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. Do stwierdzenia powyższych okoliczności - wbrew zarzutom skargi - nie było konieczne posiłkowanie się dowodem z opinii biegłego. Przeprowadzenie tego dowodu wymagane jest bowiem zasadniczo w sytuacji, gdy zachodzi konieczność skorzystania z wiedzy specjalistycznej, która wykracza poza wiedzę dostępną pracownikom organu prowadzącego postępowanie. Warto przy tym zaznaczyć, że czynności przeprowadzone przez funkcjonariuszy zostały podjęte w trybie przepisów o postępowaniu karno-skarbowym w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa skarbowego, określonego w art. 107 k.k.s. Działania ustawodawcze w zakresie regulacji gier hazardowych, a szczególnie te zawarte w ustawie z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw podyktowane były koniecznością ograniczania występowania zjawiska "szarej strefy" w środowisku gier hazardowych - zwłaszcza w zakresie gier na automatach i gier w sieci Internet i zapewnienia jak najwyższego poziomu ochrony graczy przed negatywnymi skutkami hazardu oraz podniesienia poziomu społecznej świadomości co do zagrożeń wynikających z korzystania z usług nielegalnych operatorów hazardowych (S. Radowicki, M. Wierzbowski, Ustawa o grach hazardowych, Komentarz do art. 1). Niewątpliwie funkcjonariuszom celno-skarbowym przysługuje samodzielne uprawnienie do przeprowadzenia eksperymentu wynikające z ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022r., poz. 813 ze zm., dalej jako "ustawa o KAS"). Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 14 ustawy o KAS w ramach kontroli celno-skarbowej przysługuje uprawnienie do przeprowadzania w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie lub gry na innym urządzeniu. Natomiast ustawodawca nie wprowadza żadnych dodatkowych wymogów formalnych w zakresie posiadanych kompetencji do sprawdzenia działania urządzeń do gier i przeprowadzania na nich stosownych doświadczeń. Dlatego też organ był uprawniony do poczynienia ustaleń na podstawie dowodu z eksperymentu przeprowadzonego podczas czynności kontrolnych. Bezpośredni eksperyment przeprowadzony na kontrolowanym urządzeniu może niejednokrotnie znacznie lepiej odzwierciedlić jego stan i cechy, w odróżnieniu od opinii sporządzonych wyłącznie na podstawie dokumentacji charakteryzującej urządzenie (specyfikacji technicznej producenta), w związku z tym uzasadnione jest niezwłoczne podjęcie działań, które mają na celu zabezpieczenie dowodów przed ich utratą oraz bezpośrednie skonfrontowanie ich wyników z materiałem pozyskanym od osobowych źródeł dowodowych w postaci zeznań świadków obecnych na miejscu zdarzenia. Eksperyment, którego wyniku skarżąca spółka skutecznie nie podważyła, dotyczył funkcjonowania urządzeń w chwili ich zatrzymania w dniu 27 maja 2019 r. Odnosił się zatem do ich rzeczywistego funkcjonowania w określonym czasie i miejscu. Dowód z eksperymentu jednoznacznie potwierdził, że sporne automaty służą do organizowania gier w celach komercyjnych, a rozgrywane na nich gry mają charakter losowy. Sąd podziela tym samym stanowisko wyrażane w judykaturze co do tego, że uzasadnionym przypadkiem (art. 64 ust. 1 pkt 14 ustawy o KAS), warunkującym uprawnienie do przeprowadzania w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie jest samo stwierdzenie przez funkcjonariuszy celno-skarbowych organizowania gier na automatach w lokalu, który nie spełnia ustawowych wymogów niezbędnych dla urządzania gier hazardowych i taki uzasadniony przypadek wystąpił w rozpatrywanej sprawie. Nie budzi również wątpliwości Sądu, że ww. protokoły z przebiegu przeprowadzenia eksperymentu i z oględzin oraz sprawozdanie z badań zawarte w aktach administracyjnych organu pierwszej instancji stanową pełnoprawne dowody w sprawie. Ponadto, dokonana przez organy celne ocena dowodów w postaci eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celno-skarbowych odpowiada wymogom zawartym w przepisie art. 191 o.p. Z. protokołu eksperymentu procesowego wynika, że na spornych automatach dostępne były gry mające charakter losowy, których wynik zależy od zatrzymania bębnów przez program gry. O układzie symboli na zatrzymanych bębnach automatu czyli o ewentualnej wygranej bądź nie, decydował algorytm zawarty w jego programach a nie gracz. Grający nie miał realnej możliwości zatrzymania zmieniających się symboli na bębnach w najlepszym dla siebie ustawieniu, a co za tym idzie zdecydować o wysokości wygranej. Wynik gry nie zależał od gracza lecz od programu gry. Ustalenie takie możliwe było już w oparciu o obserwację zasad gry, z których wynikało, że po naciśnięciu przycisku startującego grę dochodziło do wprawienia w ruch wirtualnych bębnów losujących, na których zatrzymanie gracz nie miał żadnego wpływu, podobnie jak nie miał wpływu na układ symboli graficznych na bębnach. Tym samym aktywność gracza miała wpływ jedynie na rozpoczęcie gry. Do stwierdzenia zatem czy znajdujące się w lokalu urządzenia umożliwiały prowadzenie gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. wystarczające było doświadczenie przeprowadzenia gry, które pozwoliło na poznanie jej zasad i dokonanie oceny, czy zawiera ona element losowości. Ta okoliczność została stwierdzona w trakcie eksperymentu. W związku z tym zarzut skarżącej oparcia wydanych decyzji na niewystarczającym materiale dowodowym należy uznać za nieskuteczny. Odnosząc się do wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego wskazać należy, że obowiązek gromadzenia przez organy materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Obowiązek ten obciąża organy jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Skoro zasada wynikająca z art. 122 o.p. i art. 187 § 1 o.p. nie ma charakteru bezwzględnego, a jeżeli organ, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne (por. wyroki NSA: z dnia 14 lipca 2005 r. sygn. akt FSK 2600/04 i z dnia 15 grudnia 2005 r. sygn. akt I FSK 391/05). Bezsporne jest w rozpoznawanej sprawie, że działalność w zakresie urządzania gier na kontrolowanych w niniejszej sprawie urządzeniach prowadzona była w lokalu niebędącym kasynem gry, bez zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier hazardowych oraz bez rejestracji automatów do gier. Wynika to jednoznacznie z treści powołanego powyżej protokołu kontroli. Funkcjonariuszom celno-skarbowym kontrolującym lokal nie okazano poświadczenia rejestracji oraz księgi eksploatacji urządzeń, a także w miejscu kontroli nie przedstawiono stosownego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach. Z treści art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., w brzmieniu obowiązującym w dacie przeprowadzenia kontroli wynika, że karze pieniężnej podlega osoba urządzająca gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Nie może budzić wątpliwości, że na gruncie przepisów ustawy o grach hazardowych, działalność polegająca między innymi na urządzaniu gier losowych, zakładów wzajemnych, gier na automatach czy prowadzenie działalności w tym zakresie, podlega ścisłej reglamentacji. Mając na uwadze ratio legis przepisów ustawy o grach hazardowych należy podzielić wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń; przystosowanie go do danego rodzaju działalności; umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy; utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie; wypłacanie wygranych; obsługa urządzeń, czy też zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu; zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (por. np. wyroki NSA: z 23 stycznia 2019r., sygn. akt II GSK 4823/16; z 22 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5635/16; z 19 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 1037/17; z 12 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5313/16;). W judykaturze przyjmowane jest również stanowisko, w świetle którego warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie ww. przepisu u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzenia oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych (zob. wyroki NSA z: 13 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 3745/17 i z 15 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 677/17). Przedstawione powyżej poglądy orzecznictwa Sąd aprobuje. Pojęcie "urządzanie gier" w języku polskim rozumiane jest jako synonim takich pojęć, jak: "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). Według zaś Słownika języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (PWN, Warszawa 1981), urządzić to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie itp. W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Natomiast "urządzający gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje zatem w szczególności zachowania aktywne polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwieniu dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywaniu automatu w stanie stałej aktywności umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacaniu wygranych, związaniu urządzenia z obsługą czy też zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu. W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Nie wyklucza to oczywiście możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procederze urządzania gier, a więc np. właściciela automatu i właściciela lokalu, którzy na podstawie zawartej umowy (porozumienia, niekoniecznie pisemnego) dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier, jeżeli można im przypisać nawet niewielki wycinek z opisanej wyżej aktywności (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 grudnia 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 586/22). Podsumowując, wobec braku definicji legalnej pojęcia "urządzający gry", w judykaturze jednolicie przyjęto, że hipoteza omawianego przepisu obejmuje podmioty prowadzące szeroko rozumianą, tj. obejmującą którąkolwiek, część lub wszystkie z powyżej wymienionych przesłanek, działalność, mającą na celu umożliwienie sprawnego funkcjonowania automatu do gier hazardowych zgodnie z jego przeznaczeniem w miejscu dostępnym dla potencjalnych odbiorców. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w ocenie Sądu, został zebrany w zakresie wystarczającym i dającym organom uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że R. Spółka z o.o. z siedzibą w W. była podmiotem urządzającym we wskazanym miejscu i czasie gry na przedmiotowych automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Wskazuje na to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz przeprowadzona przez organy analiza i ocena tego materiału. Z zebranego materiału dowodowego wynika bowiem, że skarżąca Spółka stworzyła warunki umożliwiające funkcjonowanie ujawnionych automatów do gier oraz ich używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Przede wszystkim, wskazują na to okoliczności faktyczne ujawnione podczas przeprowadzonej w dniu kontroli w lokalu znajdującym się w Ż. przy ul. [...]. Poza sporem było, że skarżąca prowadziła w lokalu położonym w Ż. przy ul. [...] kiosk. Pomieszczenie, w którym znajdowały się automaty do gry było przytwierdzone śrubami do kiosku, w którym skarżąca prowadziła działalność gospodarczą, w taki sposób, że ich przykręcenie wymagało wejścia do kiosku. Kiosk był nadto połączony z pomieszczeniem z automatami do gier drzwiami, w rogu pomieszczenia z automatami znajdował się kącik gospodarczy i toaleta. Kontrolowany lokal nie był odrębnym i niezależnym punktem z nielegalnymi automatami do gier, do którego pracownicy Spółki nie mieli dostępu, przeciwnie pracownica Spółki wypłacała wygrane w sytuacjach gdy automat nie dokonał ich wypłaty. Wskazać należy, że sytuacja braku wypłaty miała miejsce także w czasie przeprowadzania eksperymentu procesowego, gdy jeden z automatów wyświetlił komunikat "Zawołaj obsługę". Wykonanie takiego komunikatu było możliwe jedynie w odniesieniu do znajdującej się za drzwiami łączącymi pomieszczenie z kioskiem, pracownicy skarżącej Spółki. Jak wynika z protokołu oględzin (k.39 akt administracyjnych), na drzwiach znajdował się dzwonek, po naciśnięciu którego drzwi otwierała osoba pracująca w kiosku. Nadto automaty były zasilane energią elektryczną, umowę na dostawę prądu zawarła skarżąca. Z zeznań świadka E. R. pracownicy lokalu w Ż., wynikało, że w sytuacji gdy automat nie wypłacał należnych wygranych, gracz dzwonił do drzwi kiosku i ona wypłacała należność z kasy w kiosku. Zeznanie to złożyła ona w momencie kontroli. Brak jest podstaw do uznania jej zeznań za niewiarygodne. W szczególności skarżąca nie wykazała przyczyn, dla których E. R. miałaby zeznawać nieprawdę na niekorzyść Spółki. Biorąc pod uwagę inne przeprowadzone w sprawie dowody, w tym dowód z protokołu oględzin, organ miał podstawy do oceny zeznań tego świadka jako wiarygodnych. Wskazać także należy, że protokół zatrzymania rzeczy i pokwitowanie podpisała pracownica Spółki P. O., a prezes zarządu Spółki B. S. wnosiła o sporządzenie i doręczenie jej postanowienia o zatwierdzeniu zatrzymania automatów (k 31 i 45 akt administracyjnych). W sytuacji braku związku skarżącej z przedmiotowymi automatami, brak było podstaw do podejmowania przez przedstawicieli Spółki takich czynności. W odniesieniu do zeznań pozostałych świadków P. O., B. S. i R. S., organy wyjaśniły dlaczego odmówiły im waloru wiarygodności. Uzasadnienie i przedstawiona w tym przedmiocie argumentacja organów nie nasuwa wątpliwości Sądu. Przedmiotowa ocena nie jest ani dowolna ani wybiórcza. Organy słusznie oceniły, że zeznania te są podyktowane interesem procesowym skarżącej. Podkreślić należy, że organ odwoławczy dokonał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oceny poszczególnych dowodów, w tym zeznań świadków. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skargi naruszenia art.181, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. są niezasadne. Odmienna ocena dowodów przez skarżącą Spółkę nie jest wystarczająca do podważenia stanowiska organów w tym zakresie. W ocenie Sądu, nie można podzielić zarzutu skargi naruszenia przez organy przepisu art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 o.p. poprzez uniemożliwienie skarżącej zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności poprzez niepowiadomienia o przeprowadzeniu dowodów z zeznań świadków oraz poprzez uniemożliwienie zadawania im pytań. Niekorzystne dla skarżącej zeznania złożyła E. R. Sąd uznał za niezasadne zarzuty braku ponownego przesłuchania E. R. Organ dysponował zeznaniami tego świadka z dnia kontroli oraz z dnia 27 września 2019 r. W zeznaniach tych świadek w obu przypadkach wskazała na prowadzenie obsługi lokalu z automatami w zakresie wypłacania wygranych.Twierdzenia świadka były konsekwentne i nie budziły w okolicznościach sprawy wątpliwości. Zgodnie z art. 122 o.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Norma art.181 o.p., wskazująca katalog środków dowodowych w postępowaniu podatkowym, stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Stosownie do art. 191 o.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ zebrał materiał dowodowy niezbędny do dokonania w sprawie istotnych ustaleń i dokonał jego prawidłowej oceny, która nie narusza zasad logiki ani doświadczenia życiowego. Przywołany przepis art. 181 o.p. wprowadza odstępstwo od reguły bezpośredniego prowadzenia postępowania dowodowego przez organ podatkowy i w istotny sposób ogranicza zasadę bezpośredniości. Dopuszcza aby w postępowaniu podatkowym były wykorzystane dowody i materiały zgromadzone w innych postępowaniach, w tym także w postępowaniu karnym czy karnoskarbowym i w konsekwencji powoduje, że nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego koniecznym było np. powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w innym postępowaniu. W konsekwencji korzystanie z tak uzyskanych zeznań samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym ani też nie może naruszać jakichkolwiek innych przepisów ordynacji podatkowej. Stanowisko powyższe jest konsekwentnie prezentowane w judykaturze (np. wyroki NSA z dnia: 24 września 2008 r., I FSK 1128/07; 29 stycznia 2009 r., I FSK 1916/07; 24 lutego 2009 r., I FSK 1975/07; 29 czerwca 2010 r., I FSK 586/09; 21 grudnia 2007 r. II FSK 176/07; 18 maja 2006 r., I FSK 831/05, 28 kwietnia 2010 r., I FSK 121/09; 29 października 2010 r., I FSK 2045/08). Dopuszczenie i przeprowadzenie takich dowodów jest więc w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji także w postępowaniu w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia, dopuszczalne. Wskazać przy tym należy, że skarżąca została powiadomiona o dopuszczeniu przez organ w niniejszej sprawie dowodów uzyskanych w trakcie toczącego się postępowania karnoskarbowego, w tym także uzyskanych w tym postępowaniu zeznań świadków. Niewątpliwie czynny udział w sprawie skarżącej został zapewniony poprzez umożliwienie jej zapoznania się z przeprowadzonymi dowodami oraz wypowiedzenia się w tym przedmiocie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 2021 r. sygn. akt I FSK 207/20, w Ordynacji podatkowej nie obowiązuje ogólna zasada bezpośredniości - z art. 181 o.p. wynika wprost, że stan faktyczny może być ustalany nie tylko na podstawie dowodów bezpośrednio przeprowadzonych przez organ w sprawie, ale także m.in. na podstawie dowodów zgromadzonych przez inne organy, również w toku innych postępowań (np. karnych). Strona w takiej sytuacji realizuje swoje prawo do brania udziału w postępowaniu poprzez wypowiadanie się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Stanowisko to Sąd w pełni podziela. Podnieść także należy, że przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej, jak też wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, organy celno-skarbowe powiadomiły skarżącą o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału. Skarżąca nie przedstawiała żadnej argumentacji, która mogłaby mieć wpływ na odmienna ocenę materiału dowodowego. Wskazać należy, że w świetle art. 180 i 181 o.p. w postępowaniu podatkowym obowiązuje otwarty katalog dowodów oraz zasada równorzędności dowodów. Z reguł tych wynika natomiast niedopuszczalność różnicowania wartości dowodowej poszczególnych środków dowodowych z uwagi na określone kryteria czy też wyłączenie możliwości stosowania formalnej teorii dowodów (tj. uznawania, że dana okoliczność może zostać udowodniona przy pomocy konkretnych rodzajów dowodów). Okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, w szczególności wskazujące na to, że podmiotem nielegalnie urządzającym gry hazardowe w lokalu znajdującym się w Ż. przy ul. [...] była skarżąca Spółka, można było w sposób jednoznaczny, logiczny oraz zgodny - z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego - wyprowadzić z materiału dowodowego włączonego do niniejszego postępowania z postępowania karnoskarbowego, w tym ze złożonych w tamtym postępowaniu zeznań świadka E. R.. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w rozpoznawanej sprawie organy celno-skarbowe prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy, rozpatrując poszczególne dowody w powiązaniu z innymi dowodami oraz w całokształcie okoliczności sprawy, i wyciągając na ich podstawie spójne i racjonalne wnioski. Działanie takie należało zatem uznać za zgodne z prawem, a tym samym nie dające podstawy do stwierdzenia naruszenia pozostałych wskazanych w skardze przepisów postępowania, których naruszenie mogłoby mieć wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Należy też podkreślić, że skarżąca w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, nie wykazała jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej, ograniczając się jedynie do ogólnego kwestionowania zebranego w sprawie materiału dowodowego, jako niewystarczającego do przyjętych ustaleń faktycznych i podjętego rozstrzygnięcia. Jednocześnie w skardze zarzuciła ona organom zaniechania w przeprowadzaniu dowodów. Sąd w pełni podziela stanowisko, zgodnie z którym nie tylko organ jest zobowiązany do zbierania materiału dowodowego w sprawie. Strona nie może pozostawać bierna, zwłaszcza jeśli twierdzi przeciwnie niż organ. W takiej sytuacji to strona powinna wykazać się aktywnością w dowodzeniu swoich racji i nie może ze swojej biernej postawy wywodzić dla siebie korzystnych skutków prawnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że ciężar prowadzenia postępowania dowodowego nie spoczywa wyłącznie na organie ale również na stronie, która z określonego faktu chce wyprowadzić dla siebie korzystne skutki prawne. Nawiązując do oceny zebranego materiału dowodowego, wskazać także należy, że analizowana sprawa nie była jedyną sprawą, w której wobec skarżącej podniesiono zarzut nielegalnego organizowana gier na automatach, analogiczne zarzuty dotyczące innych punktów handlowo-usługowych przy ul. [...] w G. oraz w S. przy ul. [...] postawiono skarżącej także w innych postępowaniach, a wniesione od decyzji organów odwoławczych do tutejszego Sądu skargi zostały w tych sprawach oddalone (sygn. akt III SA/Gd 833/22, III SA/Gd 329/22). W ocenie Sądu, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy jest kompletny i wystarczający do rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności administracyjnej podmiotu urządzającego gry na automatach. Organy obu instancji wykazały istnienie przesłanek do wymierzenia skarżącej Spółce kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. przyjmując, że to skarżąca urządzała gry hazardowe we wskazanym miejscu i czasie, nie posiadając koncesji, zezwolenia lub dokonania wymaganego zgłoszenia. Skarżąca organizowała i umożliwiała eksploatację przedmiotowych automatów do gier w celach hazardowych, będąc podmiotem "urządzającym gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia". Skarżąca stworzyła techniczne warunki umożliwiające funkcjonowanie i korzystanie z urządzeń używanych do celów związanych z procesem organizowania gier hazardowych w miejscu kontroli. Spełnione zatem zostały przesłanki wymierzenia jej kary pieniężnej. W konsekwencji, zarzuty skargi wskazujące na błędne przypisanie skarżącej przez organy przymiotu urządzającego gry na automatach nie zasługują na uwzględnienie. Podnoszona w skardze okoliczność, że skarżąca nie była posiadaczem pomieszczenia, w którym znajdowały się urządzenia do gier, nie jest okolicznością determinującą prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy albowiem dyspozycja przepisu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. nie warunkuje możliwości nałożenia kary pieniężnej od posiadania lokalu. Oprócz podmiotu, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. ustawodawca przewidział możliwość nałożenia kary pieniężnej w stosunku do posiadacza zależnego lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa w oparciu o art. 89 ust.1 pkt 3 u.g.h. oraz posiadacza samoistnego lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. Unormowania te nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Brak przymiotu posiadacza zależnego lub samoistnego lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier nie wyklucza możliwości nałożenia kary na skarżącą spółkę. Wskazać także należy, że w sprawie brak było podstaw do modyfikacji wysokości nałożonej kary na podstawie przepisów k.p.a. Instytucja odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189f k.p.a. nie mogła mieć w sprawie zastosowania. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma. Niewątpliwie w niniejszej sprawie przesłanka ta nie została spełniona. Waga zaistniałego naruszenie prawa nie jest znikoma, popełniony czyn charakteryzuje się bowiem wysokim stopniem społecznej szkodliwości. W tym stanie sprawy, uznawszy zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., jako niezasadną. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).